บทที่ 1 เจอกันอีกครั้ง 2

“ทำไม จะไปไหนฉันยังไม่อนุญาตเลย”

“นี่นาย! ฉันไม่อยากมีเรื่องกับนาย หลีกไปฉันจะกลับบ้าน” จิรัญญากำหมัดแน่น และเริ่มเหลืออดกับสิงห์เติมทนแล้ว

“อะไรยัยจิ๊บ ฉันไม่ได้เจอเธอนานมากจนเธอกลายเป็นสาวเรียบร้อยไปแล้วเหรอ เฮ้อ! น่าผิดหวังเสียจริง ยัยจิ๊บ ปากจัดคนนั้นหายไปไหน” สิงห์ยียวนกวนประสาทของจิรัญญามากขึ้นเรื่อย ๆ

“ไม่ไหวแล้วเว้ย...”หญิงสาวกำลังจะใช้เข่าแทงไปที่เป้าของชายหนุ่มครั้งนี้จะเอาให้สืบพันธุ์ไม่ได้เลยคอยดู แต่สิงห์กลับหลบได้ทัน

“คิดจะใช้มุขเก่าไม่ได้ผลหรอก”พูดจบหมัดของหญิงสาวปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาเข้าอย่างจัง “โอ๊ย ทำอะไรของเธอ เจ็บนะ!”

จิรัญญาอาศัยจังหวะนี้ผลักชายหนุ่มอีกครั้ง ให้ล้มลง แต่ชายหนุ่มกำลังจะล้มกลับคว้าข้อมือเรียวของจิรัญญาให้ล้มลงตาม

ตุ๊บ!

ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าจิรัญญานอนทับร่างหนาเสียแล้ว เธอจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างพินิจพิเคราะห์ครั้งนั้นว่าใกล้ครั้งนี้ยิ่งใกล้เสียกว่าได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ ผู้ชายคนนี้ช่างมีใบหน้าที่หล่อเหลาทุกสิ่งทุกอย่างประจวบเหมาะกันเสียหมดทุกอย่าง ถ้าเธอได้อยู่ใกล้ ๆ มีหวังความเกลียดที่มีคงถูกแทนที่ด้วยเสน่ห์ของเขาแน่ ๆ เลย

“หยุดใช้สายตาแบบนั้นมองฉันได้แล้ว ถ้าเธอไม่หยุดฉันจะคิดว่าเธอหลงเสน่ห์ฉัน” จิรัญญารีบลุกออกจากร่างแกร่งของสิงห์ทันทีอย่างรวดเร็ว เว้นระห่างราวกับชายหนุ่มเป็นสิ่งน่ารังเกียจ

“ฉันไม่มองให้เสียลูกตาหรอกย่ะ” จิรัญญาปฏิเสธเสียแข็งทั้งทีความจริงเธออดชื่นชมชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้

“นี่เธอ!ทำคนอื่นเขาเจ็บ แล้วยังจะไม่ขอโทษเขาอีก” สิงห์มองยัยตัวแสบตรงหน้า เจอกันไม่กี่ครั้งก็สร้างความเจ็บปวดอยู่เรื่อยเลย ซึ่งตอนนี้เธอกำลังเปิดประตูออกไปทำให้ชายหนุ่มรีบพลั้งปากออกไป “เธอไม่กล้าใช่ไหมล่ะ”

“อะไร” ได้ผลทันทีจิรัญญาหันขวับมาหาต้นเสียง

“เธอนะไม่กล้า ทำงานร่วมกับฉัน เพราะเธอยังแอบชอบฉันอยู่ใช่ไหมล่ะ” ชายหนุ่มส่งสายพิฆาตเข่นเอาคำถามจากสาวน้อยถ้าจำไม่ผิดคงอายุห่างจากเขาห้าปีได้

“กลัวอะไร ไม่ได้กลัวเสียหน่อยอีกอย่างนะ ฉันไม่ได้ชอบนายแล้วด้วยตอนนั้นฉันยังเด็กเลยไม่รู้ว่าใครคือมิตรใครคือศัตรูเห็นใครเท่ฉันก็ชอบหมดแหละ” หน็อยแนะ เดี๋ยวนี้รู้จักวิธีตอบโต้กลับด้วยคำพูดแบบนี้แล้วนะ

“งั้นก็พิสูจน์สิว่าเธอไม่ได้ชอบฉันเธออีก” สิงห์ท้าทายหญิงสาวเพราะรู้ดีว่าเธอคงไม่ยอมแพ้เขาง่าย ๆ

“ได้ ฉันรับคำท้าอะไรว่ามาเลย ไม่กลัวอยู่แล้ว”

สิงห์ยิ้มเยาะเมื่อหญิงสาวติดกับดักเขาแล้ว ทีนี้ล่ะเขาจะแกล้งเจ้าหล่อนให้สะใจเลย “เธอต้องมาทำงานในบริษัทของฉัน”

“ได้ สบายอยู่แล้ว”จิรัญญาเขม่นคิ้วท้ารับคำของชายหนุ่ม

“ได้ แล้วจะได้รู้เธอจะแน่จริงสักแค่ไหน” ก่อนที่จะไปหญิงสาวไม่วายสร้างความเจ็บปวดชายหนุ่มตามเดิมโดยการบิดหน้าท้องจนร่างแกร่งสั่นสะท้านเพราะความเสียว เธอคงไม่รู้สิว่าการเล่นกับร่างของผู้ชายไม่ว่าจะเป็นส่วนไหนล้วนแต่เป็นการเชิญชวนผู้ชายทั้งนั้น

ปึง! เสียงปิดประตูดังสนั่น ทำให้เพกาที่งงงวยกับเอกสารตรงหน้ามองหาต้นเหตุของเสียง

“อ้าว... ทำไมออกมาเร็วจังเป็นไงบ้าง” เพกาถามระคนแปลกใจเล็กน้อยเพราะปกติเจ้านายเธอมักจะสัมภาษณ์นานสองนานและถ้าเป็นผู้หญิงสาวคงไม่ปล่อยให้มาง่าย ๆ เช่นนี้

“สบายมากค่ะ”

“นี่ก็แสดงว่าจิ๊บได้งานแล้วสิ” จิรัญญาพยักหน้าเป็นเชิงตอบ เธอก็ไม่อยากทำงานที่หรอกถ้าหากไม่ได้ตกปากรับคำสิงห์แล้ว

“แล้ว จิ๊บต้องเริ่มงานเลยหรือเปล่าคะ” จิรัญญาถามเพราะจะได้เตรียมตัวรับมือกับเจ้านายของเธอ

“ยังค่ะ เดี๋ยวพี่เอาเอกสารและข้อปฏิบัติต่าง ๆ ให้จิ๊บดูแล้วกัน เริ่มงานเมื่อไรเดี๋ยวพี่ติดต่อกลับ...”

“ไม่ได้ให้เธอเริ่มงานวันพรุ่งนี้เลย” เสียงห้าวดังแทรกขึ้นมาขณะที่เพกายังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ

“ทำไมล่ะคะคุณสิงห์ น้องเขายังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยนะคะ อย่างน้อยก็สักสองสามวันไม่ใช่เหรอคะ” เพกาพยายามหาเหตุผลมาเพื่อที่จะให้จิรัญญาได้มีเวลาเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการทำงาน

“ถ้าแค่พรุ่งนี้ยังเตรียมตัวไม่ทันก็ไม่ต้องทำ”สิงห์บอกพลางแสยะยิ้ม

“ได้อยู่แล้วค่ะ”จิรัญญาส่งสายตาตอบกลับชายหนุ่มไปเช่นกัน บุคคลที่สามอย่างเพกาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับการอยู่ในสมรภูมิรบอย่างไงอย่างงั้น ทั้งคู่เดินแยกกันไปนานแล้ว แต่เพกายังอึ้งกับบุคลิกของเจ้านายของตนไม่หาย เธอแทบจะไม่เห็นว่าสิงห์หาเรื่องทะเลาะกับใคร ด้วยภาวะความเป็นผู้นำกลืนกินความเป็นตัวตนของเขาไปจนหมดทำให้เขาเป็นคนที่มีเหตุมีผลเสมอแต่วันนี้กลับต่างไป หรือว่า...เจ้านายจอมโหดกำลังมีความรัก