๓ ผลประโยชน์ (๔)

การไปรับประทานอาหารกับรุ่นพี่หน้าตี๋ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่ เขายังคงมีมารยาทไม่ล่วงเกิน ให้พื้นที่แก่เธอจนรู้สึกสบายใจในการคบหา แต่ความรู้สึกที่มีให้อีกฝ่ายก็เป็นเพียงแค่พี่น้องเท่านั้น ต่างจากชายอีกคนซึ่งหล่อนมักเผลอใจเต้นกับเขาอยู่บ่อยครั้ง รู้ทันทีว่าคิดกับชายหนุ่มมากกว่าพี่น้องทั่วไป

กลับถึงบ้านก็เห็นคนในครอบครัวดูโทรทัศน์แล้วพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ปล่อยให้เธอเหมือนเป็นคนนอกแล้ววิ่งวุ่นจัดการทุกอย่างเพียงลำพัง นึกสะท้อนในอกที่ตนเองไม่เคยเป็นที่รักของครอบครัว ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหนก็ถูกผลักให้เป็นแค่คนนอก

“ได้พูดหรือยัง” เข้ามาในบ้านก็เจอคำถามที่เจาะจง แม้ท่านจะไม่ได้เอ่ยชัดเจนแต่เธอก็รู้ว่าเรื่องอะไร จึงได้ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่าย อยากขึ้นไปพักผ่อนบนบ้านมากกว่า ทุกวันนี้รู้สึกเบื่อกับทุกสิ่งอย่าง

มีเรื่องของธนนท์ปภพที่พอทำให้ยิ้มได้บ้าง แต่กลายเป็นว่ายิ่งเพิ่มความเครียดให้ตัวเองมากกว่าเดิม

“ยังค่ะ”

“ทำไมไม่รีบพูดล่ะ ต้องคุยกับคุณหนึ่งให้เร็วเข้าใจไหม ตอนนี้พ่อเอาเงินมาหมุนไม่ทันแล้ว ถ้ารอบนี้ไม่ได้งานใหญ่บ้านเราถูกฟ้องล้มละลายแน่” ใส่อารมณ์ในคำพูดพร้อมโยนความคาดหวังทั้งหมดมาที่หล่อน ทำให้หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออกทำได้แค่รับคำอย่างเดียว

“ค่ะพ่อ” ซ่อนน้ำตาเอาไว้ก่อนผงกศีรษะ ปลายเท้าหันไปอีกทางเตรียมเดินขึ้นห้อง กลับถูกแม่ที่นั่งดูโทรทัศน์รั้งเอาไว้ด้วยคำถามที่ไม่ได้แสดงความห่วงใยต่อหล่อน มีแค่ความต้องการของตัวเองอย่างเดียว

“ไปกินข้าวกับเจมมาแล้วใช่ไหม” เอ่ยถึงผู้ชายที่ไปรับหล่อนจากโรงแรมเพื่อจะได้ดินเนอร์ด้วยกัน เธอจึงได้แต่งชุดดูดีกว่าปกติเพื่อไปรับประทานอาหารกับเขา ถึงชายหนุ่มจะไม่ได้ร่ำรวยเท่าธนนท์ปภพแต่ก็มีมรดกฝั่งแม่เยอะพอสมควร

พวกท่านจึงคิดให้เธอคบหากับฝ่ายนั้นแล้วขอแบ่งเงินมาใช้...

เป็นวิธีที่น่าอายจนหญิงสาวไม่เคยคิดจะทำ

“ค่ะ”

“ดี...จับให้ได้สักคน เอาคนไหนก็ได้เผื่อบ้านเราจะลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง” คำพูดพวกนั้นยิ่งสร้างรอยร้าวในใจของหล่อน หันไปมองคุณภัตติมาอยากระบายทุกอย่างออกมาให้แตกกันไปข้างแต่ก็เลือกเงียบเหมือนเดิม

“ค่ะ”

นั่นคือสิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุดแล้ว เพียงแค่ตอบรับแล้วทำไปตามความต้องการของพวกท่าน เพื่อตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูเด็กกำพร้าคนนี้ให้เติบโตมีบ้านซุกหัวนอน กินข้าวอิ่มท้องมีเสื้อผ้าสวมใส่ไม่ต้องเผชิญชีวิตลำบากข้างนอก

แต่กลับสร้างรอยแผลในใจไว้ให้เธอแทน

“เพื่อนอรชอบพี่อัญ มันฝากมาขอไลน์” น้องสาวตะโกนบอกเสียงดังทำให้เธอต้องหันมามอง ตอนนี้ไม่อยากพูดกับใครทั้งนั้นนอกจากพักผ่อนอย่างเดียว หล่อนปวดหัวเกินกว่าจะพูดคุยกับคนในครอบครัว จึงรีบบอกปัดอย่างรวดเร็ว

“พี่ไม่อยากให้ ขอตัวก่อนนะ” พูดจบก็เดินขึ้นห้องทันที ปล่อยให้น้องสาวตะโกนด่าไล่หลังโดยที่พ่อแม่ก็ไม่มีใครห้ามสักคน

“ทำเป็นหยิ่ง สวยตายแหละ!” อรสินีหงุดหงิดเมื่อถูกปฏิเสธ เดินกลับมานั่งที่เดิมโดยมีมารดาคอยหยิบขนมให้ทานระหว่างดูโทรทัศน์ เอาอกเอาใจเพราะเป็นลูกสาวคนเดียวที่ได้มาอย่างยากเย็น สุขภาพของท่านไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ตอนท้องก็กังวลว่าลูกจะหลุดหรือเปล่า

โชคดีที่อยู่รอดปลอดภัยจนถึงทุกวันนี้ จึงคอยประคบประหงมเอาใจอรสินีตลอด

ต่างจากลูกสาวอีกคนที่ถูกทิ้งขวางไม่ค่อยไยดีเท่าไหร่ เพราะรู้ว่าอัญชิสาเอาตัวรอดได้สบายอยู่แล้ว

ไม่รู้เลยว่าหล่อนเองก็ต้องการความรักจากคนในครอบครัวเช่นเดียวกัน

“เฮ้อ ทำไมมันถึงยุ่งยากขนาดนี้นะ” ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้แล้วถอนหายใจเสียงหนัก วางกระเป๋าลงบนพื้นก่อนหลับตาลงอย่างเชื่องช้า

เธออยากหายไปจากตรงนี้ ไม่ต้องพบเจอใครเลยสักคน...