บทที่ 2 ทำงานวันแรก 3

หลังจากประชุมเสร็จ สิงห์ก็รีบเดินไปที่แผนกการตลาด หวังว่ายัยแม่มดตัวร้ายจะไม่รีบกลับนะ ตอนนี้ก็พึ่งห้าโมงเย็น ในห้องประชุมแทบไม่มีสมาธิจดจ่อกับงานจนสุชาติต้องสะกิดเขาหลายครั้ง เพราะในหัวสมองกำลังแต่จะจัดการกับจิรัญญายังไง พอประชุมเสร็จไม่ยอมปล่อยให้เวลาเสียเปล่าวันนี้เขาต้องจัดการยัยตัวแสบให้รู้สำนึกว่าเขาเป็นใคร ทำไมถึงกล้าลองดีกับเขา

ในที่สุดโชคก็เขาข้างเขาจนได้ จิรัญญายังไม่กลับบ้านเธอกำลังจัดการกับงานตรงหน้า ก็แหงล่ะวันแรกก็ต้องศึกษางานมากกว่าพนักงานคนอื่นเป็นธรรมดา สิงห์ก้าวย่างตรงไปหาจิรัญญา

ปึ้ง! เสียงตบโต๊ะทำงานดังขึ้น จิรัญญาเงยหามองคนที่ทำเช่นนี้ ก็ไม่ใช้ใครที่ไหน เจ้านายจอมวายร้ายนั่นเอง

“นี่ นายวันนี้ฉันไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับนายนะ ฉันมีงานที่ต้องทำ” จิรัญญาหาเหตุผลมาอ้าง เขาต้องรู้แล้วแน่ ๆ ว่าเธอเป็นคนแกล้งเขา

“ไม่ต้องมาทำเป็นไขสือเลย เธอทำให้ฉันเป็นตัวตลกให้คนทั้งบริษัทหัวเราะ”

“ฉันทำอะไร?”จิรัญญาแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ซึ่งการกระทำนั่นทำให้สิงห์โมโหไม่น้อยที่เดียว

“มานี่เลย ยัยตัวดีเธอแสบนักใช่ไหม เดี๋ยวได้เห็นดีกัน”ร่างแกร่งกระชากร่างของจิรัญญากึ่งเดินกึ่งวิ่ง จิรัญญาทั้งหยิก ตุบ ตี ต่าง ๆ นานาก็ไม่มีทีท่าว่าสิงห์จะยอมปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระ

“คุณจะพาฉันไปไหนเนี่ย ปล่อยนะไม่อายคนอื่นบ้างหรือไง”ตอนนี้พนักงานบริษัทส่วนใหญ่กลับหมดแล้ว เหลือแต่จิรัญญาเท่านั้นแหละที่นั่งทำงานอยู่คนเดียว

“นี่! แม่คุณไม่มีใครเหลือในบริษัทแล้ว มีแต่ฉันกับเธอ จะทำอะไรดีน่าชายหญิงอยู่กันสองต่อสองแบบนี้”

“นายคงไม่”

“หุบปาก แล้วเดินตามฉันมาดี ๆ ถ้าไม่อยากให้ฉัน...” สิงห์มองเรือนร่างของหญิงสาวบวกกับสายตาหื่นกระหาย จนเธออดใจสั่นไม่ได้ ได้แต่เดินตามเขาเข้าห้องทำงานโดยไม่ปริปากสักคำ

สิงห์ยิ้มเมื่อแม่ตัวดียอมทำตามเขาอย่างว่าง่าย ทีแบบนี้ต้องให้บังคับริอ่านที่จะมาเล่นกับคนอย่างเขา ต้องได้รับบทลงโทษซะบ้าง

“โอ้ย! เจ็บนะ” พอถึงห้องสิงห์ก็ผลักร่างบางลงบนโซฟาอย่างไม่ผ่อนแรง

“ไม่ต้องมาสำออยเลย ยัยจิ๊บ” จิรัญญาเม้มริมฝีบางแน่นเมื่อชายหนุ่มรู้ทัน ความจริงก็ไม่ได้เจ็บเท่าไรแต่แสร้งทำเป็นเจ็บ เผื่อเขาจะยอมให้ปล่อยเธอไปดี ๆ “คิดว่าจะรอดเหรอ หึ...หึ”

“นายคิดจะทำอะไร”ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อชายหนุ่มตรงหน้ากำลังจะปลดเข็มขัดตามด้วยเสื้อสูท จิรัญญาหลับตาแน่น จนชายหนุ่มอดขำกับท่าทีของเธอไม่ได้ เธอคงกำลังคิดว่าเขาจะทำเรื่องอย่างว่าในห้องทำงานของตัวเอง

จิรัญญาลืมตามองสิงห์เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะ เธอหลงกลหนุ่มเจ้าเล่ห์อย่างสิงห์ไปแล้ว ชายหนุ่มแค่ถอดเสื้อสูทเท่านั้นเอง

“หึ...ยัยจิ๊บคิดว่าฉันจะทำอะไรเธองั้นเหรอ อย่างเธอไม่มีทางจะได้แอ้มขาอ่อนฉันหรอก” ตอนนี้สิงห์กำลังสนุกที่ได้แกล้งหญิงสาวตรงหน้า

จิรัญญาอ้าปากค้างกับคำพูดของสิงห์ ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครพูดเหมือนเธอจะทำมิดีมิร้าย คนที่จะเป็นคนพูดแบบนั้นมันควรเป็นเธอมากกว่า ไม่ใช่เขา

“กรี๊ด นายมันเหลือทนจริง ๆ ” ไม่พูดเปล่า กำปั้นน้อย ๆ ทุบลงที่อกของสิงห์อย่างสุดกำลัง ชายหนุ่มกลับมีท่าทีไม่ระคายเลยสักนิดแถมยังหัวเราะเธอด้วยซ้ำ

“หยุดได้แล้ว ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลยนะวันนี้ เธอทำฉันแสบมากรู้มั้ย” สิงห์รวบข้อมือบางที่กำลังทำร้ายร่างกายของเขาไว้เหนือศีรษะ

“ไม่นะ นายจะไม่ทำแบบนั้นใช่ไหม” จิรัญญาถึงกลับสายหน้าเมื่อเห็นชายหนุ่มชูปากกาขึ้นมา หญิงพยายามดิ้นอย่างสุดกำลัง แต่กลับสู้แรงของร่างแกร่งไม่ได้ซึ่งตอนนี้เธอก็เสียเปรียบเขามากอยู่แล้วที่มีร่างของเขาค่อมอยู่ด้ายบน มือทั้งสองก็ถูกรวบด้วยมือของคนตัวโตกว่า จิรัญญาได้แต่หลับตารอรับการลงโทษจากเขา

สิงห์รู้สึกสนุกกับการละเลงงานศิลปะลงบนใบหน้าสวย แก้มจิ้มลิ้มสีแดงถูกแต่งแต้มด้วยปากกาเมจิกสีสวย สิงห์เพ่งพินิจใกล้ ๆ สิงห์ถึงกับตกตะลึงใบหน้าเธอช่างเปลี่ยนไปจากเมื่อเขาเคยเห็นตอนเด็กมาก ตอนเด็กว่าน่ารักน่าแกล้งแล้วตอนนี้ยิ่งเพิ่มความสาวความสวยขึ้นไปอีก ชายหนุ่มอดที่จะก้มไปจุมพิตแก้มแดงอ่อน ๆ แต่ทว่าดวงตากลมคู่นั้นลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน สิงห์ถึงกับหยุดชะงักแทบไม่ทัน

เกือบไปแล้วไหมล่ะ คิดครวญครางในใจ แต่ต้องวางมาดข่มคนตัวเล็กให้กลัวคราวหน้าคราวหลังจะเลิกสร้างความวุ่นวายให้เขาสักที

“นี่แค่สั่งสอนเล็ก ๆ น้อย ๆ นะ ถ้าเธอยังไม่เชื่อฟังคำสั่งของฉันอีกล่ะก็...โดนหนักกว่านี้แน่” หญิงสาวย่นจมูกใส่นายหนุ่มที่ชอบสั่งอยู่เรื่อย

“เข้าใจแล้วน่า”หญิงสาวตอบไปแบบนั้น แต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

“อ้อ อีกเรื่องต่อไปนี้เธอต้องมาเป็นเลขาของฉัน และต้องเรียกฉันว่าบอส”

“หะ อะไรนะนายจะให้ฉันไปเป็นเลขาของนายเหรอ นายพูดบ้าอะไร ก็นายมีพี่เพกาเป็นเลขาอยู่แล้วนี่” จิรัญญายกเหตุผลต่าง ๆ มาเป็นข้ออ้างที่จะทำไม่ให้เธอได้ใกล้ชิดกับเขาไปมากกว่านี้

“ตอนนี้คุณเพกาต้องดูแลสามีของเธอที่นอนป่วยอยู่โรงพยาบาล ไหนจะลูกอีกสองคนที่กำลังน่ารักอีก เธอจะไม่ให้เขามีเวลาดูแลครอบครัวหรือไง และเธอก็ต้องเริ่มงานการเป็นเลขาของฉันตั้งแต่วันพรุ่งนี้ คุณเพกาจะมาสอนให้เธอช่วงบ่ายหลังจากกลับมาจากโรงพยาบาล เธอต้องเรียนรู้งานจากเพกาให้มากที่สุดและพร้อมสำหรับการเป็นเลขาของฉัน อีกอย่างที่เธอต้องปฏิบัติ หยุดเรียกฉันว่า นายอย่างโน้นนายอย่างนี้เสียที เรียกฉันว่า บอส หรือ คุณสิงห์ ถ้าจะฟังให้รื่นหูกว่านั้น แทนตัวเองด้วยชื่อก็ยิ่งดี เพราะฉันอายุมากกว่าเธอ สามารถเป็นพี่ชายของเธอได้อีกคน เข้าใจตามนี้นะ”