บทที่่ 13 พลังฝ่ามือช่วยรักษา

“ใคร?” เซี่ยนเสี่ยวหยูแสล้งถามกลับทำเป็นไม่เข้าใจหันหน้าไปทางอื่น

“หลานหรง เจ้าเรียกข้าใช่ไหม?” ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องหน้าเซี่ยนเสี่ยวหยูที่หันไปทางอื่นถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่มีอาการโกรธเคียงหรือไม่พอใจสักนิด

เซี่ยนเสี่ยวหยูจนหนทางหลบเลี่ยงที่จะปฏิเสธจึงพยักหน้ายอมรับเบาๆ แอบชำเลืองมองสีหน้าและแววตาของเสิ่นกวงจวินที่ยังคงเรียบเฉย

“ท่านมีพ่อเป็นเทพมังกรตัวท่านก็ต้องเป็นลูกมังกรข้าเรียกท่านหลานหรงก็คงไม่ผิดไม่ใช่?” เซี่ยนเสี่ยวหยูกล่าวอธิบายตามความคิดขณะที่กล่าวก็ชำเลืองมองสีหน้าอารมณ์ของคนฟังไปด้วย

“โอ๊ะ” เซี่ยนเสี่ยวหยูร้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเสิ่นกวงจวินเริ่มก้าวเดิน

เสิ่นกวงจวินไม่ได้เอ่ยวาจาอะไร สีหน้ายังคงเรียบเฉย เขาอุ้มเซี่ยนเสี่ยวหยูเดินออกจากริมธารน้ำตก เดินผ่านพงหญ้าและทุ่งดอกไม้นานาพันธุ์ไปเรื่อยๆ

เซี่ยนเสี่ยวหยูนอนอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นกวงจวิน ขณะที่เขาเดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ

เซี่ยนเสี่ยวหยูพยายามมองไปทางอื่น แต่ก็ไม่วายรอบสังเกตบุรุษตรงหน้า ไหนๆ ก็อยู่ใกล้ขนาดนี้แล้ว แทบจะมองเห็นรูขุมขนด้วยซ้ำ จะพลาดโอกาสไปทำไม

เขาจึงแอบมองตั้งแต่ลำแขนแข็งแรง ช่วงอกกว้างผึ่งผายสมกับคำที่ว่า ‘ชายอกสามศอก’ ก็คงไม่ผิด ช่วงไหล่ที่กว้างรับกับลำคอเรียวยาวขาวเนียน คางโค้งได้รูปสะอาดเกลี้ยงเกลา ริมฝีปากได้รูปอมชมพู จมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเล มองเห็นขนตาเป็นแผงเรียงราย คิ้วหนาโก่งโค้งเรียว เส้นผมดำขลับเงางาม

ช่างเป็นบุรุษที่มีรูปร่างหน้าตาสมกับเป็นบุรุษที่สูงส่งสง่างามสมฐานะเทพมังกร ออร่าเปล่งประกายสว่างไสวรอบตัว เหมือนเทพมาจุติ

“เฮือก” เซี่ยนเสี่ยวหยูแอบผ่อนหายใจอย่างแผ่วเบา ปลงตก ไม่ว่าโลกไหนภพไหน ช่างไม่มีความเท่าเทียมกันเอาเสียเลย

เขาเบือนสายตาหันไปมองทิวทัศน์รอบตัว ขณะที่เสิ่นกวงจวินเดินผ่านจนรู้สึกเพลิน รวมกับสายลมที่พัดมาปะทะร่างช่างเย็นสบาย เขาหลับตาผ่อนคลาย ริมฝีปากยิ้มน้อยๆ อย่างพอใจ

ถึงจะเดินไปข้างหน้า สายตามองตรง แต่ความรู้สึกที่มีคนแอบมองก็รับรู้ได้ เสิ่นกวงจวินทำเป็นไม่รู้ว่ามีคนรอบมองตน จนกระทั่งคนในอ้อมแขนหันไปมองทางอื่น เขาจึงก้มมองร่างในอ้อมแขนเห็นเขาหลับตากำลังหลับสบาย มุมปากของเทพมังกรหนุ่มยกยิ้ม

เสิ่นกวงจวินอุ้มเซี่ยนเสี่ยวหยูเดินมาถึงจวนองครักษ์เทียนฉีและเดินผ่านเข้าประตูจวนที่มีทหารเทพสองคนเฝ้าอยู่หน้าประตู

“ท่านเทพ” ทหารทั้งสองทำความเคารพเสิ่นกวงจวินอย่างนอบน้อม แต่ก็รู้สึกแปลกใจที่เห็นเซี่ยนเสี่ยวหยูอยู่ในอ้อมแขนของท่านเทพมังกร

“คุณชายเซี่ยน” ทหารทั้งสองไม่ลืมที่จะทักทายและทำความเคารพเซี่ยนเสี่ยวหยู

ซึ่งเซี่ยนเสี่ยวหยูยิ้มรับให้อย่างคุ้นเคยกับทหารทั้งสองคนเป็นอย่างดี

เสิ่นกวงจวินเดินตรงไปที่ห้องนอนของเซี่ยนเสี่ยวหยูโดยไม่ต้องมีใครบอกทาง เขาผลักประตูเบาๆ ให้เปิดออกเดินเข้าไปในห้องวางร่างผอมบางของเซี่ยนเสี่ยวหยูที่อยู่ในอ้อมแขนลงบนเตียงอย่างเบามือ

“ขอบคุณ” เซี่ยนเสี่ยวหยูกล่าวแผ่วเบาแต่ชัดเจน

ถึงอย่างไรเสิ่นกวงจวินก็อุ้มเขาเดินจากธารน้ำตกมาส่งถึงที่ห้องเป็นระยะทางไกลพอสมควร ถ้าไม่ขอบคุณก็คงจะเป็นคนใจจืดใจดำไม่รู้จักคุณคนเป็นแน่

เสิ่นกวงจวินมองหน้าขาวเนียนเจ้าของคำขอบคุณ ก่อนคุกเข่าก้มหน้าใช้มือถอดรองเท้าขาข้างที่เจ็บให้เซี่ยนเสี่ยวหยู

“เอ่อ...ท่านจะทำอะไร?” เซี่ยนเสี่ยวหยูตกใจเมื่อเสิ่นกวงจวินคุกเข่ากำลังถอดรองเท้าให้เขา

เซี่ยนเสี่ยวหยูรีบขยับเท้าที่ยังห่อหุ้มด้วยถุงเท้าหนีออกจากฝ่ามือของเทพมังกรอย่างลืมตัว

“ซี้ด” รู้สึกเจ็บปวดจี๊ดที่ข้อเท้าจนต้องร้องออกมา

“อย่าขยับ” เสียงเข้มเล็กน้อยดุพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองทำให้นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเซี่ยนเสี่ยวหยูที่กำลังมองลงมาประสานกับนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลของเทพมังกรเข้าเต็มสองตา เหมือนโดนไฟช็อตนิ่งชะงักทั้งสองคนมองกันและกันนิ่ง

เซี่ยนเสี่ยวหยูหัวใจเต้นแรงพยายามควบคุมสติหลบนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่นั้น โดยการหันไปทางอื่นปล่อยให้เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าค่อยๆ ถอดรองเท้าและถุงเท้าที่ยาวหุ้มน่องออกทั้งสองข้างเหลือเพียงเท้าเปลือยเปล่าที่ขาวเนียน นิ้วเท้าเรียวเรียงชิดกัน มีเพียงข้อเท้าข้างที่พลิกตอนนี้มีสีเขียวแดงช้ำตัดกับสีผิวขาวเนียนอย่างเห็นได้ชัด

เซี่ยนเสี่ยวหยูตอนนี้ใบหน้าแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูทั้งสองข้างโดยไม่รู้ตัว เขารู้สึกกระดากอายจนไม่กล้าก้มหน้ามองเท้าตนเอง ปล่อยให้เทพมังกรเสิ่นกวงจวินนั่งทำอะไรกับเท้าของเขาตามยถากรรม

แต่ความรู้สึกเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็นวูบวาบเหมือนมีพลังอะไรบางอย่างกำลังวิ่งผ่านวนเวียนอยู่กับข้อเท้าของเขาทำให้อดที่จะก้มลงมองไม่ได้

เสิ่นกวงจวินใช้มือหนึ่งประคองข้อเท้า อีกมือแบฝ่ามือหันเข้าหาข้อเท้า พลังงานความร้อนสลับกับความเย็นส่งออกมาจากฝ่ามือของเขาเข้าสู่รอยช้ำที่ข้อเท้า

เซี่ยนเสี่ยวหยูมองตาไม่กระพริบเคยเห็นแต่ในภาพยนตร์พอได้เห็นได้เจอได้สัมผัสของจริงด้วยตัวเอง เขารู้สึกถึงความมหัศจรรย์แปลกใหม่ไม่น่าเชื่อ

ไม่นานรอยช้ำที่ข้อเท้าก็หายไปจนหมด ผิวขาวเรียบเนียนกลับมาเป็นปกติเหมือนไม่เคยเป็นอะไรมาก่อน เสิ่นกวงจวินวางเท้าของเขาลงกับพื้นอย่างเบามือ

“อาหยู เจ้าเป็นอะไร?” เตี่ยนชิงเอ๋อผลักประตูเข้ามาพร้อมเสียงที่ร้อนรนด้วยความห่วงใย

ภาพที่เห็นคือเทพมังกรเสิ่นกวงจวินคุกเข่าอยู่ที่เท้าเปลือยเปล่าของเซี่ยนเสี่ยวหยู ทั้งสองคนหันหน้ามามองนางพร้อมกัน

“เอ่อ...ท่านเสิ่นกวงจวิน” นางทักทายพร้อมทำความเคารพอย่างนอบน้อม แล้วหันไปมองเซี่ยนเสี่ยวหยูที่นั่งส่งสายตายิ้มบางๆ ให้นาง

“เอ่อ...เจ้าพักผ่อน ข้ากลับล่ะ” เสิ่นกวงจวินกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืนมองหน้าเซี่ยนเสี่ยวหยู เขาพยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ก่อนหันไปมองเตียนชิงเอ๋อกล่าวลาแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

เตียนชิงเอ๋อสังเกตเห็นใบหูของเสิ่นกวงจวินแดงระเรื่อ

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมท่านเสิ่นกวงจวินต้องอุ้มเจ้าเข้ามาด้วย?” นางได้รับรายงานจากสาวใช้ที่บังเอิญเห็นเสิ่นกวงจวินอุ้มเซี่ยนเสี่ยวหยูเข้ามาในจวน

“ข้อเท้าแพลงนิดหน่อยเขาก็เลยอุ้มมาส่ง” เซี่ยนเสี่ยวหยูกล่าวพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ

‘ถ้านิดหน่อยทำไมต้องอุ้มมาส่งด้วย’ เตียนชิงเอ๋อคิดแย้งอยู่ในใจอย่างสงสัย

“พี่ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้หายแล้วเขาทำแบบนี้” เซี่ยนเสี่ยวหยูพูดอย่างตื่นเต้นก่อนแบมือแล้วคว้ำฝ่ามือลง

“มีพลังบางอย่างออกมาจากฝ่ามือของเขา มันทำให้รู้สึกเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็นสบายอย่างบอกไม่ถูก ไม่นานข้อเท้าที่บวมช้ำของข้าก็หายเป็นปกติอย่างที่เห็นนี่ล่ะ” ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มของเซี่ยนเสี่ยวหยูเป็นประกายตื่นเต้นเหมือนเด็กได้รับของเล่นที่ถูกใจขณะเล่าตลอดเวลา

เย็นวันนั้นร่างเปลือยเปล่าของเซี่ยนเสี่ยวหยูนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำใช้แขนสองข้างวางอยู่บนขอบอ่าง นึกถึงเหตุการณ์ที่เสิ่นกวงจวินใช้พลังฝ่ามือรักษาข้อเท้าแพลงให้ตน

“รักษาแป๊บเดียวก็หาย” กล่าวพึมพำกับตัวเอง

“ทำไมต้องลำบาก?” เซี่ยนเสี่ยวหยูนึกถึงภาพที่เสิ่นกวงจวินอุ้มตนเดินจากธารน้ำตกมาส่งถึงห้องนอน

ซึ่งเป็นระยะทางไกลไม่ใช่น้อย ความรู้สึกแปลกๆ ทำให้ใบหน้าของเซี่ยนเสี่ยวหยูแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว

เขารีบสลัดความรู้สึกออกจากสมอง โดยการทิ้งตัวเองให้จมลงใต้ผิวน้ำ

‘อาเฉินฉันคิดถึงนาย’ เซี่ยนเสี่ยวหยูบอกตัวเอง