บทที่ 5 : ละครฉากใหญ่... ในอ้อมกอดซาตาน (The Grand Act... In Satan's Embrace)

บทที่ 5 : ละครฉากใหญ่... ในอ้อมกอดซาตาน (The Grand Act... In Satan's Embrace)

วินาทีที่เจสสิก้าก้าวเข้ามาใกล้เตียง สมองของฉันทำงานเร็วกว่าจรวดนาซ่า

ถ้าหล่อนเห็นหน้าฉันชัดๆ ตอนไม่มีแว่น... จบเห่แน่! ยัยนี่คู่อริเก่าสมัยมัธยม หล่อนจำเบ้าหน้าฉันได้แม่นยิ่งกว่าหน้าพ่อตัวเองเสียอีก!

"หลบหน้าทำไม! นังหน้าด้าน!" เจสสิก้าแผดเสียง เอื้อมมือจะมากระชากผ้าห่ม

ฉันไม่มีทางเลือก... ในเมื่อหนีไม่ได้ ก็ต้อง 'สิง' มันซะเลย!

"กรี๊ดดด! ท่านประธานคะ รินกลัว!"

ฉันแกล้งร้องเสียงหลง ทิ้งผ้าห่มแล้วพุ่งเข้ากอดเอวสอบของออสตินแน่น ซุกใบหน้าสดไร้แว่นของตัวเองจมหายเข้าไปในแผงอกเปลือยเปล่าอันแข็งแกร่งของเขา ใช้ร่างกายกว้างใหญ่ของเขาเป็นโล่มนุษย์บังหน้าฉันจากสายตาเจสสิก้าจนมิด

ออสตินสะดุ้งเล็กน้อยที่จู่ๆ ก็โดนจู่โจมด้วยการกอด แต่เขาก็ตั้งสติได้ไวสมเป็นบอสมาเฟีย

"จุ๊ๆ ... ไม่เอาน่าที่รัก อย่ากลัวไปเลย"

เสียงทุ้มต่ำของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน (แบบตอแหล) มือหนาโอบกอดแผ่นหลังฉันไว้ แล้วลูบศีรษะฉันเบาๆ ... แต่แรงกดที่มือเขามันบอกชัดเจนว่า 'เล่นละครได้ดีนี่...'

"ออสติน! นี่คุณ... คุณเรียกมันว่าที่รักเหรอ!?" เจสสิก้าตะลึงจนอ้าปากค้าง "คุณทิ้งฉันไปคว้าอีเพิ้งที่ไหนมานอนด้วย!"

"ระวังคำพูดหน่อยเจสสิก้า..." ออสตินกดเสียงต่ำ นัยน์ตาสีดำทอประกายวาวโรจน์ "นี่คือ 'ริน' เลขาส่วนตัว... และคนรู้ใจคนใหม่ของผม"

"ไม่จริง! ฉันไม่เชื่อ! ไหนขอดูหน้ามันชัดๆ ซิ!"

เจสสิก้าไม่ยอมแพ้ หล่อนพยายามจะเดินอ้อมมาดูหน้าฉัน แต่ออสตินก็หมุนตัวบังไว้ตลอดราวกับกำลังเต้นรำจังหวะแทงโก้ ฉันเกาะเขาแน่นเป็นลูกลิง กลิ่นกายหอมกรุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นตึกตักของเขาดังก้องอยู่ในหูฉัน

"แว่น..." ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟันบอกเขาที่ข้างอก "เอาแว่นมา..."

ออสตินกระตุกยิ้มมุมปาก เขารู้ทันทีว่าฉันต้องการเกราะป้องกัน เขาอาศัยจังหวะที่เจสสิก้ากำลังกรีดร้องโวยวาย เอื้อมมือไปหยิบแว่นตากรอบหนาบนเตียง แล้วแอบยัดใส่มือฉันที่ซ่อนอยู่ด้านหลังอย่างแนบเนียน

ได้ของสำคัญแล้ว!

ฉันรีบสวมแว่นตาอย่างรวดเร็ว จัดผมเผ้าให้ยุ่งเหยิงปิดหน้าปิดตา แล้วค่อยๆ ผละหน้าออกจากอกออสติน หันไปเผชิญหน้ากับเจสสิก้าด้วยสีหน้าหวาดกลัว (แบบเฟคๆ)

"ส...สวัสดีค่ะคุณเจสสิก้า"

วินาทีที่เจสสิก้าเห็นหน้าฉันชัดๆ ... ความโกรธเกรี้ยวเปลี่ยนเป็นความงุนงงและ... รังเกียจ

ภาพที่หล่อนเห็นคือ ยัยเพิ้งสวมแว่นหนาเตอะ ผมยุ่งเป็นรังนก ในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่ดูยังไงก็ไม่มีราศีคุณหนูไอรินแม้แต่น้อย

"นี่น่ะเหรอ... ริน?" เจสสิก้ามองเหยียดตั้งแต่หัวจรดเท้า "ออสติน... รสนิยมคุณตกต่ำลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ชอบของแปลกเหรอคะ?"

"ผมชอบคนที่มีสมอง... และความจริงใจ" ออสตินสวนกลับนิ่มๆ แต่เจ็บจี๊ด "เชิญคุณกลับไปได้แล้ว ผมต้องการเวลาส่วนตัวกับ 'คนของผม'"

เจสสิก้าหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย หล่อนกระทืบเท้าเร่าๆ ชี้หน้าฉันอย่างอาฆาต

"ฝากไว้ก่อนเถอะนังหน้าจืด! อย่าคิดนะว่าออสตินจะจริงจังกับของเล่นเกรดต่ำอย่างแก!"

ปัง!

ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความสงบที่กลับคืนมา... ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ถ้าเมื่อกี้ใส่แว่นไม่ทัน... สงครามโลกครั้งที่ 3 เกิดแน่

"การแสดงยอดเยี่ยม..."

เสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันหันขวับไปมองออสตินที่กำลังยืนกอดอกพิงหัวเตียง มองฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"ซุกอกผมซะแน่นเชียวนะ... ฉวยโอกาสหรือเปล่าคุณเลขาริน?"

"ใครฉวยโอกาสคะ! รินแค่... แค่ตกใจเสียงคุณเจสสิก้า!" ฉันรีบแก้ตัว หน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อนึกถึงสัมผัสกล้ามแน่นๆ เมื่อกี้

"งั้นเหรอ..." เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาฉันอีกครั้ง บีบให้ฉันถอยหลังไปจนติดตู้เสื้อผ้า "แต่เมื่อกี้... ตอนที่คุณกอดผม คุณกระซิบขอแว่นตา"

เขาใช้แขนสองข้างกั้นตัวฉันไว้ ก้มหน้าลงมาจ้องตาฉันผ่านเลนส์แว่น

"ทำไมต้องกลัวเจสสิก้าเห็นหน้าขนาดนั้น? หรือว่า... คุณเคยรู้จักเธอมาก่อน?"

ฉลาดเป็นกรด! อิตาบ้านี่กัดไม่ปล่อยจริงๆ!

"ม...ไม่รู้จักค่ะ! รินแค่อาย! หน้าสดรินโทรมจะตาย ใครจะอยากให้คนสวยๆ อย่างคุณเจสสิก้าเห็น"

ออสตินหรี่ตามองฉันนิ่งๆ นานหลายวินาที ก่อนจะถอนหายใจพรืดแล้วผละออก

"ช่างเถอะ... รีบไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เรามีงานใหญ่ต้องทำ"

...

2 ชั่วโมงต่อมา ณ ไซต์ก่อสร้างโครงการคอนโดมิเนียมหรู

ฉันในชุดพนักงานออฟฟิศสุดเชย (ที่อุตส่าห์ให้คนขับรถไปขนมาจากห้องพักรูหนูของริน) เดินตามหลังออสตินต้อยๆ ท่ามกลางแดดร้อนเปรี้ยง

ที่นี่คือโครงการหมื่นล้านที่ออสตินกำลังเร่งก่อสร้าง และเป็นจุดที่เกิดปัญหาบ่อยที่สุด ออสตินสวมหมวกนิรภัยสีขาว ดูหล่อเท่ในมาดวิศวกรผสมบอสใหญ่ เขาเดินสั่งงานวิศวกรคุมงานด้วยเสียงเด็ดขาด ท่าทางจริงจังของเขาดูมีเสน่ห์จนสาวๆ แถวนั้นมองตาเยิ้ม

แต่สำหรับฉัน... สัญชาตญาณบางอย่างกำลังร้องเตือน

มันเงียบเกินไป...

ปกติไซต์ก่อสร้างต้องมีเสียงเครื่องจักร เสียงคนงานตะโกนโวกเวก แต่วันนี้โซนด้านหลังตึก C กลับเงียบผิดปกติ

ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ผ่านแว่นตากันแดด (ที่ซ้อนทับแว่นสายตาหลอกๆ อีกที) สายตาของฉันไปสะดุดเข้ากับแสงวิบวับบางอย่างบนยอดเครนสูงลิบ

แสงสะท้อนจากเลนส์สโคป!

"ท่านประธานคะ! ระวัง!"

ยังไม่ทันที่สมองจะสั่งการให้ตะโกน มือฉันก็คว้าคอเสื้อสูทของออสตินแล้วกระชากเขาให้หลบเข้าไปหลังเสาคอนกรีตต้นใหญ่

ปัง! เคร้ง!

เสียงปืนดังกึกก้อง กระสุนเจาะเข้าที่ถังน้ำมันเปล่าที่ตั้งอยู่ตรงจุดที่ออสตินยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้วจนเกิดประกายไฟ

"สไนเปอร์!" ออสตินคำราม คว้าปืนพกที่เหน็บอยู่เอวด้านหลังออกมาทันที เขากดหัวฉันให้ต่ำลง "หลบอยู่หลังฉัน!"

นี่เขา... กำลังปกป้องฉัน?

ปกติในละครมาเฟีย พระเอกต้องผลักนางเอกให้พ้นทางแล้วตัวเองบู๊ไม่ใช่เหรอ? แต่นี่เขากลับเอาตัวมาบังฉันไว้ ทั้งที่ตัวเองเป็นเป้าหมาย

แต่สถานการณ์แย่ลง... คนร้ายไม่ได้มีแค่สไนเปอร์บนเครน ชายชุดดำโพกหน้าปิดตา 4-5 คนวิ่งออกมาจากมุมตึกพร้อมอาวุธมีดและไม้หน้าสาม (พวกมันคงกะเก็บงานเงียบถ้าสไนเปอร์พลาด)

"บ้าเอ๊ย! กระสุนฉันมีแค่แม็กเดียว" ออสตินสบถ เขาหันมายิงสวนไป 2 นัด โดนขาคนร้ายไปหนึ่ง แต่พวกมันยังดาหน้าเข้ามา

ฉันมองซ้ายมองขวา... ออสตินกำลังยุ่งอยู่กับการยิงคุ้มกันด้านหน้า แต่มีคนร้ายคนหนึ่งอ้อมไปด้านหลังเสา มันง้างมีดสปาร์ตาเตรียมจะแทงออสตินทีเผลอ!

ออสตินไม่เห็นมัน!

ฉันจะทำยังไงดี? ถ้าฉันใช้วิชาต่อสู้ตอนนี้ ความแตกแน่! แต่ถ้าไม่ทำ... เขาตาย!

'ช่างหัวความลับมันสิ!'

ฉันตัดสินใจในเสี้ยววินาที ถอดรองเท้าส้นสูงข้างขวาออกจากเท้า แล้วใช้จังหวะที่ออสตินหันไปทางอื่น...

ขวับ! ฉึก!

ฉันปารองเท้าส้นสูงออกไปสุดแรง ส้นเข็มแหลมปรี๊ดพุ่งแหวกอากาศหมุนควงสว่านเจาะเข้ากลางแสกหน้าไอ้คนร้ายที่กำลังง้างมีดอย่างแม่นยำราวจับวาง!

"โอ๊ยยยย!"

มันร้องลั่น ทิ้งมีดลงแล้วล้มตึงหงายหลังไป เลือดอาบหน้าผาก

ออสตินหันขวับมาตามเสียงร้อง เขาเห็นคนร้ายนอนดิ้นพล่านอยู่กับพื้น... และเห็นรองเท้าส้นสูงของฉันตกอยู่ข้างๆ หน้ามัน

เขาหันกลับมามองฉันที่ยืนขาข้างหนึ่งเปล่าเปลือย ทำหน้าตาตื่นตระหนกสุดขีด

"ร...ริน... รินปาไปมั่วๆ ค่ะ! รินตกใจเลยถอดรองเท้าปาใส่แมลงสาบ... ไม่คิดว่าจะโดนคน!"

ออสตินมองสลับไปมาระหว่าง 'ศพที่เกือบตายเพราะส้นสูง' กับ 'ยัยเลขาหน้าจืดที่ยืนตัวสั่น'

มุมปากของเขากระตุกยิ้มขึ้นมา... รอยยิ้มที่ทำให้ฉันขนลุกซู่ยิ่งกว่าโดนปืนจ่อ

"ปามั่วๆ แต่เข้ากลางแสกหน้า... แม่นกว่าสไนเปอร์บนตึกนั่นอีกนะ"

เขาขยับเข้ามาหาฉัน ท่ามกลางเสียงไซเรนตำรวจที่กำลังดังใกล้เข้ามา มือหนาเอื้อมมาเช็ดเหงื่อที่ข้างขมับฉันเบาๆ

"เริ่มสนุกแล้วสิ... คุณริน ตกลงคุณเป็นใครกันแน่?"