ตอนที่ 4

ร่างกายอวบอุ่นที่นั่งคล่อมอยู่บนกลางตัวชายหนุ่มส่งเสียงครางกระเส่าต่างกับคนที่นอนอยู่บนเตียง สองมือสอดประสานอยู่ตรงท้ายทอย ใบหน้านิ่งเฉยราวกับตนเองเป็นแกนให้อีกฝ่ายยึดเอาไว้

"ฮ่าาาห์ อืมมมคุณอีริคคะ วิเวียนไม่ไหวแล้วจริงๆค่ะ"ร่างที่ขยับโยกอยู่ด้านบนส่งเสียงแผ่ว

"งั้นก็มานี่สิ"เขาจับร่างเล็กพลิกลงอยู่อยู่ใต้าร่างสูงใหญ่ของตนเองแล้วสอบสะโพกเข้าออกรุนแรงจนหญิงสาวส่ยหน้าไปมาไม่หยุด

"อ๊าาาา อือ"แรงโถมเข้าหาร่างเล็กรุนแรงใส่ไม่ยั้ง ร่างหญิงสาวขยับโยกส่ายตามจังหวะที่อีริคส่งให้ ร่างเล็กกระตุกเกร็งส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหฤหรรษเมื่อถึงฝั่งฝัน แต่เขาไม่หยุดกลับส่งแรงเข้าไปอีก วิเวียนเสร็จไปแล้วถึงสามครั้งแต่คนบนร่างของเธอพึ่งปลดปล่อยน้ำสีขาวลงในถุงยางที่บางเฉียบแต่ป้องกันได้มีประสิทธิ์ภาพ ใบหน้าขรึมมองใบหน้าชื้นเหงื่อของหญิงสาวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาถอนตัวออกจากวิเวียนใช้ทิชชู่จับรูดถุงสีใสออกแล้วส่งให้กับทอมที่ยืนอยู่ตรงผ้าม่าน ทอมหันกลับมาเมื่อเสียงกิจกรรมของเจ้านายหยุดลง วิเวียนชินแล้วกับการที่มีบุคคลที่สามเข้ามายืนทำหูดับยามที่เธอและอีริคมีกิจกรรมเพื่อผ่อนคลาย เธอดึงเอาผ้าห่มผืนบางขึ้นปิดอกเปลือยเอาไว้ อีริคลุกขึ้นยืนให้ทอมเอาเสื้อคลุมมาสวมให้

"หายเหนื่อยก็ไปอาบน้ำ ค่าเหนื่อยของเธออยู่บนโต๊ะ"อีริคเดินหายไปในห้องน้ำ ทอมไปยืนกางขากอดอกอยู่หน้าประตูเพื่อทำหน้าที่บอดี้การ์ด วิเวียนเห็นจึงเดินมาหา

"ทอม นายจะเป็นแบบนี้ตลอดไปเหรอ"

"ตลอดไปคืออะไร"ทอมจ้องหน้าคนถามเขม็ง วิเวียนไม่ตอบเธอยักไหล่แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำอีกด้านของห้อง เสียงประตูเปิดออก ทอมจึงหันกลับไปมองหน้าอีริค

"ถ้ามีคำถามเยอะก็ทำให้ไม่ต้องถามอีก"อีริคบอกเพียงประโยคสั้นๆแล้วเดินออกจากห้องพักของโรงแรมหรู ภายในรถทอมที่ขับรถอยู่ ใส่บลูทูธเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์

"ครับหมอเกรย์"

//อาการของคุณเจโลดีขึ้นรู้สึกตัวแล้ว//

"ขอบคุณครับผมรายงานนายเอง นายครับหมอเกรย์แจ้งผลว่าคุณเจโลอาการดีขึ้นแล้วครับ สติมาแล้ว"

"ดีกลับบ้านเลย"ทอมเปลี่ยนเส้นทางมุ่งกลับไปยังคฤหาสน์หรูทันทีที่ได้ยินคำสั่ง เสียงขว้างข้าวของในห้องที่กักตัวเจโลเอาไว้ดังติดต่อกัน ทอมชักปืนออกจากอกเสื้อทันที อีริคที่เดินตามหลังทอมยกยิ้มมุมปากทันทีที่ได้ยินเช่นกัน

"ไม่ต้องหรอก เรี่ยวแรงจะมีซักแค่ไหน เจ็บขนาดนั้น"อีริคโบกมือปล่อยให้ทอมเดินไปเปิดประตูออก ทั้งคู่รีบเอี้ยวหัวตัวเองหลบแจกันใบพอดีมือที่ลอยออกมาทันทีที่ประตูเปิด สภาพภายในห้องพักระเกะระกะไปด้วยสิ่งของที่แตกกระจาย เสาน้ำเกลือล้มลงกับพื้น ร่างบางที่ยืนหอบสภาพดูไม่แตกต่างกับสิ่งของภายในห้องแม้แต่น้อย แขนขาวๆมีเลือดไหลเป็นทางจนหยดลงพื้น ดวงหน้าซีดๆเมื่อเห็นอีรีคก็กระโจนเข้าหาโดยไม่พูดจา ทอมคว้าท่อนแขนสองข้างหักกลับไปด้านหลังทันที เข่ากดลงกับแผ่นหลังบางที่ต้องคุกเข่าหมอบลงกับพื้นตามแรงกดของทอม อีริคเอาสองมือล้วงกระเป๋ากางเกง จุ๊ปากเบาๆพร้อมกับส่ายหน้า

"โอ๊ะโอ๋คุณตำรวจเจโล ช่างไม่ดูตัวเองเอาเสียเลยนะครับ"เขาเยาะเย้ยคนที่หอบด้วยความเหนื่อยอ่อนหมอบอยู่กับพื้น

"หุบปากเลวๆของมึงไปเลยไอ้อีริค"เพี๊ยะ เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าเรียวจนเลือดกลบปาก

"ถุ๊ยส์! เหอะ! น้ำหน้าอย่างมึงเก่งได้แต่กับคนไม่มีแรงเท่านั้นแหละ"เจโลเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมที่กำลังมองหน้าเขานิ่ง

"หนุ่มน้อย เคยได้ยินหรือเปล่า ว่าคนเราต้องรู้จังหวะ ถ้านายยังกล้าดึงดันนายจะรู้ว่าความเจ็บปวดที่แท้มันเป็นยังไง"

"อย่ามาปากหมาใกล้ๆกู มึงมันไม่มีน้ำยา ซ่อนอยู่หลังลูกน้องเหี้ยๆของมึงไปเถอะ อย่าทำปากดีแถวนี้เลย"อีริคเดินเข้ามาใกล้ ใช้ปลายเท้าเขี่ยคางคนที่หมอบอยู่ให้เงยหน้าขึ้น

"ไก่อ่อนอย่างมึงนี่ไม่ใกล้ตายก็ไม่สำนึกสินะ"อีริคล้วงปืนออกมาจากอกเสื้อตัวเองจ่อเข้าที่ขมับเจโล

"ถึงกูตายกูก็ไม่คิดจะขอชีวิตจากสัตว์นรกอย่างมึงให้เสียเกียรติหรอก อยากฆ่าก็ฆ่าเลยจะลีลาทำห่าอะไร"

"ปากดีจริงๆ ถ้าปากดีขนาดนี้ก็คงมีแรงแล้วล่ะสิ ทอมนายจับแขวนไว้หน้าบ้าน อ้อปล่อยหมาของมันออกมาด้วย"อีริคจิ๊ปาก แล้วหันไปสั่งทอม

"อะไรนะมึงจับบลูโน่มาด้วยงั้นเหรอ ไอ้สัสมึงนี่กล้ากระทั่งกับหมา เหี้ยชัดๆ"สิ้นประโยคอีริคใช้ด้ามปืนตบเข้าที่ใบหน้าของเจโลจนโหนกแก้มแตกเลือดซึม

"ถ้ารู้ว่าตัวเองจะไม่รอดหัดสงบปากเอาไว้เผื่อมึงจะมีทางรอดอย่าโง่"เขาเดินออกไปด้านนอกทันที ทอมลากคนที่ทำท่าจะหมดแรงออกไปที่หน้าบ้าน สั่งให้คนเอาเชือกมาจับมัดสองแขนของเจโลเอาไว้แล้วดึงขึงไม่ให้ขาถึงพื้น เสียงหมาบลูโน่เมื่อเห็นเจ้านายตัวเองก็เห่ากรรโชกรุนแรง

"บลูโน่ อย่าเห่า อย่าเห่าสิวะ"เจโลเห็นหมาตัวเองตะกายพยายามให้หลุดจากโซ่ คนที่จับโซ่ของมันมีเครื่องช๊อตไฟฟ้าถือเอาไว้ เมื่อบลูโน่กระโจนเข้ากัด มันก็เอาเครื่องจี้ลงที่ตัวหมา เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นแล้วเงียบไป เจโลถึงกับน้ำตาคลอเมื่อเห็นสภาพของหมาตัวเอง

"เอ๊าเด็กน้อยงอแง ร้องไห้เยๆเมื่อถูกแกล้ง"เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นด้านหน้า

"มึงจะเอายังไงกับกูหือไอ้อีริค รังแกได้แม้กระทั่งหมา มาเฟียหาพ่องเหรอ"

"ปากดีสัส"เขาคว้าเครื่องช๊อตมาจากมือของคนที่จับโซ่ เดินเข้ามาหาเจโลที่ถูกแขวนลอยอยู่

"ไหน พูดอีกทีซิ"เขามาหยุดยืนตรงหน้า เจโลถุยน้ำลายใส่โชคดีที่เขาเอี้ยวหัวหลบได้ทัน เขาเปิดเครื่องช๊อตจี้เข้าไปที่ท้องของเจโลทันที

"อ๊ากกกก"

"หึ!ปากดีสัส"เจโลไม่ถึงกับสลบแต่ชาไปทั่วร่าง

"มึง!"

"ด่าอีกสิมีปัญญาก็ด่ามา"อีริคคาบบุหรี่เอาไว้ในปาก ทอมหยิบไฟแช็คจากกระเป๋าตัวเองมาจุดให้ เขาพ่นควันใส่หน้าเจโล

"มึงจะเอาอะไรจากกู"

"แล้วตัวมึงมีอะไรให้กูเอาล่ะตอนนี้น่ะ"

"อย่ามากวนส้นตีนกู มึงหาเรื่องกูตั้งแต่อยู่ในร้านละ เป็นอะไร กูไปนอนกับแม่มึงหรือไงถึงได้เดือดขนาด อ๊ะ!"เสียงเครื่องช๊อตจี้เข้าที่ท้องเขาอีกครั้ง เจโลถึงกับหน้ามืด ความเจ็บปวดกระจายไปทั่วทั้งร่างมึนงงไปชั่วขณะ

"สัสเอ้ย อึกจะเอาไง"

"แบบนี้ค่อยน่าคุยด้วยหน่อย"อีริคพยักหน้าให้ทอมเลื่อนเก้าอี้มาให้เขานั่งตรงหน้าเจโลที่ถูกแขวนอยู่บนอากาศ

"กูจะให้มึงเป็นสาย"

"ไม่เป็น อ๊ากกกกกก"เครื่องช๊อตจี้เข้าที่ท้องเขาอีกครั้งมันชาและเจ็บจนขยับตัวไม่ไหว เขาก้มหน้าลงหอบหายใจแรง

"พูดกับกูดีๆ มึงเป็นถึงตำรวจเค้าไม่ฝึกอบรมมึงหรอกเหรอว่าต้องปฏิบัติกับประชาชนยังไง"

"ประชาชนเหี้ยๆแบบมึงมันน่ายิงทิ้งมากกว่า"

"อ้อ"เขาพยักหน้าเหมือนเห็นด้วย ล้วงเอาปืนในอกเสื้อออกมาอีกครั้ง

"ยิงแบบนี้น่ะเหรอ"เขาเล็งไปที่ขาของเจโลแล้วยิงทันที

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

"ร้องเสียงดังดีนี่ หูกูเกือบหนวก ทอมเอาผ้าไปพันขามันห้ามเลือด"

"มะ ไม่ต้องยุ่ง ถ้ามึงคิดจะทรมานกูแล้วรีดข่าวอะไรฝันไปเถอะมึง"

"ถ้ากูอยากรู้อะไร กูไม่ต้องจับมดเล็กๆแบบมึงมาทรมานให้เสียเวลาหรอกน่าเจโล แต่กูจะให้มึงทำงานกับกูดังนั้นการที่กูจะสั่งสอนมึงเล็กๆน้อยๆให้เชื่อฟังเจ้านายก็คงไม่ผิด"

"ไม่ผิดก็เหี้ยละ กูเป็นเจ้าหน้าที่ มึงน่ะโจรไอ้ควาย โอ๊ยยย!"เขาเอาเครื่องช๊อตจี้เข้าที่แผลถูกยิง

"ปากดีจริงๆแล้วกูจะบอกให้นะ มึงโชคดีแค่ไหนที่กูไม่ยิงกรอกปากมึงตั้งแต่ลามถึงพ่อกูแล้วน่ะ"

"คนกากเดนแบบมึงมีพ่อกับเค้าด้วยเหรอ อุ๊กก!"ทอมชกเข้าที่ท้องทันทีเมื่อได้ยิน อีริคส่ายหน้าไปมา

"ดื้อสัส ทอมเอาเยี่ยวมากรอกปากมัน"ทอมพยักหน้าให้ลูกน้องบางคนฉี่ใส่แก้วแล้วสั่งให้คนปลดเชือกที่รั้งแขนของเจโลเอาไว้ เขาจับปากของเจโลบีบแรงจนต้องอ้าออกแล้วเทของเหลวสีเหลืองเข้าปาก เจโลทั้งดิ้นทั้งถีบแต่ไม่อาจสู้แรงไหว

"เรียกกูว่านายแล้วกูจะปล่อยมึง"

"ไม่อึก อ้วกกกกกก อ๊อก"เจโลกลั้นไม่ไหวถึงกับอาเจียนเอาน้ำเขียวๆออกมาจากกระเพาะ

"เอาหมามาตรงนี้"ซากบลูโน่ที่นอนสลบอยู่ถูกลากมาโยนโครมลงที่พื้นตรงหน้าเจโล เขาน้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นสภาพของหมาตัวเองถูกทำร้าย

"มันไม่ใช่หมาไอ้อีรคิ มันเป็นเพื่อนกูไอ้เหี้ย"

"ก็ดี เพื่อนมึงก็เพื่อนมึง มันไม่ตายแต่ถ้ามึงคิดว่าชีวิตมันไม่มีค่ากูจะให้คนยิงทิ้งดีมั๊ย"

"ไอ้สัสไอ้ชาติหมา เลวชิบหาย มึงจะเอายังไงกับกูห๊ะ"

"ไม่เอาไง แค่มึงเป็นเด็กดี ไม่ดื้อกับกูและยอมรับกูเป็นนายก็พอแล้ว"

"ฝันหวานเหรอมึง กูเป็นใคร มึงเป็นใคร"

"เห้อ ทอมยิงหมาทิ้งเถอะเกกะลูกตา"สิ้นคำทอมตั้งท่าเล็งไปที่หมา เจโลรีบโถมตัวบังไอ้บลูโน่เอาไว้ทันที

"อย่าทำบ้าๆนะ"

"เอ!ดูไปมึงก็รักหมา แต่สงสัยจะรักไม่จริง เรื่องง่ายๆที่ทำแล้วรักษาชีวิตหมามึงได้มึงยังไม่ทำเลย แล้วยังเสือกพูดว่าเป็นเพื่อน"อีริคมองหน้าช้ำเลือดและเหม็นกลิ่นฉี่ด้วยดวงตาอ่อนดยนลงเล็กน้อย คนแบบนี้แหละที่เขาอยากได้มาไว้ข้างตัว ลองถ้าเอามาเป็นลูกน้องได้ คนๆนี้คงทุ่มทุกอย่างเพื่อปกป้องนายตัวเองแน่ๆ

"ว่าไงล่ะ นับหนึ่งถึงสามไม่เอากูยิงนะ"

"เออ มึงจะเอาไงว่ามาจะให้กูทำอะไร"

"ก็แค่นั้นแหละ มึงจะลากไปลากมาให้เจ็บตัวเสียเวลาทำไม เอาตัวเขาขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยฉันรอที่ห้องอาหาร ดูแลหมาด้วย"เขาสั่งแล้วก็ลุกออกไปจากเก้าอี้เข้าไปนั่งรอในห้องอาหาร เวลาผ่านไปเกือบช่วโมงไอ้เจโลก็ยังไม่โผล่หัวออกมา

"มันทำอะไร"เขาถามทอมที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"ผมดูให้ครับนาย"ทอมกำลังจะเดินไปที่ห้องของเจโลแต่ลูกน้องอีกคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"นายครับไอ้เจโลมันฆ่าตัวตาย"เขากับทอมวิ่งแข่งกันขึ้นไปชั้นสองกลิ่นคาวเลือดฟุ้งเต็มห้อง น้ำไหลเอ่อออกมาจากห้องน้ำจนแฉะเต็มพื้น

"ตามเกรย์"ทอมรีบวิ่งลงไปข้างล่างโชคยังดีที่หมอเกรย์ยังพักผ่อนอยู่ที่พักพนักงานด้านหลัง เขารีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำสภาพของเจโลที่นอนจมอ่างเลือดดูน่าสยดสยองไม่น้อย เขารีบอุ้มร่างไร้สติของเจโลออกมาไปวางไว้บนเตียง ข้อมือสองข้างของเจโลถูกกรีดเลือดไหลไม่หยุด เนื้อตัวซีดขาวจนเหมือนซากศพ เอาเอานิ้วอังลมหายใจก็พบว่ายังมีแต่แผ่วเบามาก หมอเกรย์วิ่งเข้ามาในห้องแล้วสั่งให้คนเตรียมผ่าตัดทันที ที่บ้านเขามีทุกอย่างพร้อมสรรพนั่นรวมถึงห้องผ่าตัดขนาดย่อมอุปกรณ์ครบครันด้วย

"เลือดเตรียมเลือดด้วย คุณเจโลเลือดกรุ๊ปบี ขอคนมาช่วยผมด้วยหนึ่งคน แบกคุณเจโลเข้าห้องผ่าตัดด่วน"เสียงสั่งการวุ่นวายไปทั่ว เขาทรุดตัวลงนั่งขอบเตียงขาวที่ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดง มองความวุ่นวายภายในห้องแล้วถอนใจ

"แม่งเอ้ย มึงนี่มันสุดจริงๆ แบบนี้สิถึงจะสนุก"เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับแววตาแห่งความสนุก นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่เจอใครให้ต้องปราบขนาดนี้