บทที่ 2 ทำงานวันแรก 1

การทำงานวันแรกของจิรัญญาไม่ง่ายนักอาจเป็นเพราะเธอยังใหม่สำหรับงานที่ต้องใช้ประสบการณ์มากพอควร ยังดีที่มีเพกาคอยให้คำแนะนำเรื่องต่าง ๆ ตอนนี้จิรัญญายังนึกโกรธตัวเองไม่หายที่ตกหลุมพรางของสิงห์ ต้องมาทนทำงานกับคนที่คอยก่อกวนอย่างเขา

“จิ๊บจ๊ะ พี่วานช่วยเอาเอกสารไปให้คุณสิงห์ได้ไหม” เพกายื่นเอกสารปึกหนึ่งให้กับจิรัญญา ดูเหมือนสาวเจ้าจะไม่อยากรับเสียเท่าไร

“ทำไมต้องเป็นจิ๊บด้วยค่ะ คนอื่นไม่ได้เหรอคะ” หญิงสาวบ่ายเบี่ยงเพราะเธอไม่อยากเจอเจ้านายสุดแสบ

“คือ...พี่ต้องรีบไปโรงพยาบาลด่วนน่ะจ๊ะ สามีป่วยต้องแอดมิตโรงพยาบาล”เพกาบอกเหตุผลด้วยความสัตย์จริง

“แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”

“พี่ก็ยังไม่รู้เลยจิ๊บ คงต้องรอดูอาการอีกสักพัก แต่จิ๊บไม่ต้องห่วงพี่ลาคุณสิงห์เรียบร้อยแล้ว”

“ค่ะพี่ เดี๋ยวจิ๊บจัดการให้เองค่ะ” จิรัญญาบอกไปอย่างนั้น เธอต้องเข้าไปเจอกับเจ้านายจอมกวนจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย

“พี่ต้องขอบใจมากนะ เดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ” เพกากล่าวลาพร้อมส่งยิ้มให้กับจิรัญญา

‘นี่เราต้องเอาเอกสารพวกนี้ไปให้นายนั้นเซ็นจริง ๆ เหรอเนี่ย’ จิรัญญาหยิบเอกสารทั้งหมดและเดินด้วยความเร่งรีบจนลืมมองผู้คน กระทั่งชนเขากับใครบางคนเข้า เอกสารกระจุยกระจายหญิงสาวรีบเก็บทันทีพร้อมกับกล่าวขอโทษคนที่เธอชนเขาโดยไม่ได้มองหน้าแม้แต่น้อย

“ขอโทษค่ะ” จิรัญญาก้มลงเก็บเอกสารที่เกลื่อนกลาดตามพื้น ไม่รู้ว่าอันไหนเป็นอันไหนต้องเสียเวลามาเรียงใหม่อีกล่ะ

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมช่วยเก็บ”จิรัญญาเงยหน้ามองหาต้นเสียง เธอถึงกับอึ้งไปทันทีเมื่อเจอกับหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าคมสัน ผิวสีแทนไม่ได้ทำให้หมองเลยสักนิด แต่กลับเสริมเสน่ห์ให้เพิ่มมากขึ้น “คุณครับ! คุณครับ!”

“ค่ะ”

“คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ” เคลวิน เอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังเหม่อลอยกับอะไรสักอย่าง

“คุณไม่ต้องช่วยฉันก็ได้ค่ะ ฉันเก็บเอง ฉันต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ” จิรัญญาก้มหน้าขอโทษชายหนุ่มที่กำลังช่วยเธอเก็บเอกสาร

“ก็บอกแล้วไงครับว่าไม่เป็นไร” เคลวินจัดแจงเอกสาร พร้อมกับพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น

“คุณทำงานที่นี่ด้วยเหรอคะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นคุณเลย” หลังจากสาวน้อยตรงหน้าพูดจบ เคลวินก็หัวเราะร่วนนี่เจ้าหล่อนเป็นพนักงานใหม่สิน่ะเนี่ยถึงไม่รู้จักเขา แต่ก็ใช้คำถามเหมือนทำงานมานานแล้วอย่างนั้นแหละ

“ไม่แปลกหรอกครับ ผมมาหาเพื่อนผมนะครับ แล้วก็ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมเคลวิน” หนุ่มร่างใหญ่เอ่ยแนะนำตัวเสร็จสรรพ

“ฉัน จิรัญญาค่ะหรือเรียกฉันจิ๊บก็ได้นะคะ” หญิงสาวเอ่ยแนะนำตัวเองเช่นกันเพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท แต่เธอก็ไม่มีเวลามาก เมื่อเหลียวมองนาฬิกาที่ข้อมือกับพบว่านี่ก็ใกล้เวลาที่เจ้านายสุดแสบต้องออกไปประชุมแล้ว ต้องรีบเอาเอกสารไปให้ก่อน “ขอโทษนะคะ ดิฉันต้องขอตัวก่อน”

หลังจากนั้นจิรัญญาเดินดุ่ม ๆ ตรงไปที่ลิฟต์ โดยไม่สังเกตเลยว่าชายหนุ่มนามว่า เคลวิน ที่ตัวเองสนทนาด้วยเมื่อครู่กลับยืนมองอากัปกิริยาของเธออยู่

เคลวินยังยืนมองทั้งยิ้มแกมหัวเราะกับท่าทางของสาวเจ้า แม้ว่าเธอจะเดินจากไปนานแล้วแต่เขายังเก็บอาการไว้ไม่ไหว จนพนักงานหลายคนมองเขาด้วยความสงสัยแล้วแน่ ๆ เลย