ตอนที่ 2

ในใจผมเดือดจนแทบจะระเบิด มันกล้าที่จะบุกเข้าไปที่อยู่อาศัยของเจ้าหน้าที่รัฐ มันลืมตัวไปหรือเปล่าวะว่ามันคือคนที่รัฐกำลังจับตามองอยู่น่ะ ทำแบบนี้สู้เอาเท้าเหยียบหน้าผมซะยังจะดีกว่าอีก คิดแล้วก็เจ็บใจชิบหาย

"ไอ้บ้าเอ้ย!!"ผมสบถเสียงดังลั่นรถจนคนขับแทกซี่ถึงกับมองผ่านกระจกหลัง ผมยิ้มแหยๆให้ ยกยิ้วโป้งขึ้นมากัดเล็บด้วยความกังวล ขนาดผมมันยังกล้ายิงแบบไม่กระพริบตา แล้วไอ้บลูโน่ของผมจะรอดเงื้อมมือของมันง่ายๆเหรอ ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ ผมเกาะพนักพิงของคนขับชะโงกหน้าไปบอกให้เร่งความเร็วมากกว่านี้ อาศัยเบ่งนิดหน่อยด้วยการอวดบัตรป้ายแขวนคอที่บอกตำแหน่งหน้าที่เอาไว้ขึ้นโชว์ คนขับแทกซี่ก็ดีใจหายครับ เร่งความเร็วจนสุดคันเร่งตามที่กฏหมายกำหนดด้วยการติดGPSเอาไว้แค่หกสิบสำหรับวิ่งในตัวเมือง พอมาถึงผมรีบหยิบเงินยื่นส่งให้แล้วกวดฝีเท้าเข้าอาพาร์ตเม้นเต็มฝีเท้าโดยลืมไปว่ายังมีลิฟท์ตัวที่ว่างอยู่อีกสามตัว

"แฮ่ก แฮ่ก อะ ไอ้ ไอ้ อีริค"ผมเหนื่อยจนต้องใช้สองมือเท้ากับเข่าเอาไว้เพื่อพยุงตัว แล้วสูดลมหายใจอัดเข้าปอดตัวเองแรงๆ เหงื่อหยดราวกับโดนน้ำฝนมาเปียกไปทั้งแผ่นหลังและใบหน้า พอเงยขึ้นมาก็เห็นไอ้บ้านี่ลากเก้าอี้ตัวโปรดของผมมาวางไว้หน้าประตู เหมือนกำลังรอให้ผมเปิดประตูเข้ามาเจอมันคนแรก ขายาวกำลังไขว่ห้างโชว์รองเท้าหนังจากอิตาลี่สีดำมันปราบแก่วงไปมาช้าๆอย่างสบายใจ บนตักมีไอ้บลูโน่หมาพันธุ์อเมริกันบลูลี่ปากคาบลูกบอลสีเขียวอันโปรดของมันเอาไว้ในปาก น้ำลายยืดจนเลอะขากางเกงราคาแพงหูฉี่ของมันจนชุ่ม ดูท่าทางมันก็ไม่ได้รังเกียจพวกหมาแมวแฮะ

"พูดจาดีๆ อย่ากวนตีนให้มากนัก"มันเอ่ยเสียงเรียบคว้าเอาบอลในปากของไอ้บลูโน่ออกมาแล้วขว้างไปที่ประตูห้องนอนของผมที่เปิดอ้าอยู่ นี่หมายความว่ามันเข้ามาค้นห้องผมจนหมดทุกซอกทุกมุมแล้วล่ะครับ ไม่เหลือหลอ พอไอ้บลูโน่วิ่งตามบอลไปมันก็พยักหน้าให้ไอ้ทอมปิดประตูดังโครม ผมหลับตาแน่นครู่หนึ่งแล้วลืมตายืดตัวขึ้นสุดความสูงร้อยแปดสิบของผมนี่แหละ

"ได้! ให้พูดดีๆก็ได้"ผมจ้องหน้ามันเขม็ง ขยับเข้าไปเผชิญหน้ามันตรงๆ มันเองก็ยืดตัวตรงเหมือนกันขนาดว่าผมสูงร้อยแปดสิบแต่มันสูงกว่าผมสิบกว่าเซนต์เพราะมันสูงตั้งร้อยเก้าสิบห้า มันก้มลงมองหน้าผมด้วยสายตาเย็นชาของมันนี่แหละ สองมือมันล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง สงสัยนี่คงเป็นท่าประจำของมันแน่ๆ

"มึงมาทำอะไรที่ห้องกู"

"บอกว่าไง"

"บอกอะไร"คราวนี้ผมงงจริงๆนะครับว่ามันหมายถึงอะไร

"กูบอกมึงว่าให้มาเจอกูที่ไหน เวลาเท่าไหร่"

"กูไม่ว่าง หรือมึงตาบอด อ้อ ไม่บอดนี่นะ ยังเสือกตามกูถูกที่นี่"ผมเองก็ใช่จะยอมมันนะครับ มันล้วงกระเป๋าได้ผมก็ล้วงได้ แถมเท่กว่าด้วยเถอะ

"อ่อนแล้วไม่เจียมตัว"พูดจบผมก็งอตัวลงทันที มันชกท้องผมครับ เต็มแรงด้วย

"อะ! มึง"ผมจุกจนพูดไม่ออกได้แต่งอตัวไอแรงๆอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งกุมท้องเอาไว้อีกข้างเกาะผนังห้องเพื่อพยุงตัว

"เตือนสมองโง่ๆของมึงเอาไว้ด้วย ว่ากูเป็นใคร ไม่มีใครกล้าต่อปากกับกูซักคน มึงคิดว่ามึงแน่มาจากไหน"พูดจบมันสะบัดหลังมือเข้าที่โหนกแก้มผมเต็มแรงจนหน้าหงาย หมัดของมันกระแทกเข้าที่ใบหน้าจนแตกเลือดซิบ ผมสิ้นสุดความอดทนตั้งตัวได้กระโจนใส่มันทั้งตัว มันเองเหมือนจะตั้งรับเอาไว้แล้วด้วยขาสองข้างของมันกางออกตั้งการ์ดด้วยแขนสองข้าง พอผมกระแทกหมัดใส่ มันก็สวนกลับเช่นกัน ยอมรับว่ามันทั้งเร็วและแรงกว่าผมมาก ผมล้มหยางหลังลงกับพื้น มันกวักมือเหมือนท้าให้ผมลุกขึ้นเข้าไปต่อกรกับมันอีกครั้ง ผมเม้มปากแน่นลุกขึ้นยืมแล้วถุยเลือดออกจากปากให้หายคาว ยกมือขึ้นยอมแพ้เพราะรู้ดีว่าไม่มีทางเอาชนะมันด้วยกำลังแน่ๆ

"เอาล่ะกูยอมแพ้ มึงบอกมาดีกว่าว่าต้องการอะไรจากกูกันแน่"ผมถอนหายใจหนักๆด้วยความเจ็บ

"ทอม พยุงเขานั่ง"คนตัวสูงสั่งคนของมันเสียงเรียบ ตัวมันเองก็ถอยหลังกลับไปนั่งเก้าอี้ตัวโปรดของผม ก่อนนั่งมันขยับเสื้อผ้าปัดไปมาจนเรียบร้อยไม่ยับยู่ยี่เหมือนผม สภาพของมันกับผมต่างกันเหมือนฟ้ากับเหวเลยครับ ผมยกมือห้ามแล้วค่อยๆประคองตัวเองเดินไปนั่งเก้าอี้อีกตัวด้านใน มองไปรอบๆห้องเพื่อดูว่ามันรื้อค้นอะไรห้องผมบ้าง

"อยู่ไหน"มันห้ามผมสั้นๆ

"สัสอะไรของมึงจะรู้มั๊ยอะไรอยู่ไหน"ผมสบถอีกครั้ง

"กูจะตบมึงให้เลือดกลบปากอีกครั้งเลยดีมั๊ย พูดจากับกูให้ดีๆหน่อย อย่างน้อยกูก็อายุเยอะกว่ามึง"มันจ้องหน้าผมอีกรอบ ผมยักไหล่

"เอกสารข้อมูลของไอ้เชนอยู่ไหน"มันย้ำ

"ทำไมกูต้องให้มึง มึงเองก็ใช่ว่าจะสืบไม่ได้ซักหน่อยนี่"ผมตอบแบบไม่สนใจ

"มีบางอย่างที่ทางเราสืบไม่ได้"มันบอกเสียงเรียบ ผมถึงกับหลุดหัวเราะเมื่อได้ยิน

"ฮ่าาาาาาาาาา มึงมันอ่อนหว่ะ เรื่องแค่นี้ก็สืบไม่ดะ..โอ๊ยยยเจ็บๆๆๆ"ไอ้ทอมตัวดีมันเข้ามาคว้ามือผมบิดจนผมต้องร้องเสียงดัง ไวทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องห่าเอ้ย

"อันที่จริงถ้ากูอยากรู้ก็ก็หาได้ เพียงแต่มันไม่คุ้มที่จะให้คนเข้าไปหาข้อมูลสู้มาเอาจากคนอ่อนๆอย่างมึงมาไม่ดีกว่าเหรอ"โคตรดูถูกอะ ผมนั่งนิ่งไม่ยอมพูด คราวนี้ไอ้ทอมหักข้อมือผมจริงๆครับเสียงดังกร๊อบแล้วอาการปวดตุบๆก็ประดังเข้ามาทันที ผมเหงื่อแตกเม้มปากกัดริมฝีปากด้านในเพื่อกลั้นเสียงร้องเอาไว้

"อดทนดีแฮะ"มันยังนั่งไขว่ห้างมือข้างหนึ่งของมันเท้าศอกเอาไว้ที่เท้าแขนแล้วกำหมัดรองแก้มของมันเอาไว้ เหมือนกำลังมองดูของเพลินตาสบายใจอยู่

"คราวนี้ไม่ร้องเอ๋องๆเหมือนหมาน้อยแฮะ"

"จะให้ไม่ให้ มึงก็รู้ดีนะว่าถ้ากูจะเค้นเอาอะไรซักอย่างจากคนอื่น ไม่มีใครรอดซักคน"

"มึงมีปัญญาก็หาเองดิวะ หรือกระจอกจนไม่มีทางหาข่าว"ผมตวาดเสียงดัง มันพยักหน้าอีกครั้งไอ้ทอมก็ไวปานวอกครับ แทงฉึกลงบนไหล่อีกข้างของผมที่ไม่เจ็บจากการยิง คราวนี้ผมทนไม่ไหวจริงๆครับเพราะมันไม่แทงเฉยๆบิดมีดที่เสียบอยู่กับเนื้อผมด้วยน่ะสิ

"อ๊ากกกกกกกกก"

"อยู่ไหน!"

"เหี้ยเอ้ย อยู่ในกล่องใส่ข้าวไอ้บลูโน่"ผมตวาดตอบ

"หึ ก็แค่นั้น ถ้ามึงไม่บ้าบิ่นขนาดนี้มึงก็มีแค่รูกระสุนแค่รูเดียว นี่เสือกไม่รู้ตัวเอง"มันพยักหน้าให้ไอ้ทอมเดินไปที่ห้องครัวด้านในค้นรื้อของจนตกเกลื่อนกระจายเสียงดัง ไอ้บลูโน่ได้ยินเสียงก็เห่าไม่หยุดพยายามจะออกมาจากห้อง มันเดินมานั่งยองๆข้างๆผมที่นอนตะแคงกุมไหล่ที่มีมีดเสียบอยู่

"เจ็บมั๊ย"

"........."

"กูถามว่าเจ็บหรือเปล่า"มันไม่พูดเปล่าครับมือมันจับด้ามมีดเอาไว้แล้วแทงให้ลึกเข้าไปอีก

"อ๊ากกกกกกกกไอ้เหี้ย"

"อ้าวก็พูดได้นี่นา กูถามว่าเจ็บมั๊ย"ผมนี่เจ็บจนหน้ามืดไปวูบหนึ่ง

"มึงจะถามทำส้นตีนอะไร ลองโดนแทงมั่งมั๊ย"ผมตอบเสียงแหบ

"ก็ถ้ามึงมีปัญญานะ ลุกขึ้น"มันลุกยืนแล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยผมที่นอนงออยู่

"กูไม่ลุก"

"ลุก!"

"............"มันเอารองเท้าคู่หรูของมันเหยียบบนปลายด้ามของมีดให้เจาะลึกลงไปอีกจนผมยอมแพ้ ยอมฝืนตัวเองลุกขึ้นมาแต่โดยดี

"อะไรอีกล่ะ"ผมอดใจไม่ไหวครับ นี่มันกล้าฆ่าเจ้าหน้าที่เชียวนะ ข้อหาร้ายแรงด้วย

"ลงไปได้แล้ว"

"ไปไหน"ผมต้องถามสิครับ มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนเค้าทำกันว่ามั๊ย แต่ไอ้สัสนี่ไม่ธรรมดา มันเอารองเท้าของมันถีบหลังผมจนถลาออกไปนอกห้อง ผมพุงตัวไม่ถนัดถึงกับถลาไปหยุดตรงปลายบันได

"มึงจะฆ่ากูเหรอ"ผมจับราวบันไดเอาไว้ได้ทัน ไม่งั้นคงคอหักตายแล้วครับ

"นายครับ ได้มาแล้ว"

"อืม หิ้วมันไปหาเกรย์"ผมมองมันสองคนที่พูดกันแล้วทำเหมือนผมไม่มีตัวตน

"มึงจะถามกูซักคำได้มั๊ยว่ากูอยากไปหรือเปล่า"

"เสือก!"มันตอบมาด้วยน้ำเสียงเรียบแต่เจ็บสัสอะครับ ไอ้ทอมมันหิ้วคอเสื้อผมเหมือนผมเป็นเด็กตัวเล็กๆลงบันไดอย่างง่ายดาย เอาจีริงนะครับ ผมหมดแรงจะดิ้น ตอนนี้เสื้อผมชุ่มไปด้วยเลือดจากเสื้อสีขาวกลายเป็นเสื้อสีแดงไปแล้วเรียบร้อย ผมหลับตาปล่อยให้พวกมันทำตามใจเหอะครับ ถึงสู้ไปผมก็แพ้อยู่ดี มันหิ้วผมขึ้นรถนั่งข้างคนขับ ส่วนไอ้ห่านั่นนั่งด้านหลังหยิบหนังสืออะไรซักอย่างขึ้นมาอ่าน ผมเอนหลังพิงพนักเอาไว้เจ็บจนเนื้อตัวสั่น แต่จะอ่อนแอให้พวกมันเห็นไม่ได้ ไม่นานผมก็ลงมายืนอยู่หน้าคลีนิคที่ไม่คุ้นตา

"เข้าไป"ไอ้ทอมมันผลักไหล่ผมอีกครั้ง ผมถอนหายใจแล้วเดินตามหลังไอ้เหี้ยที่ล้วงกระเป๋ากางเกงเดินเข้าไปก่อน

"คุณอีริค สวัสดีค่ะ"

"เกรย์ล่ะ"ผมหยุดหลังมันที่กำลังถาม พนักงานต้อนรับสาวสวย

"หมอเกรย์อยู่ด้านในค่ะ รอซักครู่นะคะจะเข้าไปแจ้งให้ค่ะ"

"อืม"มันยืนนิ่งไม่ถึงสองนาที หมอร่างอ้วนตัวใหญ่สัญาชติจีนแต่ชื่อฝรั่งเหมือนผมกับมันเดินแบบเร่งรีบเข้ามาหา

"คุณอีริค"

"รักษาเขา"มันเบือนหน้ามาหาผมแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาสำหรับให้ลูกค้านั่ง หยิบหนังสือที่มันหยิบติดมือขึ้นมาอ่านโดยไม่สนใจโลกอะไรเลย ไอ้ทอมเองก็ไปยืนกางขาเล็กน้อยด้านข้างมัน ขอให้ขาเป็นตะคริวไปเลยไอ้เหี้ย ผมแช่งในใจ ทั้งนายทั้งลูกน้องหน้าตายชิบหาย ผมเลิกสนใจพวกมันแล้วเดินตามหมอเข้าไปด้านใน ปล่อยให้รักษาเต็มที่ แปลกครับหอมเกรย์อะไรนี่ไม่ถามผมซักคำตามวิสัยหมอ ว่าไปทำอะไรมาถึงบาดเจ็บขนาดนี้ ผมเย็บแผลทำโน่นนี่นั่น รวมทั้งทำแผลที่ถูกยิงให้ซ้ำอีกครั้ง ผมแทบจะไม่รู้สึกเจ็บเลยครับ เข้าใจว่ายาที่หมอฉีดให้เป็นยานอนหลับอย่างอ่อนถึงทำให้แค่สะลึมสะลือเท่านั้น ไม่รู้ว่าเสร็จตอนไหนผมล้มตัวลงนอนบนเตียงคนไข้หลับตาลงแล้วก็ดับไปเลย

"เป็นไงมั่ง"

"ไม่หนักครับ ผมทำแผลให้หมดแล้ว ตอนนี้ผมฉีดมอร์ฟีนเข้าเส้นเลือดไปแล้ว คงไม่ได้สติซักพัก"

"อืม ทอมนายสั่งคนไปเอาบลูโน่ไปที่บ้านฉัน ส่วนไอ้เด็กนั่นเอาไปไว้ที่ห้องกักตัว ฉีดยาให้เขาด้วย"

"นายครับแต่เขาเป็นตำรวจนะครับ"

"แล้ว?"

"นายจะใช้เขาเป็นสายให้เราหรือครับ"

"คนโง่แบบนั้นก็ต้องตกเป็นหมารับใช้ของคนอื่นอยู่ดี ไอ้สารวัตเฉินมันไม่โง่หรอก เด็กนี่ฤทธิ์เดชไม่น้อย ไม่ยอมอ่อนให้คนอื่นง่ายๆให้เขาติดยาแล้วค่อยรักษาทีหลัง คงพุดกันง่ายหน่อย"ทอมเลยไม่โต้แย้ง มองเจ้านายยกโทรศัพท์หรูโทรหาคนผู้หนึ่ง

"ผมต้องการเก็บเจโลว เดอร์สันเอาไว้"อีริคฟังอีหฝ่ายตอบโต้แล้วยิ้มเยาะ

"อยากให้ถล่มกรมตำรวจก็ไม่ใช่เรื่องยาก แค่คนๆเดียวที่ผมอยากได้ จะไม่ให้เชียวเหรอ"อีกครั้งที่อีริคนิ่งฟังทางโน้นตอบกลับ

"ขอบคุณ"เขาตัดสัญญาแล้วเก็บโทรศัพท์เครื่องหรูไว้ด้านในสูทอีกครั้ง

"ไปเถอะ"