บทที่ 4 : คืนแรก... กับความลับที่เกือบหลุด (First Night... and a Near Slip-up)

บทที่ 4 : คืนแรก... กับความลับที่เกือบหลุด (First Night... and a Near Slip-up)

"นี่คุณจะนอนใส่แว่นจริงๆ เหรอ?"

ออสตินถามเสียงกลั้วหัวเราะ ขณะมองดูฉันที่กำลังปีนขึ้นไปบนเตียงคิงไซส์ขนาดมหึมาในสภาพที่... ดูไม่จืดสุดๆ

ฉันอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขา (ซึ่งยาวคลุมลงมาถึงหน้าขา) ผมเปียกหมาดๆ ถูกมัดลวกๆ และที่สำคัญคือ... แว่นตาเลนส์หนาเตอะที่ฉันยืนกรานว่าจะไม่ถอดเด็ดขาด แม้กระทั่งตอนนอน!

"ค่ะ! รินสายตาสั้นมาก ถ้าถอดแว่นแล้วรินจะนอนไม่หลับ มันรู้สึกโหวงๆ เหมือนโลกจะหมุน" ฉันแถสีข้างถลอก ความจริงคือฉันไม่ได้พกน้ำยาล้างเครื่องสำอางมา ถ้าถอดแว่นตอนนี้ ตาคมเฉี่ยวแบบนางพญาของฉันก็จะโผล่ออกมาทักทายเขาน่ะสิ

"ประหลาดคน..." ออสตินส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนฝั่งของเขา ท่อนบนที่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักรูปมังกรพาดผ่านไหล่ขวาช่างดึงดูดสายตาจนฉันต้องลอบกลืนน้ำลาย

'อย่ามองนะไอริน! ท่องไว้... นั่นศัตรู นี่คือภารกิจ!'

ฉันรีบคว้าหมอนข้างมาวางกั้นกลางระหว่างเรา สร้าง 'กำแพงเบอร์ลิน' ฉบับย่อมๆ ขึ้นมา

"ห้ามข้ามเส้นมานะคะท่านประธาน รินนอนดิ้น เดี๋ยวขาจะไปฟาดก้านคอคุณเอา"

"หึ..." เขาแค่นหัวเราะในลำคอ พลิกตัวตะแคงหันหน้ามาหาฉัน เท้าแขนกับศีรษะจ้องมองฉันผ่านกำแพงหมอน "ขาสั้นๆ แบบคุณเนี่ยนะจะก้านคอผม? ...แต่ก็ไม่แน่ เมื่อตอนหัวค่ำคุณยังมีแรงกระแทกผมกระเด็นได้เลยนี่"

เขายังไม่เลิกสงสัย!

"บอกแล้วไงคะว่าตกใจ... นอนเถอะค่ะ รินง่วงแล้ว" ฉันตัดบท รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง หันหลังให้เขา หัวใจเต้นโครมครามแข่งกับเสียงแอร์

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้... ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง ฉันพยายามข่มตาหลับแต่สัญชาตญาณระวังภัยมันทำให้ประสาทสัมผัสตื่นตัวตลอดเวลา เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของออสตินบอกว่าเขาหลับไปแล้ว

แต่ฉันประมาทไม่ได้...

สวบ...

เสียงขยับตัวเบาหวิวจากด้านหลังทำให้ฉันเบิกตาโพลงภายใต้ผ้าห่ม ร่างกายเกร็งอัตโนมัติเตรียมพร้อมรับการโจมตี

มือหนาอุ่นจัดค่อยๆ เอื้อมข้ามกำแพงหมอนมา... ปลายนิ้วสากระคายสัมผัสแผ่วเบาที่กรอบแว่นตาของฉัน

เขาไม่ได้หลับ! และเขากำลังจะแอบถอดแว่นฉันตอนเผลอ!

วินาทีที่นิ้วของเขาเกี่ยวขาแว่น... 'สัญชาตญาณนักฆ่า' สั่งการเร็วกว่าความคิด มือเรียวของฉันพุ่งออกจากใต้ผ้าห่ม คว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนาของเขาแล้วบิดอย่างแรงเตรียมจะหักกระดูก!

"อึก!" ออสตินคำรามในลำคอด้วยความเจ็บปวด

'ฉิบหาย!!'

ฉันได้สติเมื่อได้ยินเสียงเขา นี่ฉันเผลอใช้ท่า 'หักข้อมือปลดอาวุธ' ใส่ท่านประธานเหรอเนี่ย! ถ้าบิดแรงกว่านี้อีกนิดข้อมือเขาหักแน่ และความลับฉันก็คงแตกละเอียด

ต้องเปลี่ยนบทบาท! เดี๋ยวนี้!

ฉันรีบคลายแรงบีบมหาศาลลง เปลี่ยนเป็นกำข้อมือเขาไว้แน่นแล้วดึงเข้ามาแนบแก้มตัวเอง ร้องละเมอเสียงสั่นเครือเหมือนคนฝันร้าย

"ฮึก... อย่า... อย่าเข้ามานะ! ไอ้แมลงสาบ! ออกไป!"

"..."

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ออสตินที่กำลังตกใจกับการถูกโจมตีเมื่อครู่ชะงักกึก เขามองดูมือตัวเองที่ถูกฉัน (แกล้ง) กอดไว้แน่นแนบแก้ม

"ฝันร้ายงั้นเหรอ?" เขาพึมพำเสียงแผ่ว "แรงเยอะชะมัดยัยบ้าเอ๊ย... นึกว่าจะโดนหักมือซะแล้ว"

เขาไม่ได้โกรธ... และดูเหมือนจะเชื่อการแสดงละครตบตาของฉัน (หรือเปล่านะ?)

แทนที่เขาจะดึงมือกลับ ออสตินกลับขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น ดันหมอนข้างที่กั้นกลางออก แล้วสอดแขนข้างนั้นโอบรอบเอวฉัน ดึงร่างเล็กเข้าไปแนบชิดกับอกกว้างอุ่นๆ ของเขา

"อยู่นิ่งๆ ... ไม่มีแมลงสาบแล้ว"

เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดเรือนผมทำให้ความเกร็งเครียดของฉันมลายหายไปอย่างน่าประหลาด กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นสบู่ของเขาโอบล้อมรอบตัวฉัน มันอบอุ่น... และปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิตที่ต้องระแวดระวังภัยมาตลอด 20 ปี

นี่ฉัน... กำลังนอนกอดกับศัตรูจริงๆ เหรอเนี่ย?

ความเหนื่อยล้าสะสมทำให้หนังตาฉันเริ่มหนักอึ้ง ในที่สุดนางพญามาเฟียก็พ่ายแพ้ให้กับอ้อมกอดของซาตาน... ฉันผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของเขาจริงๆ

...

เช้าวันต่อมา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาแยงตา ฉันขยับตัวอย่างเกียจคร้าน รู้สึกหนักๆ ที่ช่วงเอวและ... หายใจไม่ออกเพราะหน้าจมอยู่กับอะไรสักอย่างที่แข็งและอุ่น

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น... ภาพแรกที่เห็นคือแผ่นอกเปลือยเปล่าตรงหน้า

เดี๋ยวนะ... อกผู้ชาย?

ความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับมา ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยความตกใจ

"ตื่นแล้วเหรอ?"

เสียงแหบพร่าเซ็กซี่ของคนที่เพิ่งตื่นนอนดังขึ้นจากข้างตัว ฉันหันขวับไปมองออสตินที่นอนตะแคงเท้าแขนมองฉันอยู่... สายตาของเขาไม่ได้มองหน้าฉัน แต่มองต่ำลงมา

ฉันก้มมองตัวเอง... เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่ใส่นอนเมื่อคืน กระดุมเม็ดบนหลุดออกไปสองเม็ดเผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนวับๆ แวมๆ และที่สำคัญที่สุด...

แว่นตา! แว่นตาฉันหายไปไหน!

ฉันรีบยกมือคลำหน้าตัวเอง... ว่างเปล่า!

"หาไอ้นี่อยู่เหรอ?"

ออสตินชูแว่นตากรอบหนาของฉันขึ้นมาแกว่งเล่นไปมาในมือ... พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ร้ายกาจที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น

"คุณ..." เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชนกัน นัยน์ตาคมกริบสำรวจใบหน้าสดไร้แว่นของฉันอย่างละเอียดทุกตารางนิ้ว ตั้งแต่ดวงตากลมโต ขนตายาวงอน จมูกโด่งรั้น ไปจนถึงริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ

"พอถอดหน้ากากยัยเฉิ่มออกแล้ว..." เขาลากเสียงยาว นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมทัดหูฉันเบาๆ "คุณสวยจนน่ากลัวเลยนะ... คุณริน"

ตึกตึก... ตึกตึก...

หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะระเบิด เขาเห็นหน้าฉันชัดๆ แล้ว! เขาจำได้ไหม? เขาจะรู้ไหมว่าฉันคือลูกสาวเจ้าพ่อคู่แข่ง?

สถานการณ์กำลังวิกฤตถึงขีดสุด ริมฝีปากของเขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เหมือนแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทาน ฉันควรจะถีบเขาตกเตียงหรือหลับตาคอยรับจูบดี?!

ปัง!

เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงร้องแหลมปรี๊ดที่ทำลายบรรยากาศโรแมนติกปนระทึกขวัญจนพังทลาย

"ออสติน! นี่มันหมายความว่ายังไงคะ!!"

หญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงยืนจังโก้าอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาสวยเฉี่ยวจ้องมองมาที่ฉัน (ที่นั่งผมยุ่งเสื้อหลุดลุ่ยอยู่บนเตียงออสติน) ด้วยความโกรธแค้น

'เจสสิก้า'... คู่หมั้นจอมปลอมที่ป๊าของเขาพยายามยัดเยียดให้!

และนั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่... ปัญหาคือ ยัยเจสสิก้าเคยเรียนโรงเรียนไฮโซเดียวกับฉัน และหล่อนจำหน้า 'คุณหนูไอริน' ได้แม่นยำยิ่งกว่าท่องสูตรคูณ!

ฉันรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมหัวปิดหน้าทันที แต่ออสตินกลับดึงผ้าห่มออก!

"ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา" ออสตินตวาดเสียงแข็ง แต่แขนกลับโอบเอวฉันแน่นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ (หรือใช้ฉันเป็นไม้กันหมากันนะ?)

"แล้วนั่น... นังผู้หญิงหน้าจืดนั่นเป็นใคร!" เจสสิก้ากรีดร้อง เดินปรี่เข้ามาที่เตียง "หน้าตาคุ้นๆ นะ... ขอฉันดูหน้าชัดๆ หน่อยซิ!"

งานเข้าของจริงแล้วไอริน! ถ้าเจสสิก้าเห็นหน้าฉัน ความลับแตกโพละแน่นอน!