๔ เต็มที่กับรัก (๑)

๔

เต็มที่กับรัก

ประวัติของหญิงสาวยังมาไม่ถึงมือของเขาอีกทั้งเธอหายไปหนึ่งวันไม่มาทำงาน สร้างความสงสัยแก่ชายหนุ่มเป็นอย่างมาก อยากไปหาที่บ้านแต่ก็กลัวว่าจะดูรุกรานมากเกินไป จึงทำได้เพียงรออย่างเดียวเผื่อวันนี้หล่อนจะมารำเหมือนทุกครั้ง

ทำงานเสร็จก็ลงมาประจำที่ห้องจัดเลี้ยง เหมือนกลายเป็นที่ประจำของเขาไปโดยปริยาย พนักงานต่างทราบกันดีว่าชายหนุ่มจะมาดูการแสดงเสมอ ทั้งยังถูกใจนางบุษบาแสนสวยอีกต่างหาก ถึงไม่เอ่ยปากแต่แววตาก็บอกหมดทุกอย่าง

แต่เพราะความเคร่งขรึมทั้งยังตำแหน่งของเขาจึงไม่มีใครกล้าเอาไปพูดต่อ รู้กันเพียงคนวงในเท่านั้น

“พี่หนึ่ง!” กำลังจะเดินไปห้องจัดเลี้ยงเพื่อดูว่าเธอมารำหรือเปล่า แต่ได้ยินเสียงเรียกชื่อตนดังมาแต่ไกล พอหันไปมองก็พบผู้หญิงที่สวมชุดไปรเวทเป็นเดรสยาวแขนตุ๊กตากับผมที่ดัดให้เข้ากับใบหน้า ดูโตกว่าอายุจริงพอสมควร

แต่เขาก็ไม่ได้มองเธอเปลี่ยนไป เพราะในความรู้สึกหล่อนก็เป็นแค่น้องสาวของคนที่ตนชอบ สีหน้าที่แสดงออกจึงเรียบนิ่ง ก่อนตอบรับอย่างไม่เต็มใจจึงพูดน้อยประหยัดคำกว่าตอนอยู่กับอัญชิสาพอสมควร

“ครับ” จะเดินหนีก็ไม่ได้ จึงเลือกจะถามเธอเพื่อไปหาคนที่ตัวเองต้องการพบ

“มาหาอัญเหรอ” เขาไม่อยากอยู่กับเธอสองคนจึงคิดจะชวนเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง แต่กลายเป็นว่าแขนหนาถูกดึงไว้ก่อน พร้อมบอกถึงสาเหตุที่ตัวเองต้องมาหาเขาถึงโรงแรม ต้องการมาให้เห็นกับตาว่าชายหนุ่มร่ำรวยแค่ไหน

ไม่เคยเจอคนที่หล่อแล้วยังฐานะดี พบแล้วก็ต้องจับให้อยู่หมัดอย่าปล่อยไปถึงคนอื่นเป็นอันขาด โดยเฉพาะพี่สาวของตน

“เปล่าค่ะ อรมารอพี่หนึ่ง...ลืมแล้วเหรอคะเรื่องที่พี่หนึ่งจะติวหนังสือให้อรไง” กระชับสายสะพายกระเป๋าเป้แล้วแย้มยิ้มกว้าง ทวงถึงสิ่งที่เขาเคยพูดเอาไว้ทำให้ชายหนุ่มไม่รู้ว่าควรจะโต้กลับไปเช่นไร เพราะตนไม่อยากออกไปข้างนอกกับหล่อนเพียงลำพัง

“พี่ไม่ค่อยว่าง เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะ” คิดจะเดินหนีแต่ก็ถูกหล่อนจับแขนไว้แน่น ดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยถ้าไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ เขาเลือกจะเงียบแล้วมองใบหน้าของหญิงสาวนิ่ง มองออกทะลุปรุโปร่งจนนึกรำคาญ

ใช่ว่าไม่เคยมีผู้หญิงเข้าหา มีจนนับไม่ถ้วนก็ว่าได้เพียงแต่เขาเลือกเท่านั้น

ไม่มีใครทำให้ใจสั่นไหวเหมือนที่อัญชิสาทำได้...

“แต่ว่า...อรต้องสอบแล้วนะคะ แค่หนึ่งชั่วโมงก็ได้ขอร้องล่ะค่ะ” เธออ้อนเสียงหวานแล้วยังพยายามดันหน้าอกเข้าใกล้แขนเขาอีกต่างหาก ชายหนุ่มเห็นถึงความไม่เหมาะสมจึงรีบปลดมือบางออกแล้วตอบรับเพื่อตัดบท

ถึงไม่อยากไปแต่เขาก็รู้ดีว่าหล่อนคงต้องตื้อจนเขาต้องตกลงอยู่ดี...เป็นผู้หญิงขี้ตื้อคนละขั้วกับพี่สาวเลย

“ครับ” คำตอบของเขาทำให้เธอเผยรอยยิ้มกว้างมากกว่าเดิม

“เราไปติวที่ร้านอรรถรสดีไหมคะ อยู่ใกล้แล้วก็บรรยากาศดีด้วย” พูดถึงร้านอาหารไทยที่อยู่ใกล้กับโรงแรม อยากเข้าไปกินหลายครั้งแต่ราคาแพงเกินไปจึงไม่ได้อุดหนุนสักที คราวนี้ไปกับหนุ่มรูปหล่อแถมยังฐานะร่ำรวยจึงไม่พลาดที่จะเอ่ยปากขอ แล้วเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธกลับตอบตกลงโดยง่าย

“ได้ครับ”

สุดท้ายก็พาน้องสาวของอัญชิสาออกมารับประทานอาหาร ไม่ใช่เพียงแค่ต้องติวหนังสือให้เธอ เขากลับคิดไปถึงการล้วงข้อมูลของครอบครัว คิดว่าคนอย่างอรสินีไม่สามารถปิดบังได้ เธอดูเป็นคนพูดไปเรื่อยไม่มีความลับและดูเหมือนจะเก็บความลับไม่เก่งอีกต่างหาก

ถึงร้านอาหารก็เลือกนั่งมุมที่เป็นส่วนตัว ก่อนพนักงานจะรีบเดินเข้ามาบริการเพราะทราบดีว่าชายหนุ่มเป็นใคร เขามักพาลูกค้ามาที่ร้านอาหารบ่อยครั้งเพราะอยู่ใกล้โรงแรมและห้างสรรพสินค้า จนแทบจะกลายเป็นหุ้นส่วนอยู่แล้ว

“เราสั่งอะไรมาทานก่อนไหม” ยื่นเมนูให้เธอแล้วคนอายุน้อยกว่าก็พยักหน้ารับโดยเร็ว เลือกอาหารที่ตนเองอยากกินเน้นจากราคาที่แพงไว้ก่อน คิดว่าต้องอร่อยอย่างแน่นอน แล้วยังอยากถ่ายรูปไปอวดเพื่อนด้วยว่าตนเองได้มากินข้าวร้านดัง

คนอื่นต้องอิจฉาอย่างแน่นอน...

แต่แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่าการกระทำเช่นนี้อาจไม่ถูกต้องเท่าไหร่ มากับเขาก็ต้องตามใจชายหนุ่มสักหน่อย จึงยื่นเมนูกลับคืนพร้อมมองดวงหน้าคมอย่างชื่นชม แววตาปิดไม่มิดว่าชอบเขามากแค่ไหน ถ้าทำได้ก็อยากจะขึ้นเตียงกับอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด

อย่างไรตอนนี้เธอก็ผ่านพ้นผู้เยาว์มาแล้ว...ทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเอง

“ดีค่ะ...พี่หนึ่งสั่งเลยก็ได้นะคะ อรตามใจพี่หนึ่งทุกอย่าง”

“ครับ” สั่งอาหารให้ตนและคนตรงหน้าโดยไม่ขัด

ระหว่างรออาหารก็ถูกเธอชวนคุยหลายต่อหลายเรื่อง ไม่ว่าจะมหาวิทยาลัยต่างประเทศหรือแฟนในอดีต ซึ่งเขาก็ตอบเท่าที่จำเป็นส่วนใหญ่จะสงวนคำเสียมากกว่า ไม่อยากเปิดเผยเรื่องของตัวเองให้หล่อนทราบมากนัก

กระทั่งมีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้น เสียงของอรสินีดังขึ้นแต่ก็ไม่ได้ดังมากจนเป็นจุดสนใจ เธอเห็นคนคุ้นเคยเดินเข้ามาในร้านอาหาร เขาจึงหันไปมองก่อนพบกับคนที่ตัวเองคิดถึงมาตลอด คิดว่าหล่อนกำลังทำการแสดงที่ห้องจัดเลี้ยง ไม่คิดว่าหญิงสาวจะควงผู้ชายที่เขาไม่รู้จักเข้ามารับประทานอาหารในร้าน

ฝ่ายชายยิ้มแย้มส่วนผู้หญิงทำเพียงพยักหน้าไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นดีใจ จนเขาไม่รู้ว่าทั้งสองคนเพียงแค่รู้จักหรือมีสถานะมากกว่านั้น

“นั่นพี่อัญนี่คะ วันนี้มากินข้าวกับ...หือ ใครอ่ะไม่คุ้นหน้าเลย ครั้งก่อนไปกับพี่เจม หลายวันก่อนพี่อัต อรยังไม่รู้เลยค่ะว่าตกลงพี่สาวตัวเองชอบใครกันแน่ ยังมีอีกหลายคนเลยนะคะที่เข้ามาหาพี่อัญ อย่างว่าแหละค่ะพี่อัญสวยนี่น่า” หันไปมองก่อนจะกลับมาพูดคุยเรื่องราวทุกอย่างให้เขาฟังแบบลื่นไหล ยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบพลางสังเกตสีหน้าคนฝั่งตรงข้าม

ช่างเหมาะเจาะเสียเหลือเกินที่พี่สาวเข้ามาในร้านพอดี ยิ่งทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นเพราะรู้ว่าธนนท์ปภพคิดเช่นไรกับอัญชิสา ตนจึงอยากตัดไฟแต่ต้นลมบอกทุกอย่างให้หมดเปลือกเพื่อเขาจะได้เลิกสนใจคนพี่ แล้วหันมาหาตนสักที