บทนำ 3

สิงห์นั่งครุ่นคิดถึงหญิงสาวที่เขาเจอเมื่อตอนกลางวัน เจ้าหล่อนช่างมีวิธีทำให้เขาสนใจได้ไม่เหมือนใคร พอบอกความต้องการของเขาไปตรง ๆ เธอกลับปฏิเสธเสียนี่ เขายอมรับว่าเธอทำให้เขาเสียศูนย์ได้ถึงเพียงนี้ แต่กลับมาใจสั่นกับคำพูดของผู้หญิงตัวเล็กแบบนั้น คลาสโนวาอย่างเขาที่สาว ๆ บอกกันปากต่อปากหาตัวจับยากแล้วจะต้องมาแพ้ฤทธิ์เสน่ห์ของเธอหรือเนี่ย

สิงห์สลัดความคิดบ้า ๆ นั้นออกไปจากสมอง เอื้อมมือไปหยิบเอกสารที่เลขาวางไว้ นี่เขาเกือบลืมทำหน้าที่ตัวเอง เพียงเพราะคิดถึงเรื่องของใครก็ไม่รู้ สิงห์พลิกดูเนื้อหารายละเอียดคงจะเป็นเอกสารรับพนักงานที่สั่งให้นำมาพิจารณา ให้เขาได้เลือกพนักงานเอง เขาอ่านประวัติของแต่ละคนโดยละเอียด แต่กลับมาตกใจในหน้าสุดท้ายที่มีใบหน้าของหญิงสาวที่สร้างความเจ็บปวดให้น้องชายเขาไม่หายเลย

โอ้ พระเจ้า! นี่เจ้าหล่อนมาสมัครงานบริษัทเขางั้นเหรอ ดีล่ะเขาจะได้แก้เผ็ดเธอที่ทำเขาเจ็บแสบได้เพียงนั่น พอได้อ่านประวัติของเธอแล้ว ยิ่งสร้างความตกใจให้กับสิงห์อย่างมาก เธอคือยัยฟันหลอ ลูกของกำนันธรรศที่เป็นคู่อริของครอบครัวเขาที่อยู่ข้างบ้าน ก่อนที่เขาจะย้ายมาเรียนที่กรุงเทพฯเพื่อมาสืบทอดธุรกิจของคุณตา ไม่เพียงแต่ครอบครัวจะไม่ถูกกันแล้ว เขากับเธอยังเป็นคู่กัดอีกต่างหาก ยัยฟันหลอโตจนเป็นสาวสะพรั่งแล้วยังไม่ลดความแสบ

หึ...หึ...หึ... สิงห์หัวเราะในลำคอเมื่อคิดแผนการที่จะแก้แค้นยัยฟันหลอได้เลย พลางยกโทรศัพท์ต่อสายเลขา

“คุณเพกา ช่วยมาพบผมที่ห้องด้วยครับ” ไม่นานเลขาวัยสี่สิบที่ทำงานกับบริษัทของเขามาตั้งแต่สมัยรุ่นคุณตาแล้ว ก็เข้ามาอยู่ในห้องเรียบร้อย

“ที่คุณสิงห์เรียกเพกามานี่มีอะไรเหรอคะ?” เพกาถามด้วยความสงสัย ถ้าเป็นเรื่องการรับสมัครพนักงานไว้รอพรุ่งนี้ไม่เห็นจะต้องรีบร้อนขนานนี้เลย เพราะนี่มันก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว ปกติเจ้านายหล่อนจะไม่เป็นแบบนี้สักครั้ง

“ผมอยากให้คุณเพกาช่วยติดต่อผู้หญิงคนนี้มาพบผมในวันพรุ่งนี้ให้หน่อย” สิงห์บอกพลางยื่นเอกสารให้เพกา

“แต่ว่า มันยังไม่ถึงกำหนดสัมภาษณ์ไม่ใช่เหรอคะ?”

“เถอะน่า ผมบอกให้คุณตามเธอมาให้ผม แค่นั้นก็พอ” เพกาพยักหน้ารับคำเจ้านายพร้อมกับความสงสัยที่อยู่ในใจมากมาย หรือว่าเจ้านายเธอจะตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ เพกาพลางคิดมาถึงตรงนี้ก็อดอมยิ้มไม่ได้

“คุณยิ้มอะไรนะ คุณเพกา” ชายหนุ่มเห็นเลขาของตนยิ้ม อดที่จะถามไม่ได้

“ก็ยิ้มคุณนั้นแหละค่ะ ชอบน้องคนนี้แต่ทำเป็นเก๊กอีกนะคะ” คำพูดของเพกาทำให้สิงห์ถึงกับอึ้งไปทันที ปฏิเสธแทบไม่ทัน

“ผม...เปล่าซะหน่อย คุณพูดอะไรไร้สาระสิ้นดี” เจ้านายพูดพลางเก็บเอกสารกลับบ้าน “อย่าลืมที่ผมบอกแล้วกัน” สิงห์เน้นย้ำคำสั่งในทันที ก่อนออกจากห้อง ทิ้งให้เพกาหัวเราะในท่าทีของเจ้านายอย่างนั้นไป

“ค่ะ เจ้านาย” เพกาตอบพร้อมหัวเราะคิกคัก

พอจิรัญญากลับมาถึงคอนโดสิ่งแรกที่ทำคือการชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์ ปานนี้พ่อกับพี่ชายคงโทรหาเธอจนสายแทบไหม้แล้ว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่อย่างที่จิรัญญาคิดไว้ มีเบอร์ที่ไม่คุ้นโทรมาหาเธอเกือบสิบสาย ใครกันนะ จิรัญญาอดสงสัยไม่ได้ เธอตัดสินใจโทรกลับไปเผื่อเป็นบริษัทที่เธอไปสมัครงานไว้

“สวัสดีค่ะ มีธุระอะไรเหรอคะ? คือดิฉันเห็นมิสคอลหลายสายเลยโทรกลับน่ะค่ะ”

“โอ้! ติดต่อได้สักที สวัสดีค่ะ คุณจิรัญญาใช่ไหมคะ” เสียงปลายทางที่บ่งบอกถึงอาการดีใจเมื่อเธอติดต่อกลับ

“ค่ะ มีอะไรเหรอคะ?” จิรัญญาถามออกไปตรง ๆ

“นี่พี่เพกาเองนะ จำได้รึเปล่า?”จิรัญญาถึงกลับร้องอ้อขึ้นทันที

“ค่ะ จำได้”

“พี่จะบอกว่าเจ้านายพี่ คุณสิงห์ต้องการสัมภาษณ์จิ๊บในวันพรุ่งนี้นะ ว่างมั้ย” จิรัญญาเกือบร้องกรี๊ดใส่โทรศัพท์ด้วยความดีใจ

“จริงเหรอคะ? พี่ไม่ได้หลอกจิ๊บใช่ไหม” จิรัญญาถามย้ำเผื่อเธอจะไม่ได้ฟังอะไรผิดไป

“จ้า คุณสิงห์พิจารณาจิ๊บเป็นพิเศษเลยนะ นี่ยังไม่ถึงวันสอบสัมภาษณ์แต่คุณสิงห์กลับเรียกจิ๊บไปสอบสัมภาษณ์วันพรุ่งนี้เลย แปลกจริง ๆ ” คำพูดของเพกานั้นสร้างความขุ่นข้องใจให้จิรัญญาไม่น้อย แต่หญิงสาวก็ยังดีใจอย่างน้อยเธอจะได้สัมภาษณ์งานแล้ว

“พี่เพกา ขอบคุณนะคะที่โทรมาบอกข่าวดีกับจิ๊บ”

“จ๊ะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะ” จิรัญญาวางสายและรีบต่อสายถึงพี่ชายทันที เพราะอดที่จะแจ้งข่าวนี้ให้พ่อกับพี่ชายได้ทราบ

“ว่าไง ยัยจิ๊บโทรหาพี่มีอะไรฮะ” กฤษถามน้องสาว ปกติยัยตัวดีจะไม่ติดต่อมาถ้าไม่มีธุระสำคัญ มักทำให้เขากับพ่อเป็นห่วงเสมอ

“ทำไม ถึงพูดกับเค้าแบบนี้ล่ะ น้องอุตสาห์โทรมาบอกว่าพรุ่งนี้จะไปสอบสัมภาษณ์อยากได้กำลังใจจากพี่ชายสักหน่อยก็...”

“พอเลย ไม่ต้องมาอ้อนพี่เลย พรุ่งนี้ก็ขอให้จิ๊บโชคดีละกัน” กฤษพูดให้กำลังน้องสาวเพียงเท่านั้นเพราะเขาไม่เห็นด้วยสักเท่าไรในการที่จิรัญญาออกไปหางานทำในเมืองกรุงเพียงลำพัง แต่เขาก็ต้องเคารพการตัดสินใจของน้องสาวเพราะเธอก็ไม่ใช่เด็กสิบขวบที่พี่ชายอย่างเขาต้องคอยประคบประงมตลอดเวลา

“พี่กฤษ บอกพ่อด้วยล่ะ”ดึกปานนี้พ่อเธอคงนอนไปแล้ว จำต้องฝากความไปกับพี่ชาย

“อืม” จิรัญญาวางสายจากกฤษ เหลียวมองนาฬิกาก็เกือบสี่ทุ่มแล้วพรุ่งนี้ต้องเตรียมตัวในการสัมภาษณ์งานอีก ถ้านอนดึกกว่านี้มีหวังพรุ่งนี้หน้าตาคงจะโทรมมากแน่ ๆ เลย หลังจากอาบน้ำเสร็จจิรัญญารีบแจ้นขึ้นที่นอนทันที พร้อมกับนึกถึงสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่สูญเปล่าจริง ๆ ยังไงวันพรุ่งนี้เธอก็ต้องได้งาน แต่หารู้ไม่ว่าคนที่จะเป็นเจ้านายของเธอนั้นคือคู่กันของเธอตั้งแต่สมัยเด็ก