แม่ลูกพเนจร ตอนที่ 1

หญิงสาวลืมตาโพลงแล้วสะดุ้งเล็กน้อย เธอหายใจสั่น น้ำตายังคงไหลอาบแก้มด้วยความเศร้าสุดจิต ก่อนจะมองสำรวจไปรอบๆ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังเคลื่อนไหว แต่เธอไม่ได้เดิน? “กรี๊ด!” เธอกรีดร้องเสียงหลงเมื่อพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมแขนของคนแปลกหน้า และเป็นผู้ชาย! ร่างเล็กดิ้นพรวดแล้วก็ล้มกลิ้งไปบนพื้น

“เฮ้ย! เป็นบ้าอะไรเนี่ย” ชายหนุ่มยืนเท้าสะเอวแล้วถอนหายใจแรง จะบ้าตายกับผู้หญิงลูกติดบ้าๆ คนนี้ ขึ้นรถปุ๊บหลับปั๊บ แถมปลุกไม่ตื่น พอตื่นก็ดันโวยวายเหมือนตัวเองถูกฉุดอย่างไรอย่างนั้น

“คุณเป็นใคร...แล้วลูกฉันล่ะ ลูน่าด้วย ลูน่าไปไหน” เธอถามเสียงสั่นไปหมดด้วยความตกใจ ในความรู้สึกนั้นยังคงเสียใจและร้องไห้เพราะการจากไปของลูน่า แต่ที่นี่มันที่ไหน เขาเป็นใคร แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!

“คุณฉัตร...เป็นอะไร...” หญิงวัยกลางคนเดินปรี่เข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเป็นกังวล ในอ้อมกอดของนางมีปานฉัตรกำลังหลับปุ๋ยด้วยท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“คุณ...นี่มันอะไรกัน...”

“นี่ฉันเอง กันตา...อย่าบอกนะว่านั่งรถมาแป๊บเดียวแล้วสูญเสียความทรงจำน่ะ”

“กันตา...น้า น้าตาลเหรอคะ...” เธอจำได้แล้ว...เรื่องราวทุกอย่างไหลวนเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ว่าเธอพาลูกหนีไปอยู่สถานสงเคราะห์ที่เคยจากมา แต่รังรองผู้เป็นพี่เลี้ยงซึ่งรักเธอเหมือนลูกคนหนึ่งแนะนำให้มาอยู่ที่เกาะสมุย และได้ฝากฝังเธอให้กันตาดูแล กันตา...ก็คือน้าตาลคนนี้

แล้วเธอก็พาลูกนั่งรถไฟมาลงที่สถานีพุนพิน ต่อแท็กที่มาที่ท่าเรือ และโดยสารเรือจนกระทั่งได้เหยียบแผ่นดินสมุย จากนั้นกันตากับผู้ชายคนนี้ก็มารับ... “เออ...แล้วนั่นดูทำเข้า เป็นสาวเป็นนางนอนอ้ากีให้เขามองอยู่ได้ รีบลุกขึ้นเร็วเข้า” “อ้าให้ก็ไม่เอาหรอก...ที่ดูน่ะดูของแปลก หึ...” ชายคนนั้นว่าพลางทำท่ากลั้นหัวเราะแล้วเมินหน้าก้าวย่างจากไป

ฉัตรอรุณอายจนหน้าแดง เธอรีบตลบกระโปรงปิดส่วนไม่ควรในทันที เพิ่งรู้ว่าที่ตกลงมาเมื่อครู่ชายกระโปรงเปิดอ้าซ่าอย่างไม่น่าให้อภัย ดีนะที่ไม่มีคนพลุกพล่าน ว่าแต่...ที่นี่มันที่ไหนกัน หญิงสาวหันมองรอบๆ แต่ก็ไม่มีเวลาให้เธอสำรวจอะไรต่อมิอะไรมากนัก เธอลุกขึ้นยืนก้มงุด แล้วปัดเศษหญ้าเศษดินออกจากกระโปรงสีน้ำตาลเข้มที่สวมอยู่

“ตามมา...จะพาไปที่พัก” กันตาบอกเสียงห้วนแล้วก็เดินจากไปเลย โดยที่ยังอุ้มปานฉัตรอยู่ด้วย

“น้าตาล...สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ ฉันเดินทางมาไกลก็เลยเหนื่อย” เลยเผลอหลับ เผลอลืม แล้วก็เผลอปล่อยไก่ตัวใหญ่โตมโหฬารตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน

“อือ...รองมันเล่าให้ฟังแล้วละ อยู่ที่นี่ไม่มีปัญหาหรอกถ้าไม่ขี้เกียจ”

“ให้ฉันทำอะไรก็ได้ค่ะ ทำกับข้าว เป็นแม่บ้าน ล้างเช็ดปัดถูฉันทำได้หมด”

“ดีแล้ว...เดี๋ยวรอดูอีกทีว่าคุณฌอนจะให้ทำอะไร ตอนนี้ก็พักไปก่อนก็แล้วกัน”

“คุณฌอน...”

“ก็คนเมื่อกี้ที่ไปรับเรานั่นแหละ เขาเป็นเจ้าของที่นี่ ฉันกับเขาต้องไปทำธุระที่หน้าทอนพอดีก็เลยได้แวะรับที่ท่าเรือเสียเลย ไม่งั้นก็คงต้องนั่งแท็กซี่มาเองแหละ” กันตาอธิบายคร่าวๆ ขณะที่พาหญิงสาวมาที่บ้านหลังใหญ่ซึ่งดูโอ่อ่า สมฐานะอาเชอร์ผู้เป็นเจ้าของสวนพฤกษชาติแห่งเดียวของเกาะสมุย

“โห...วิลล่าเหรอคะ จะให้ฉันกับลูกอยู่ที่นี่เหรอคะ”

“เออ...ฉันก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่ห้องพักอยู่หลังบ้านโน่น ที่นี่คุณฌอนอยู่คนเดียว เห็นว่าเธอลูกยังเล็กก็ไม่อยากให้ไปวุ่นวายกับที่พักพนักงาน เดี๋ยวเด็กร้องกระจองอแงพวกนั้นจะไม่ได้พักผ่อนเต็มที่ ก็อยู่กับฉันเสียที่นี่แหละ แต่เราต้องอยู่ห้องเดียวกันนะ”

“ฉันไม่มีปัญหาหรอกค่ะ...แต่ยัยหนูยังเล็ก แกอาจทำให้คุณน้ารำคาญก็ได้”

“ฉันก็ไม่ชอบเด็กหรอก แต่ก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำ” นางว่าพลางถอนหายใจอย่างเสียไม่ได้

เมื่อมาถึงหน้าห้องพัก ฉัตรอรุณรีบเข้าไปรับลูกซึ่งหลับปุ๋ยอย่างน่าชังมาจากอ้อมกอดของกันตา เพื่อให้นางเปิดประตูได้สะดวก

ที่นี่เหมือนเป็นชั้นล่างของสระน้ำ เพราะมีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่ด้านบนพอให้มองเห็นเป็นรูปเป็นร่าง อารมณ์ประมาณห้องใต้ดิน แต่ก็ไม่ได้ดูอุดอู้ขนาดนั้น เมื่อกันตาเปิดประตูพาเข้าไปด้านใน ก็ได้เห็นว่ามันขว้างขวางไม่ใช่เล่น ใหญ่เท่าๆ กับห้องของเธอที่บ้านหลังเก่าเลยทีเดียว ทั้งยังมีห้องน้ำในตัว และครัวเล็กๆ อยู่หลังบ้าน ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย บ่งบอกถึงนิสัยผู้อยู่

“พวกกระเป๋าเสื้อผ้าเดี๋ยวคุณฌอนให้พวกคนงานเอามาให้ แล้วนี่มีเงินทองติดตัวมาบ้างไหมล่ะ เห็นข้าวของมีแค่กระเป๋าใบเดียว”

“พอมีติดตัวนิดหน่อยค่ะน้าตาล...แต่ถ้าได้เริ่มทำงานเลยก็จะดีมากๆ ค่ะ”

“เรื่องนี้ต้องให้คุณฌอนบอก ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรหรอก...หน้าที่ของฉันก็เป็นแม่ครัวแม่บ้านให้เขา คุณฌอนไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายที่บ้านใหญ่ ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าเที่ยวเดินเพ่นพ่านล่ะ”

“ค่ะ...น้าตาล ฉันขอบคุณน้าตาลมากนะคะที่กรุณาเราสองคนแม่ลูก” เธอยกมือไหว้ทั้งๆ ที่ยังอุ้มลูกอยู่ น้ำตาเหมือนจะเอ่อไหลท่วมท้นเมื่อนึกถึงว่าตนเองสิ้นไร้ไม้ตอก ไม่มีญาติมิตรชิดเชื้อที่ไหนให้พึ่งพิงได้เลย หากไม่ได้รังรองฝากฝังให้มาอยู่ที่นี่ ก็ไม่รู้จะต้องพาลูกไปเป็นขอทานอยู่ส่วนไหนของโลก

แต่ที่แน่ๆ...เธอจะไม่อยู่บ้านหลังนั้นเด็ดขาด หากผู้หญิงคนนั้นฆ่าลูน่าได้ลงคอ วันหลังอาจจะเป็นลูกหรือเธอที่ชะตาขาดก็ได้ จิตใจคนยากแท้หยั่งถึงที่สุดแล้ว