บทที่ 12 คิดถึงคะนึงหา

“อ้อ...” เซี่ยนเสี่ยวหยูพอจะเข้าใจ เขาร้องออกมาพร้อมกับพยักหน้าช้าๆ

เฉินเหมยเอาเรื่องที่ชายสี่คนขโมยอาหารไปบอกองครักษ์อี้เฉิง ทำให้พวกเขาถูกลงโทษโดยการจับมัดตากแดดอดอาหารสามวัน

พวกเขาคิดว่าเซี่ยนเสี่ยวหยูเป็นคนบอกเทพมังกรเสิ่นกวงจวิน ดังนั้นจึงคิดแก้แค้นโดยการจับเขาโยนทิ้งแม่น้ำ เซี่ยนเสี่ยวหยูพอจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างแล้ว

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว ข้าปลอดภัยดีไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้าไม่ต้องคิดมากนะ” เซี่ยนเสี่ยวหยูปลอบเฉินเหมยที่ยังคงสะอึกสะอื้น

“หยุดร้องได้แล้วใครมาเห็นเข้าจะคิดว่าข้าทำอะไรเจ้า และถ้าร้องไห้มากๆ ตาของเจ้าก็จะบวม แล้วเจ้าก็จะไม่สวย ดูสิหน้าเลอะหมดแล้ว” เซี่ยนเสี่ยวหยูพูดจาหยอกล้อนางทีเล่นทีจริง

เฉินเหมยเงยหน้าขึ้นมองเห็นเซี่ยนเสี่ยวหยูยิ้มให้นางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามหยอกล้อเพื่อให้นางหยุดร้องไห้ จนนางอดที่จะยิ้มขบขันไม่ได้

เวลานี้เซี่ยนเสี่ยวหยูคิดว่าเขาได้เพื่อนที่สวยและน่ารักเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน

บัดนี้เฉินเหมยคิดว่านางไม่มีความเกลียดชังต่อเซี่ยนเสี่ยวหยูหลงเหลือติดค้างอยู่ในใจอีกต่อไป มีแต่ความรักความจริงใจให้กับเขา บุรุษตรงหน้าคนนี้ช่างเป็นคนที่แสนดี เพียบพร้อมทั้งรูปร่างหน้าตาและจิตใจที่งดงามยิ่งนัก

เซี่ยนเสี่ยวหยูดูจะเป็นคนเดียวที่ไม่มีอะไรทำ หลังจากเตียนชิงเอ๋อตามใจน้องชายแสนรัก โดยการโอนหน้าที่รับผิดชอบของเขาให้เฉินเหมยรับแทนไปจนหมดแล้ว

หลังจากกินอาหารเช้ามองดูท้องฟ้าแล้ววันนี้อากาศดี เซี่ยนเสี่ยวหยูชอบออกไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ข้างจวนฝั่งตะวันตก

วันนี้เซี่ยนเสี่ยวหยูตั้งใจเดินไปให้ถึงน้ำตกที่มองเห็นไม่ไกล เขาเดินผ่านแปลงดอกไม้พงหญ้าไม่สูงนักจนทะลุออกมาชายป่าเชิงเขามีลำธารน้ำไหลเอื่อยเป็นทางยาวมองเห็นน้ำตกอยู่ห่างไม่ถึงสามร้อยเมตร สายน้ำในลำธารเอื่อยไหล สายลมโชยเย็นสบาย รู้สึกไม่ผิดหวังที่เดินมาจนถึงจุดหมาย

เซี่ยนเสี่ยวหยูรู้สึกเหนื่อยและเมื่อยขามองเห็นเหมือนน้ำตกอยู่ใกล้แต่พอเดินเข้าจริงอยู่ไกลไม่น้อยนั่งลงพิงโคนต้นไม้ใหญ่ริมลำธารนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมาในอดีตทั้งโลกก่อนและโลกปัจจุบัน

รู้สึกแปลกใจกับความเปลี่ยนแปลงของตัวเองที่ปกติเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองพูดเก่งและชอบพูดจาหยอกล้อผู้อื่น

นิสัยพูดเก่งและชอบหยอกล้อผู้อื่นเป็นนิสัยของต้าเฉินหรือว่าเขาอยู่กับต้าเฉินจนติดนิสัยของเขามา

คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อย สายตาก็มองสายน้ำในลำธารที่ไหลไม่หยุดนิ่ง ลมพัดโชยเย็นสบาย เซี่ยนเสี่ยวหยูเผลอหลับไป

ท่ามกลางความมืดเซี่ยนเสี่ยวหยูกำลังแหวกว่ายตะเกียกตะกายอยู่ใต้พื้นน้ำ ของเหลวไหลเข้าหาตัวเขาทุกทิศทุกทางจนมองอะไรไม่เห็นรู้สึกหายใจไม่ออก กำลังสำลักน้ำ กำลังจะตาย เขาพยายามใช้มือตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำทั้งที่ว่ายน้ำไม่เป็น

“ช่วยด้วย…อาเฉิน” เซี่ยนเสี่ยวหยูรู้สึกว่ามือสัมผัสคว้าอะไรสักอย่างได้ ในยามใกล้ตายใบไม้เพียงใบเดียว ถ้ามีโอกาสรอดใครก็ไขว่คว้ามาให้ได้ หวังช่วยให้รอดจากความตายที่แสนจะทรมานนี้

เซี่ยนเสี่ยวหยูดึงเข้ามากอดไว้แน่นจนทำให้เจ้าสิ่งนั้นกระแทกเข้ากับหน้าผากของเขา

เสิ่นกวงจวินยืนอยู่ระเบียงของปราสาทใหญ่มองลงมาเบื้องล่างเห็นเซี่ยนเสี่ยวหยูกำลังเดินไปทางด้านข้างของจวนองครักษ์เทียนฉีทางฝั่งตะวันตก

ตั้งแต่ฟื้นจากอาการพิษจากผลมูลี่เค่อเขาไม่ได้พบเจอหน้าของเซี่ยนเสี่ยวหยูเลย ความคิดถึงคะนึงหาปรากฎในสายตาสีฟ้าน้ำทะเล

เพียงสะกิดปลายเท้าร่างของเทพมังกรก็ลอยลงไปอยู่บนพื้นเบื้องล่าง เขาเดินตามเซี่ยนเสี่ยวหยูที่กำลังเดินไปทางสวนดอกไม้ข้างจวนฝั่งตะวันตก

เขาค่อยๆ เดินตามไปห่างๆ เห็นเซี่ยนเสี่ยวหยูเดินรัดเลาะแปลงดอกไม้นานาพันธุ์ไปทางน้ำตก

เขาอยากรู้ว่าเซี่ยนเสี่ยวหยูจะไปไหน ปกติเซี่ยนเสี่ยวหยูไม่ค่อยชอบออกนอกจวนไม่ชอบแสงแดดไม่ชอบสายลม เพราะกลัวผิวพรรณจะเสียหายหยาบกร้าน ผิดกับตอนนี้ที่ไม่สนใจแสงแดด ไม่สนใจสายลม เดินมุ่งตรงไปยังธารน้ำตกเบื้องหน้า

เสิ่นกวงจวินมองเห็นเซี่ยนเสี่ยวหยูนั่งพิงอยู่โคนต้นไม้ใหญ่ริมธารน้ำตก สายตาทอดมองสายน้ำที่ไหลอ่อย ท่าทางผ่อนคลาย ไม่นานก็เห็นเขาหลับตาผลอยหลับไปแล้ว

เสิ่นกวงจวินเดินเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังหลับไหลพิจารณาใบหน้าเรียวงามขนตายาวงอนที่ไม่ได้เติมแต่งสิ่งใด ไม่เหมือนครั้งอดีตที่เซี่ยนเสี่ยวหยูต้องทาแป้งกันคิ้วทาปาก

แต่ตอนนี้คิ้วก็ปล่อยให้ขึ้นดกดำเป็นธรรมชาติ ผิวขาวใส ขนตายาว ริมฝีปากบางอมชมพู ซึ่งตอนนี้ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยจากการพ่นลมหายใจออกทางปาก

เสิ่นกวงจวินยืนพิจารณาอยู่สักพัก เขาเห็นคนหลับมีท่าทางเหมือนกำลังอึดอัด คิ้วชนเข้าหากัน กระสับกระส่าย

“ช่วยด้วย...อาเฉิน” เสิ่นกวงจวินได้ยินประโยชน์แรก รับรู้ได้ว่าเซี่ยนเสี่ยวหยูกำลังฝันร้าย แต่ประโยคหลังแผ่วเบาจนได้ยินไม่ถนัดจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้มากขึ้นเพื่อจะฟังให้ถนัดชัดเจนว่าเซี่ยนเสี่ยวหยูละเมอว่าอะไร

เสิ่นกวงจวินตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก เมื่อแขนสองข้างของเซี่ยนเสี่ยวหยูคว้าต้นคอของเขาดึงเข้าไปกอดอย่างแรง

ทำให้เสิ่นกวงจวินที่ยังไม่ทันตั้งหลักหัวทิ่มหน้าขมำ ทำให้ริมฝีปากของเขาประทับลงบนหน้าผากเรียบเนียนของเซี่ยนเสี่ยวหยูอย่างจัง

เสียงครางแผ่วเบาดังออกมาจากปากของเซี่ยนเสี่ยวหยูก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้น เสิ่นกวงจวินซึ่งยังตะลึงพยายามตั้งหลักมองเห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มกำลังมองมาที่ใบหน้าตนอย่างง่วงงง

“อู้ย” เซี่ยนเสี่ยวหยูรู้สึกเหมือนมีอะไรกระแทกหน้าผาก จึงหลุดเสียงครางออกมาก่อนลืมตาขึ้น พบว่าตนเองกำลังใช้สองแขนกอดคอของท่านเสิ่นกวงจวินไว้แน่น

เพียงชั่วครู่เมื่อสติกลับคืนเซี่ยนเสี่ยวหยูรีบปล่อยวงแขนที่กอดคอเสิ่นกวงจวินออกทันที

เขารีบยันกายลุกขึ้นยืนทันทีโดยไม่ทันระวังพื้นที่ไม่เรียบขลุขละเพราะรากไม้และก้อนหินที่ก่ายเกยกัน ทำให้ข้อเท้าพลิกล้มกระแทกกับก้อนหินลงไปนั่งกับพื้นอีกครั้ง

“เป็นยังไงบ้าง?” เสิ่นกวงจวินรีบเข้าไปประคอง เพื่อที่จะให้ลุกขึ้นน้ำเสียงบอกถึงความเป็นห่วงเป็นใยไม่น้อย

“โอ้ย” พอลุกขึ้นยืน เซี่ยนเสี่ยวหยูก็ต้องร้องอย่างเจ็บปวดที่ข้อเท้า น้ำตาแทบล่วง เขาทรุดกายลงไปนั่งกับพื้นเหมือนเดิม

“สงสัยข้อเท้าจะแพลง” เสิ่นกวงจวินคลำข้อเท้าที่มีถุงเท้าและรองเท้าสวมอยู่ของเซี่ยนเสี่ยวหยู แววตาห่วงใยปรากฏบนใบหน้าอย่างเห็นได้ชัด

เสิ่นกวงจวินมองเห็นน้ำใสเอ่อคลอรอบดวงตา ริมฝีปากบิดเบี้ยวแสดงถึงความเจ็บปวดของเซี่ยนเสี่ยวหยู

เขาตัดสินใจเอาแขนข้างหนึ่งช้อนช่วงขาสองข้างและใช้แขนอีกข้างช้อนประคองแผ่นหลังใต้รักแร้ แทบไม่ต้องออกแรงร่างของเซี่ยนเสี่ยวหยูก็ลอยขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย นอนอยู่ในวงแขนแนบกับอกของเขา

“โอ๊ะ” เซี่ยนเสี่ยวหยูอุทานตกใจเมื่อร่างของตนลอยขึ้นจากพื้น เพราะกลัวตกบวกกับตกใจจนลืมตัวยกแขนขึ้นกอดคอของเสิ่นกวงจวินไว้แน่น

“หลานหรง (มังกรน้อย) เจ้า...ท่านจะทำอะไร?” เซี่ยนเสี่ยวหยูหลุดปากเรียกสรรพนามที่เขามักตั้งให้เสิ่นกวงจวินในใจ

เสิ่นกวงจวินมองหน้าขาวเนียนของคนในอ้อมแขนที่อิงแนบชิดกับแผ่นอกของตน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ใคร?” เอ่ยถามด้วยความสงสัย