๑ แค่สบตาก็ถูกใจ (๔)

“ไม่ใช่ของผม” น้ำเสียงที่ตอบค่อนข้างแข็งกร้าวอย่างเห็นได้ชัด ร่างบางเริ่มทำตัวไม่ถูกเหมือนถูกตอกลับจนหน้าเจื่อน

“เอ่อ...ถ้าอย่างนั้น...เอายังไงดีคะ” ลดมือลงแนบข้างลำตัว

ชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นก็รู้ทันทีว่าตัวเองกำลังจะทำพลาด เขาจึงรีบเอ่ยอย่างรวดเร็วไม่ให้เธอรู้สึกกลัวตัวเองมากไปกว่านี้

“ผมไปฝากประชาสัมพันธ์ให้เขาตามหาเจ้าของให้ก็ได้” พอหล่อนได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มกว้างแล้วยื่นเงินให้ชายหนุ่ม ดูจากเสื้อผ้าที่เขาสวมน่าจะเป็นคนรวยคงไม่เอาเงินจำนวนนี้ไปใช้เองหรอก โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มแสนหวานของตนกำลังจะฆ่าชายหนุ่มให้ตาย

“ขอบคุณค่ะ”

เสียงหวานที่ได้ยินทำเอาเขายืนนิ่งจ้องหล่อน รู้ดีว่าหัวใจเต้นแรงแค่ไหนแต่ยังพยายามสั่งตัวเองไม่ให้เผยพิรุธ ใบหน้าคมยิ่งเคร่งขรึมมากกว่าเดิม สิ่งที่แสดงออกตรงข้ามกับหัวใจอย่างสิ้นเชิง รับเงินจากเธอมาถือเอาไว้แล้วจดจ้องดวงหน้าสวยอยู่อย่างนั้นเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่ริมฝีปากกลับปิดสนิท

“อัญ! กลับพร้อมฉันไหม” เสียงดังขึ้นด้านหลังเธอ ทำให้หล่อนหันไปมองก่อนพบเพื่อนที่รำด้วยกันตะโกนถาม

“อือ กลับๆ...รบกวนหน่อยนะคะ” หันไปพยักหน้าตอบแล้วกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง ค้อมศีรษะเล็กน้อยเพราะต้องรบกวนเขาเรื่องคืนเงิน ปิดท้ายด้วยการฉีกยิ้มหวานแล้วค่อยวิ่งกลับไปหาเพื่อนเพราะต้องอาศัยรถอีกฝ่ายเพื่อกลับบ้าน

ดวงตาคมมองตามแผ่นหลังบางที่ไกลออกไปจนในที่สุดก็หายลับออกจากสายตา สิ่งที่เขาทำคือมองเงินในมือโดยไม่คิดจะให้เงินใบนี้กับใคร มันคือสิ่งของชิ้นแรกที่หล่อนให้ตนก็อยากเก็บเอาไว้มากกว่า พร้อมพึมพำชื่อของหญิงสาวเสียงเบา

“อัญ...” ได้ยินเพื่อนของหล่อนเรียกเช่นนั้น

แต่อยากรู้ว่าชื่อเต็มคืออะไรมากกว่า

“อัญอะไรนะ...” ปากหยักยกยิ้มแล้วเก็บเงินนั้นใส่กระเป๋า ค่อยนำเงินใบอื่นให้คนสนิทเพื่อตามหาเจ้าของ

ส่วนเงินที่เธอให้นั้น...เขาเอาไว้ดูต่างหน้า

ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า หญิงสาวอาจจะไม่ได้มารำในโรงแรมอีกแล้วก็ได้ คืนนั้นเป็นคืนแรกที่ชายหนุ่มนอนพลิกไปมาอย่างกระวนกระวาย อยากเจอนางบุษบาอีกสักครั้งแต่ไม่รู้จะตามหาเธอเจอได้จากที่ไหน

ทำได้เพียงหวังว่าเราจะเจอกันอีกสักครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการบังเอิญหรือตั้งใจ ก็อยากมีโอกาสได้พูดคุยกับเธอ

ไม่คิดว่าความต้องการจะสัมฤทธิ์ผลเร็วขนาดนี้ ชายหนุ่มถึงกับตกตะลึงเมื่อเลิกงานแล้วเขาแอบเดินโฉบผ่านห้องจัดเลี้ยง เพื่อมองดูว่าข้างในมีการแสดงรำหรือเปล่า ก่อนพบว่านางบุษบาของตนได้วิ่งหน้าตื่นขึ้นบันไดก่อนจะชะงักเมื่อพบเขา

ธนนท์ปภพถึงกับเม้มปากแน่นไม่คิดว่าเรื่องบังเอิญจะมีจริง รีบตีหน้าเคร่งขรึมอย่างเดียวเร็ว โดยที่หล่อนเป็นฝ่ายทักเขาก่อน

“อ้าวคุณ เจอกันอีกแล้ว” หยุดยืนตรงหน้าพร้อมโบกมือทักทาย เพิ่งเห็นหน้าสดของเธอครั้งแรกยิ่งรู้สึกว่าสวยกว่าแต่งเต็มเสียอีก โดยเขาไม่รู้ว่าหล่อนทั้งทาครีมกันแดกและโบกรองพื้นพร้อมตบด้วยแป้งพัฟเพื่อปกปิดรอยแดงและรอยดำจากสิว เติมสีสันให้ใบหน้าด้วยบลัชออนสีอ่อนเข้ากับปากสีชมพูระเรื่อ ค่อยมาแต่งเพิ่มหลังเวทีก่อนขึ้นทำการแสดง

“ครับ” ตอบสั้นเหมือนเดิมจนเธอคิดจะขอตัว แต่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามเรื่องที่ไหว้วานชายหนุ่มให้หาเจ้าของเงิน จึงต้องสืบสาวราวเรื่องเสียก่อน ทั้งที่นึกเกรงใจเขาอยู่เหมือนกัน

“เจอเจ้าของไหมคะ”

“น่าจะเจอแล้วครับ” ตอบไปเท่าที่พอจะนึกออก โยนงานให้คนอื่นทำแล้วก็ไม่ได้ถามว่าเจอเจ้าของหรือเปล่า

ไม่สนผลลัพธ์อยู่แล้วเพราะมันไม่ใช่เรื่องของตน ที่สนคือหญิงตรงหน้ามากกว่าเพียงแต่สายตาที่มองจ้องนิ่งจนเธอรู้สึกเหมือนว่าตนเองทำผิดตลอดเวลา

รีบก็รีบแต่เหมือนคนตรงหน้าอยากคุย เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือพบว่ายังเหลืออีกหลายนาที อย่างไรก็เข้าไปแต่งหน้าแต่งตัวทัน จึงได้พูดคุยกับเขา

“คุณทำงานที่นี่เหมือนกันเหรอ อยู่แผนกไหนคะไม่เคยเจอมาก่อนเลย” ชุดที่เขาสวมวันนี้เป็นเชิ้ตสีฟ้าแขนยาวที่ถูกพับขึ้นถึงข้อศอก โชว์นาฬิกาเรือนหรูที่หล่อนไม่ทราบว่ามันราคาเท่าไหร่เพราะไม่ได้สนใจ แต่ดูโดยรวมเขาเหมือนนักบริหารมากกว่าเป็นพนักงานในโรงแรม

“บริหาร” ตอบสั้นโดยไม่ได้ขยายความมากไปกว่านั้น

“คุณต้องเก่งมากแน่เลย เอาไว้หนูเรียนจบแล้วจะมาสมัครงานด้วยนะคะ” คิดว่าเขาน่าจะอยู่ฝ่ายบุคคล ถ้าหล่อนเรียนจบแล้วมาสมัครงานอาจคุยกันได้ง่ายหน่อย คิดดังนั้นดวงตากลับเป็นประกาย เดือนหน้าก็เรียนจบแล้วจึงมองหางานในอนาคตเอาไว้

“เรียนอะไรล่ะ” คุยแล้วก็ติดลมจึงได้ถามเหมือนต้องการซักประวัติหล่อน

“เรียนบัญชี ปวส.ที่วิทยาลัยอาชีวศึกษาค่ะ” รีบบอกอย่างรวดเร็วคิดว่าเขาอาจจะใจดีพิจารณาหล่อนเป็นพิเศษก็ได้

“หวังว่าจะได้ร่วมงานกันนะ”

ชายหนุ่มยังคงตีหน้าขรึมเหมือนเดิมแต่ในใจก็คิดไปไกลถึงวันที่หญิงสาวจะได้เดินเข้ามาทำงานที่เดียวกัน เผลอจ้องใบหน้าหวานนานกว่าปกติ จนเธอเริ่มทำตัวไม่ถูกคิดจะเดินออกไปก็ถูกเขารั้งไว้ด้วยคำถาม

“ค่ะ”

“วันนี้มารำเหมือนเดิมเหรอ” เขานึกว่าตัวเองอาจจะต้องรอเก้อ ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้พบโดยบังเอิญ

“คะ...คุณรู้ด้วยเหรอคะว่าหนูเป็นนางรำ”