บทที่ 1 แอปฯ หาคู่ (2)

ดวงตากลมโตกวาดตามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองแล้วเบิกตากว้างเมื่อเห็นแอปพลิเคชันบางอย่างมาปรากฏอยู่ในเครื่องของเธอ มันเป็นแอปสีชมพูหวานแหววและเธอรู้จักดีเพราะเคยเห็นโฆษณาที่หน้าฟีดโซเชียลบ่อยๆ ที่บอกว่าหาเพื่อนสัมพันธ์ แต่ความจริงเพศสัมพันธ์ต่างหาก

“ทำอะไรเนี่ย...”

“แอปฯ หาเนื้อคู่ยังไงล่ะ”

“ไม่เอา...จะมาโหลดให้ทำไม ไม่ได้จะเล่น ฉันจะลบออกเปลืองเมมในเครื่อง” มือบางของมานิตากำลังจะจัดการลบแอปฯ หาคู่ของเพื่อนรักออกจากเครื่อง แต่กลับโดนมือของญาณินดึงโทรศัพท์ไปซะก่อน

“ไม่ได้...ลองเล่นดูก่อน ถ้าไม่คลิกกับใครก็แค่ไม่คุย แกควรมีแฟนได้แล้วนะยัยมิลค์กี้ สวยก็สวยชอบทำตัวห้าวอยู่ได้”

“สวยตรงไหน เอาอะไรมองญาณิน...”

“นี่...ไม่รู้ตัวเองอีก สวยจะตายห่าละ ไม่งั้นไอ้เพไม่จ้องจะเล่นแกแบบนี้หรอก” นิ้วเรียวของญาณินจิ้มที่หน้าอกของเพื่อน

“เล่นอะไร...แกพูดอะไรญาณิน” เสียงหวานถามอย่างตะกุกตะกักพร้อมกวาดตาไปรอบๆ เพราะกลัวคนอื่นจะได้ยินสิ่งที่พวกเธอคุยกัน

“มันอยากเคลมแกจะตาย ฉันมองออก ระวังมันไว้ให้ดีๆ ล่ะ”

“มันเล่นเฉยๆ มั้ง แกคิดมากอะญาณิน” มานิตายิ้มแห้ง

“เหอะ...คอยดูละกัน ถ้าไม่รีบมีผัวนะ แกได้มันเป็นผัวแน่ หรือแกอยากได้มันเป็นผัว ช่วงนี้ฉันได้ข่าวว่ามันก็รวยใช่เล่นนะ พี่เขยรวยขนาดนั้น น้องเมียจะกระจอกได้ยังไงจริงไหม...”

“บ้า...ใครจะอยากได้มันกันล่ะ เพื่อนกันทั้งนั้น อีกอย่างฉันไม่ได้สวยสักหน่อย คิดมาก...ตั้งแต่เรียนมาจนปีสี่ไม่มีผู้ชายคนไหนมาจีบสักคน สวยจริงก็ต้องมีบ้างสิ”

“เฮ้อ...เพื่อนฉัน ส่องกระจกบ้างเถอะ แล้วเลิกมัดผมหางม้ารวบตึงสักที พูดจาให้มันเป็นผู้หญิงขึ้นหน่อย รับรองหัวกระไดไม่แห้งละ”

“พูดไปนั่น...”

“อะ...ไม่เชื่อรอรับข้อความจากหนุ่มๆ คืนนี้ได้เลย”

“ทำอะไรอีกเนี่ย”

“ก็เดี๋ยวกลับห้องแล้วแกก็เล่นดูสิ...เผื่อตกหนุ่มๆ ได้ ฉันเลือกรูปที่สวยที่สุดให้แกละ รับรองหนุ่มๆ เพียบ ไว้ตอนเย็นค่อยเล่นเดี๋ยวคุยเพลินจะไม่ได้กลับห้อง” ญาณินหันมาขยิบตาให้เพื่อนรักจนเธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยคุยกับผู้ชายคนไหนในเชิงชู้สาวเลย

“ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง...”

“ขนาดนั้นเลย ถ้าเจองานดีรับรองแกจะติดโทรศัพท์ทั้งวันเลยละ กลับกันดีกว่าเดี๋ยวเย็นซะก่อน”

“อืม...”

ญาณินและมานิตาแยกกันกลับเนื่องจากเพื่อนรักอาศัยอยู่กับครอบครัว ส่วนเธออยู่หอพักคนเดียวเนื่องจากมารดาอยู่ต่างจังหวัดจนต้องมาอยู่หอแบบนี้ แต่มันก็ส่วนตัวดีไม่ต้องวุ่นวายกับใคร แม้จะต้องแบกรับกับค่าใช้จ่ายหอคนเดียวแต่เธอก็ไม่ชินที่ต้องอยู่ร่วมกับใคร

“ขึ้นรถ...” รถหรูเคลื่อนมาขนาบข้างกับร่างเล็กของมานิตาที่กำลังเดินบนฟุตพาทในมหาวิทยาลัยเพื่อจะนั่งวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างกลับหอพัก และช่วงนี้เย็นแล้วทำให้ไม่มีวินผ่านเข้ามาเธอเลยต้องอาศัยการเดินไปหาจุดขึ้น และถึงจะอยู่หอพักแต่มันก็ไม่ได้ใกล้ถึงขนาดจะเดินกลับได้ เพราะยิ่งอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเท่าไหร่ค่าเช่าก็ยิ่งแพง เธอเลยเลือกจะอยู่ไกลนิดหน่อยเพื่อจะได้ประหยัดค่าใช้จ่าย

“อะไร...” มานิตาหันไปมองคนที่เพิ่งเปิดกระจกรถเรียกเธอ ทุกวันนี้เพทายรวยเอาๆ จนอดสงสัยไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพราะกลัวจะเป็นการเสียมารยาท

“ขึ้นรถ...” เสียงเข้มตะโกนออกมาดังขึ้น จนคนที่เดินผ่านไปผ่านมามองเธอเป็นตาเดียว

“ไม่...”

“จะขึ้นมาดีๆ หรือต้องให้เดินไปอุ้มขึ้นมา” เพทายออกคำสั่ง จากนั้นก็ใช้ดวงตาคมกริบของตัวเองจ้องมองไปยังร่างเล็กที่มัวแต่ยืนหันซ้ายหันขวา พร้อมทั้งมองรถที่ต่อแถวรอเพทายขับออกไป จนเธอไม่มีทางเลือกที่จะขึ้นไปนั่งบนรถหรู

“ทำอะไรอีกเพ...เห็นไหมคนรอขับรถออกตั้งเยอะ” เมื่อขึ้นมาในรถแล้วเสียงหวานก็หันไปตวาดใส่คนตัวโตที่สายตาของเขาจ้องมองถนนเบื้องหน้าอย่างไม่ได้สนใจเสียงแว้ดๆ ของเธอ

“จะตะโกนทำไม...ได้ยินแล้ว คุยกันแค่สองคนไหม” เพทายส่งเสียงบอกจนมานิตาหันไปนั่งกอดอกของตัวเองอย่างหงุดหงิดใจ

“ชิส์...”

“กลับหอเลยไหม”

“กลับเลยสิ จะอยู่ทำไมล่ะ หรือนายอยากอยู่ที่มหาวิทยาลัย” เสียงหวานถาม

“อยากอยู่กับเธอได้ไหม” เสียงที่ดังออกมาอย่างแผ่วเบาทำเอามานิตาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง แต่จะให้ถามย้ำอีกครั้งมันก็ยังไงอยู่ เธอเลยนั่งนิ่งเงียบและรับรู้ถึงอาการเห่อร้อนที่ข้างแก้มของตัวเอง

ติ๊ด!!

เสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังเข้ามาถี่รัวจนมานิตาละจากความเขินแล้วเปิดหน้าจอโทรศัพท์พร้อมกับมองว่าใครกันที่ส่งข้อความหาเธอแบบนี้ และเสียงแจ้งเตือนที่ประหลาดทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่ามันมาจากแอปฯ อะไร แต่เมื่อเปิดดูแล้วก็รับรู้ได้ทันทีว่ามันมาจากแอปพลิเคชันหาคู่ที่ญาณินโหลดให้ พร้อมทั้งกรอกข้อความโปรไฟล์ต่างๆ ให้เสร็จสรรพจนกระทั่งมีเสียงแจ้งเตือนขึ้นจากผู้ชายหลายคนที่รัวทักเธอมาเต็มไปหมด

(ทักครับ)

(สวัสดีครับคนสวย สนใจมาคุยกันไหมครับ)

(อยากรู้จักต้องทำยังไงบ้างครับ โสดไหมครับ)

(มาเป็นแฟน เอ๊ย...เฟรนด์กันนะครับ)

(สวัสดีครับ ไม่รู้จักทักยังไงดี แต่ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ)

ดวงตากลมโตไล่อ่านข้อความในแอปฯ ก่อนจะมาสะดุดกับคนบนสุด คำพูดของเขาดูสุภาพมาก ไม่ได้รุกเหมือนผู้ชายคนอื่น และรูปโปรไฟล์ก็ดูดีมาก จนไม่อยากจะเชื่อว่าคนหล่อๆ อย่างนี้จะมาเล่นอะไรแบบนี้ด้วย ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ได้จริงจังกับความสัมพันธ์แบบนี้อยู่แล้ว ในเมื่อญาณินให้โหลดมาคุยเล่นเธอเลยจะลองดูสักตั้ง แอปฯ ตัวนี้ไม่จำเป็นต้องแมชต์ก่อนถึงจะคุยกันได้ แต่ถ้ายังไม่แมชต์กันก็สามารถส่งข้อความอยากรู้จักได้สามบอลลูนก่อนได้

“คุยกับใคร!” เสียงเข้มที่ดังในรถทำให้มานิตาเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโต ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าน้ำเสียงของเพทายดูเข้มขึ้นราวกับกำลังโกรธอยู่

“เพื่อน”

“เพื่อนคนไหนฉันรู้จักไหม” ยังไม่ทันที่มานิตาจะได้ตอบกลับผู้ชายที่อยู่ในแชท เสียงของเพทายก็ดังตัดบทซะก่อนจนเธอต้องละสายตาจากหน้าจอมองคนตัวโตที่ทำเหมือนกำลังหงุดหงิด และการขับขี่ของชายหนุ่มก็ดูเร็วขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ

“ขับรถเร็วเกินไปไหม”

“ถ้าไม่อยากให้ขับเร็วก็เลิกสนใจโทรศัพท์ก่อนได้ไหม!”

“เอ๊ะ...อะไรของนาย” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยว่าเพทายเป็นอะไรกันแน่ ทำไมชายหนุ่มทำเหมือนกำลังหึงเธอ แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเราเป็นเพื่อนกันมาตลอด

มานิตาไม่ฟังคำพูดของเพทายเธอกดส่งข้อความหาผู้ชายในแชทอย่างสนุกสนาน เพราะชายหนุ่มแนะนำตัวและไม่ชวนเธอคุยทะลึ่งอย่างที่เคยได้ยินว่าผู้ชายในโลกโซเชียลมันจะป้อนคำหวานแล้วชวนขึ้นเตียงกันทั้งนั้น

“วางโทรศัพท์ก่อนที่ฉันจะโยนทิ้ง!”

“รวยมากไง จะมาโยนของคนอื่นทิ้ง”

“เออ...รวย จะเอากี่เครื่องบอกมาเดี๋ยวจะซื้อให้” เพทายบอกเสียงนิ่งโดยที่สายตาของเขากำลังจ้องมองถนนอย่างแน่วแน่ แต่ทำไมเธอรับรู้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากกายของเขาแบบนี้

“ทำไรมารวย...พี่เขยให้เหรอ” มานิตาถามเพราะรู้ดีว่าพี่เขยของเพทายอย่างแอชตันร่ำรวยแค่ไหน

“เปล่า...ฉันไม่เอาของคนอื่นหรอกน่า...จะมีแค่รถคันนี้คันเดียวเท่านั้นแหละที่ฉันได้จากพี่เขยฉัน” เพทายบอกก่อนจะนึกถึงเรื่องรถที่ได้มาเพราะช่วยพี่เขยให้สมหวังกับพี่สาวจนได้รับรถคันนี้เป็นรางวัล

“ทำไรมาล่ะ บอกหน่อยสิ อยากรวยบ้าง”

“เล่นหุ้น เอาเงินไปลงทุนต่างๆ อยากรู้เยอะจัง เป็นเมียไง...”

“เหอะ...ใครอยากเป็นเมียนาย คนอย่างนายเจ้าชู้จะตาย ฉันไม่เอามาทำพันธุ์หรอกนะ แค่อยากรู้ว่าทำไงให้รวยจะไปทำบ้าง”

“มาลองเป็นเมียฉันสิ ไม่ต้องทำอะไรหรอก นอนเฉยๆ ก็ได้เงิน” คำพูดของเพทายทำเอาร่างกายของเธอสั่นระริก ใบหน้าหวานแดงซ่านเพราะใครมันจะไปคิดว่าเพทายจะพูดแบบนี้ออกมา ถ้าอยู่ต่อหน้าเพื่อนๆ เธอคงไม่อายเท่านี้เพราะคิดว่าเพทายแกล้งแซวไปงั้น แต่พออยู่กันแบบสองต่อสองมันก็ทำให้เธอเริ่มคิดอย่างที่ญาณินบอกแล้วว่าเพทายคิดอะไรกับเธอหรือเปล่า

“บ้าไหม...ฉันเพื่อนนายนะเว้ย อย่ามาพูดเป็นเล่น”

“หึ...ฉันไม่เคยพูดเล่น ฉันเอาจริงตลอด” ประโยคที่เพทายบอกมันแผ่วเบาจนเธอแทบไม่ได้ยิน มันแว่วมาก

“อะไรนะ!”

ยังไม่ทันที่จะได้ถามอะไรรถหรูก็เข้าจอดที่จอดรถของหอพักพอดี มานิตาหันมามองว่าทำไมเขาไม่ไปจอดข้างหน้าแล้วส่งเธอลงตรงนั้น

“มาจอดอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ส่งข้างหน้าล่ะ ฉันขี้เกียจเดินนะ” เจ้าของร่างเล็กเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าระยะทางที่เดินไปที่ทางขึ้นหอพักแอบไกลพอสมควร

“ก็จะเดินไปด้วยกัน”

“ฮะ...เดินไปด้วยกันอะไร นายไม่ได้อยู่หอพักนี้นะ” มานิตาถามอย่างตกใจเพราะรู้ดีว่าเพทายอยู่บ้านไม่ได้อยู่หอเหมือนกับเธอ ซึ่งตอนนี้พี่สาวของชายหนุ่มได้แต่งงานออกไป เพทายจึงอยู่บ้านเพียงลำพัง แล้วเมื่อก่อนก็เอาแต่มานอนบ้านเพื่อนและไม่ค่อยได้กลับบ้าน

“เปล่า”

“เปล่าแล้วจะเดินไปด้วยทำไม งงนะ”

“ปวดฉี่...” มานิตามองหน้าชายหนุ่มอย่างสงสัยก่อนที่จะได้รับคำตอบจากเขา

“อ้าว...”

“ขอขึ้นไปฉี่ที่ห้องน้ำในห้องเธอได้ไหม” เพทายหรี่ตาราวกับกำลังปวดมาก จนมานิตาอดสงสารไม่ได้เพราะเข้าใจว่าเวลาที่เราปวดฉี่มันทรมานมากแค่ไหน

“จะดีเหรอ”

“ดี...หอเธอไม่ใช่หอหญิงไม่ใช่ไง ขอขึ้นไปฉี่นิดเดียวได้ไหม ขอร้องล่ะ อย่าให้แตกราดเลย”