ในสายของท่านข้าดูเป็นคนชั่วช้าขนาดนั้นเลยหรือ

“ข้าจะให้คนนำจดหมายไปบอกความผิดนี้แก่บิดาของเจ้า ครั้งหน้าเจ้าจะได้ไม่ทำผิดอีก” แม่ทัพหนุ่มได้ตอบคำถามว่าที่คู่หมั้น แต่เอ่ยบอกกับสตรีอีกนางที่ยืนหน้าสลดอยู่ข้าง ๆ ด้วยความฉุนเฉียวแทน

“ถึงกับต้องแบบนี้เลยหรือเจ้าคะ ในสายของท่านข้าดูเป็นคนชั่วช้าขนาดนั้นเลยหรือ” ว่าขณะที่น้ำตาคลอ ซูหรงพยายามสะกดกลั้นไม้ให้น้ำตาไหลออกมาต่อหน้าทุกคน

“ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ นางเป็นว่าที่ฮูหยินของข้า ข้าปกป้องนางถือว่าสมควร ส่วนเจ้าเป็น...” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจนจบประโยค ซูหรงได้เอ่ยแทรกด้วยเสียงตัดพ้อว่า

“ข้าผิดเองที่คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญของท่าน ข้าจะกลับจวนไปสำนึกผิดเพราะนั้นท่านไม่จำเป็นต้องส่งจดหมายไปบอกท่านพ่อของข้า ถือว่าข้าขอร้อง” พูดจบได้เดินออกไป ทำให้ซือเฉียนมองตามอย่างไม่รู้ว่าจะทำเช่นไร เพราะเผลอดุนางเข้าให้แล้ว แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยดุหญิงสาวสักครั้ง แต่ครั้งนี้ดันฉุนเฉียวด้วยความขาดสตินางคงตกใจไม่น้อย

“พี่ซือเฉียน ท่านอย่าติดใจเอาความน้องซูหรงเลยนะเจ้าคะ เป็นข้าที่เกรงใจนางจนไม่กล้าบอกว่าแพ้เกสรดอกไม้เองเลยทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น”

“เจ้าพักผ่อนเถิด หากยังไม่หายดีก็ไม่ควรออกนอกเรือน”

“ข้าจะทำตามที่ท่านบอกเจ้าค่ะ” สือจื่อหลันส่งยิ้มบอกด้วยอารมณ์เบิกบาน เดิมทีคิดว่าท่านแม่ทัพจะเย็นชากับนางเหมือนเวลาอยู่กับสตรีอื่นเสียอีก ที่แท้เขาก็เป็นห่วงนางจนถึงกับแสดงความโกรธออกมาไม่ไว้หน้าสตรีแซ่ซูพอเห็นเขาเป็นแบบนี้นางยิ่งอยากได้เขามาครอบครองแต่เพียงผู้เดียว

หลังจากวันนั้นหญิงสาวไม่ได้ย่างกรายไปที่จวนสกุลเฉินอีก นางขังตัวเองอยู่ภายในเรือนไม่ยอมออกมาพบผู้คนไม่เว้นแม้แต่บิดาและมารดา ด้วยเคยพูดออกไปแล้วว่าตนจะสำนึกผิดเรื่องของสือจื่อหลัน

“คุณหนู”

“มีอะไร”

“ท่านจะขังตัวเองเช่นนี้ต่อไปจริงหรือเจ้าคะ”

“ข้าทำผิดก็ควรถูกลงโทษ”

“พอพูดถึงเรื่องดอกไม้ที่ท่านนำไปให้แม่นางสือ บ่าวว่าสตรีผู้นี้ไม่ค่อยน่าคบหาสักเท่าใด นางเป็นคนบอกท่านเองแท้ ๆ ว่าชอบดอกไม้ แต่กลับไม่ยอมบอกว่าแพ้เกสรของมัน ท่านถึงได้ถูกท่านแม่ทัพตำหนิ”

“เท่าที่ข้าได้รู้จักกับนางดูเหมือนว่าจะเป็นดังที่เจ้าว่า เดิมทีคิดว่าข้ากับนางควรผูกไมตรีกันไว้คงดีกว่าเป็นศัตรู ในเมื่อนางไม่จริงใจข้าก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นอีก ถือเสียว่าข้าโง่เองที่คิดว่านางเป็นคนดี”

“คนดีหรือเจ้าคะ คุณหนูช่างพูดออกมาได้ อย่างนางน่ะหากจะใช้คำว่าร้ายกาจยังไม่คู่ควร ท่านเป็นถึงบุตรสาวของขุนนางใหญ่มีหรือคนแซ่สือจะกล้ามาเทียบเคียงได้ นางเป็นแค่บุตรสาวขุนนางเล็ก ๆ มิหนำซ้ำพื้นหลังของนางยังธรรมดา”

“ซิ่วเหอ เจ้าไม่จำเป็นต้องยกตนข่มท่านเพื่อให้ข้าดูสูงส่งกว่านาง แม้ข้าจะเป็นลูกสาวของขุนนางใหญ่แล้วอย่างไร สุดท้ายคนที่ได้เป็นฮูหยินของพี่ซือเฉียนก็ยังเป็นนาง”

“คุณหนู บ่าวแค่”

“ข้าต้องขอบคุณนางเสียอีกที่ทำให้ตาสว่างว่าท่านพี่ ทนุถนอมนางเสียยิ่งกว่าข้าที่เติบโตมาด้วยกัน มันทำให้ข้าคิดว่าเป็นตัวข้าเองที่คิดเกินเลยกับเขาฝ่ายเดียว” ซูหรงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา หลังจากที่ได้ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นานนางถึงได้ปลงตกคิดได้ว่าเขาไม่มีทางคิดอันใดกับตนมากเกินกว่าน้องสาวของสหายรัก ต่อให้นางจะรักเขาก็คงไร้ประโยชน์

“ท่านไม่ผิดที่มีใจให้ท่านแม่ทัพเฉิน”

“ความรู้สึกของข้าข้าจะแบกรับเอาไว้เอง อีกอย่างคงไม่นานพวกเขาทั้งคู่จะหมั้นหมายกันพอถึงตอนนั้นข้าคงเป็นเพียงคนนอก”

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังสนทนากันอยู่นั้นสาวใช้อีกคนได้รีบรุดเข้ามาด้านใน ขณะที่ใบหน้าเหงื่อซ่ก

“มีเทียบเชิญส่งมาให้ท่านเจ้าค่ะ” ว่าพร้อมยื่นเทียบเชิญมาตรงหน้า นางรับเอาแล้วเปิดดูก็พบว่าเป็นเทียบเชิญจากสกุลเฉินที่เชิญนางไปร่วมงานหมั้น พูดยังไม่ทันขาดคำ