บทที่ 15 อาบน้ำให้เทพมังกร

เวลาผ่านไปหลายเดือนเซี่ยนเสี่ยวหยูกำลังจะเข้านอน เตียนชิงเอ๋อเคาะประตูห้องเดินเข้ามาหาเขาอย่างคุ้นเคย

“พรุ่งนี้เจ้าช่วยดูแลห้องท่านเสิ่นกวงจวินแทนพี่กับเฉินเหมยด้วยนะ พี่ดูแลห้ององครักษ์เทียนฉี เฉินเหมยดูแลห้ององครักษ์อี้เฉิงแบ่งกันทำคนละห้องจะได้ไม่ช้าเกินไป” เตียนชิงเอ๋อบอกกล่าวล่วงหน้าเพราะกลัวเขาจะตื่นสาย

“พรุ่งนี้ท่านเสิ่นกวงจวินกับองครักษ์ทั้งสองต้องออกเดินทางแต่เช้า” นางรีบบอกเหตุผลโดยไม่ต้องให้เอ่ยปากถาม

“เดินทาง?” เซี่ยนเสี่ยวหยูถามแสดงสีหน้าสงสัย

“องครักษ์เทียนฉีบอกว่าพรุ่งนี้ต้องรีบเดินทางไปสมทบกับกองทัพเทพมารที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้เพื่อไปล้อมจับจอมมารเล่าหู่กับจอมมารโมกุ่ย” เตี่ยนชิงเอ๋อบอกกล่าวสาเหตุชัดเจน

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยักหน้ารับรู้และรับปากจะทำหน้าที่ดูแลห้องของท่านเทพมังกรเสิ่นกวงจวินแทนอย่างเสียไม่ได้

เตียนชิงเอ๋อรู้นิสัยของเซี่ยนเสี่ยวอยูดี เมื่อใดที่นางเอ่ยปากไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ขอให้ช่วย เซี่ยนเสี่ยวหยูไม่เคยปฏิเสธนางแม้สักครั้ง นางเดินออกไปจากห้องชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มพอใจบนใบหน้า

เซี่ยนเสี่ยวหยูตื่นเช้ากว่าปกติ เพื่อไปดูแลห้องของท่านเทพมังกรเสิ่นกวงจวิน

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เคาะประตูก่อนผลักประตูเดินเข้าไปโดยไม่ต้องรอสัญญาณอนุญาตจากคนข้างในเหมือนทุกครั้ง

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองไปที่เตียงนอนก็ต้องรู้สึกแปลกใจเมื่อไม่เห็นเสิ่นกวงจวินลุกขึ้นนั่งรออยู่บนเตียงอย่างเคย เพื่อรอการปรนนิบัติเหมือนทุกวัน

เซี่ยนเสี่ยวหยูถืออ่างที่มีน้ำอุ่นสำหรับล้างหน้า เดินเข้าไปใกล้เตียงนอน เขามองเห็นเสิ่นกวงจวินยังคงนอนไม่ยอมขยับกาย ทำเหมือนไม่รู้ว่าเขาเดินเข้ามาแล้ว เซี่ยนเสี่ยวหยูวางอ่างน้ำอุ่นกับผ้าไว้ที่โต๊ะเล็กข้างเตียง

“หลานหรง...ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมไม่ลุก” เซี่ยนเสี่ยวหยูถามขณะยืนมองหน้าขาวของบุรุษที่ยังนอนห่มผ้าอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน

เสิ่นกวงจวินรับรู้ตั้งแต่เมื่อวานว่าวันนี้เซี่ยนเสี่ยวหยูจะเป็นคนมาดูแลห้องให้ตนตามคำบอกกล่าวของเตียนชิงเอ๋อ

“พรุ่งนี้อาหยูจะเป็นคนมาดูแลห้องของท่านแทนข้านะเจ้าค่ะ” เตียนชิงเอ๋อบอกกล่าวเมื่อนำอาหารว่างมาให้เขาเมื่อวานตอนเย็น

“อือ” เทพมังกรขานรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทั้งที่หัวใจเต้นแรงนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลมีประกายยินดีพยายามปรับสีหน้าท่าทางให้นิ่งเป็นปกติที่สุด

เสิ่นกวงจวินนอนลืมตามองเซี่ยนเสี่ยวหยูตั้งแต่เขาเดินเข้ามาในห้อง

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองเห็นเสิ่นกวงจวินนอนลืมตามองตนอยู่ก่อนแล้ว สีหน้าของเสิ่นกวงจวินก็ปกติไม่มีทีท่าว่าจะเจ็บป่วย

“รีบลุกขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตัว พี่ชิงเอ๋อบอกว่าวันนี้ต้องรีบออกเดินทางแต่เช้าไม่ใช่หรอ?” เซี่ยนเสี่ยวหยูดึงผ้าห่มผืนบางออกอย่างถือวิสาสะ

“ลุกขึ้น อืบ...” เซี่ยนเสี่ยวหยูจับแขนข้างหนึ่งของเสิ่นกวงจวิน ออกแรงดึงเพื่อให้เขาลุกขึ้น

เสิ่นกวงจวินขยับกายลุกขึ้นนั่งโดยง่ายตามแรงดึงของชายหนุ่มร่างผอมบาง

เซี่ยนเสี่ยวหยูเห็นเสิ่นกวงจวินลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่ายแล้ว เขาจึงหันไปหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดส่งให้เขา

เสิ่นกวงจวินรับผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดคอแล้ววางคืนไว้ในอ่างเองโดยไม่ส่งผ่านมือของเซี่ยนเสี่ยวหยู

ทำให้มือของเซี่ยนเสี่ยวหยูที่เอื้อมไปรับผ้าแข็งค้างว่างเปล่าจนเขาต้องเอามือลง แต่ก่อนที่มือของเซี่ยนเสี่ยวหยูจะลดลงมือของเสิ่นกวงจวินก็วางบนมือของเขาแทน

“อาบน้ำ” เสิ่นกวงจวินกล่าวชัดเจนขณะจับมือเซี่ยนเสี่ยวหยูแน่น

“หา!” เซี่ยนเสี่ยวหยูร้องด้วยความประหลาดใจตั้งแต่เขามาอยู่โลกนี้ยังไม่เคยดูแลใครอาบน้ำ

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยายามตั้งสติ คิดว่าจะต้องทำอะไรก่อนหลัง

“เอ่อ...รอข้าผสมน้ำสักครู่” เซี่ยนเสี่ยวหยูกล่าวก่อนลุกเดินไปเปิดประตูห้องด้านข้างเพื่อดูอ่างอาบน้ำ

แต่ก็ต้องตกตะลึงดวงตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง เพราะไม่มีอ่างอาบน้ำมีแต่สระน้ำขนาดใหญ่มีน้ำไหลออกมาจากกำแพงหินสองด้าน มีน้ำไหลเวียนตลอดเวลา

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองเห็นควันลอยบางๆ อยู่เหนือผิวน้ำ เขาเดินเข้าไปในห้องนั้น ก้มตัวลงเอามือสัมผัสน้ำเพียงเล็กน้อย น้ำมีความอุ่นพอดีเหมือนถูกผสมผสานอย่างลงตัวเตรียมพร้อมตลอดเวลาไว้แล้ว

เซี่ยนเสี่ยวหยูหันไปทางประตูเพื่อจะบอกให้เสิ่นกวงจวินเข้ามาอาบน้ำได้

แต่พอหันไปก็เห็นเสิ่นกวงจวินกำลังถอดกางเกงสีขาวเนื้อบางตัวสุดท้ายบนกายออก ทำให้ร่างกายของเสิ่นกวงจวินเปล่าเปลือย

เซี่ยนเสี่ยวหยูใบหน้าแดงระเรื่อจนถึงใบหูโดยไม่รู้ตัว เขามองเห็นเส้นผมสีดำสนิทปล่อยสยายยาวถึงเอว ลำคอเป็นสันเรียวยาว ไหปลาร้าโค้งรับกับช่วงไหลกว้าง แผ่นอกกว้าง ช่วงท้องที่มีมัดกล้ามเป็นลอน เอวสอบ ต้นขาเรียวยาวมีเอ็นมัดกล้าม

เซี่ยนเสี่ยวหยูรวบรวมสติรีบเบือนหน้าหนีจากภาพเปลือยเปล่าตรงหน้า

เสิ่นกวงจวินเห็นใบหน้าใบหูและลำคอของเซี่ยนเสี่ยวหยูแดงระเรื่อ นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลของเขาก็เป็นประกายล้ำลึก

“อาบน้ำให้ข้า” เสิ่นกวงจวินกล่าวเสียงดังฟังชัด เมื่อเห็นเซี่ยนเสี่ยวหยูกำลังจะเดินออกจากประตูห้องอาบน้ำ ทำให้เท้าของชายหนุ่มต้องชะงักค้างเมื่อได้ยินเสียงคำสั่งแกมบังคับ

‘โตจนป่านนี้อาบน้ำเองไม่ได้หรือไง?’ ความคิดขัดแย้งกับการกระทำ เซี่ยนเสี่ยวหยูจำต้องหันกลับมามอง เห็นเสิ่นกวงจวินเดินไปทางขวาของสระแล้วก้าวลงไปในสระน้ำอย่างคุ้นเคยใช้สองแขนเท้าขอบสระหลังพิงขอบสระอย่างผ่อนคลาย

“ช่วยถูหลังให้ข้า” เสิ่นกวงจวินมองเซี่ยนเสี่ยวหยูที่ยังยืนนิ่งไม่ขยับ

“อ้อ...ครับ” เซี่ยนเสี่ยวหยูหยิบผ้าผืนเล็กสำหรับใช้ถูหลังรีบเดินเข้าไปหาเสิ่นกวงจวิน

“โอ๊ะ” “ตูม” เสียงร้องตกใจของเซี่ยนเสี่ยวหยูดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงของหนักตกลงไปในสระน้ำ

เซี่ยนเสี่ยวหยูรีบเดินไม่ทันระวังเหยียบโดนตะไคร่น้ำที่พื้นขอบสระลื่นหัวคะมำลงไปในสระน้ำ

เขาพยายามตั้งสติเอาเท้ายันพื้นใต้สระให้ได้ แต่รู้สึกว่าเท้าของเขายันไม่ถึงพื้นใต้สระ

‘ลึก’ คำเดียวที่อยู่ในหัวขณะนั้น ความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่จิตใจ ภาพและความรู้สึกในโลกก่อนกำลังเกิดขึ้นกับเขา

ร่างรอยอยู่กลางอากาศสัมผัสสายลมเย็นเพียงวูบเดียวก่อนกระทบผิวน้ำจมดิ่งสู่ใต้พื้นน้ำอย่างรวดเร็ว น้ำจากทุกทิศทุกทางทะลักล้นเข้าหาร่างของเขาอย่างรวดเร็ว จมูก ปาก เขาพยายามกลั้นหายใจ พยายามแหวกว่ายของเหลวที่อยู่รอบตัว ทั้งที่รู้ว่าว่ายน้ำไม่เป็น ทั้งที่เตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้ว แต่มันทรมานเหลือเกินหายใจไม่ออก พยายามหายใจทั้งทางจมูกทางปากของเหลวทะลักเข้าปากเข้าจมูกจนสำลักทุรนทุรายทรมานมากทรมานสุดๆ ทรมานอะไรอย่างนี้ ‘อาเฉินช่วยด้วย‘ ความรู้สึกทรมานอาการดิ้นรนกระเสือกกระสนค่อยๆ ลดลงจนกระทั่ง....

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยายามตะเกียกตะกายกะเสือกกะสนทั้งที่ตนเองว่ายน้ำไม่เป็น

เสิ่นกวงจวินขยับกายเดินเข้าไปยังจุดที่เซี่ยนเสี่ยวหยูตกลงไปในสระน้ำ มือของเซี่ยนเสี่ยวหยูที่กำลังพยายามไขว่คว้ากระเสือกกระสนเพื่อให้พ้นจากความทรมาน เขาคว้าลำตัวของเสิ่นกวงจวินไว้ได้ เขารีบตะเกียกตะกายให้ศีรษะโผล่พ้นผิวน้ำเพื่อหายใจ แขนสองข้างกอดคอเสิ่นกวงจวินแน่น ขาสองข้างเกี่ยวเอวเขาไว้แน่นเช่นกัน

พอศีรษะโผล่พ้นผิวน้ำก้มหน้าโก่งคอสำลักน้ำเป็นการใหญ่ ตัวสั่นเทิ้ม สูดอากาศหายใจเข้าออกถี่และแรงจนมองเห็นหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ

“ขอบคุณ” เซี่ยนเสี่ยวหยูพยายามกล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง ใบหน้าซีดเผือดจากอาการตื่นตระหนก นัยน์ตาแดงก่ำมีน้ำตาเอ่อคลอไหลอาบแก้มผสมกับน้ำในสระ

เซี่ยนเสี่ยวหยูไม่ลืมที่ตอนนี้ตนยังเกาะอยู่บนร่างของเสิ่นกวงจวิน เขาพยายามมองขอบสระที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อที่เขาจะได้โผไปเกาะจะได้ไม่ต้องเกาะอยู่บนร่างของบุรุษผู้นี้นานไปกว่านี้