บทที่ 4

ค่ำวันนั้นอำเภอพรรณนาสว่างไสวผิดปกติ งานเลี้ยงต้อนรับ พันตำรวจโทมนภาส บุญมาลา สารวัตรโมถูกจัดขึ้นอย่างเป็นทางการ ณ อาคารรับรองอำเภอพรรณนา โต๊ะจีนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แสงไฟสีอุ่นสะท้อนแก้วน้ำและจานอาหาร บรรยากาศสุภาพ เรียบร้อย แต่แฝงด้วยความหมายมากกว่างานสังสรรค์ทั่วไป

นี่ไม่ใช่แค่งานต้อนรับตำรวจใหม่ แต่มันคือเวทีที่คนมีอำนาจของอำเภอพรรณนามารวมตัวกันครบ สารวัตรโมปรากฏตัวในชุดเครื่องแบบพิธี สีกากีเนี๊ยบ ขับให้บุคลิกดูสง่าและสุขุม เขาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้านิ่ง ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนอย่างเหมาะสม ไม่ถ่อมตัวเกินไป ไม่วางอำนาจ เป็นจังหวะที่พอดีอย่างคนอ่านเกมเป็น เสียงซุบซิบดังเบา ๆ ตามโต๊ะ

“หล่อจริงนะ”

“นิ่งแบบนี้ น่ากลัวกว่าเสียงดังอีก”

“น้องนายอำเภอด้วยนะ…”

โมได้ยินบ้าง ไม่ได้ยินบ้างแต่เลือกทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่โต๊ะประธานนายอำเภอโย นั่งในฐานะเจ้าภาพ สีหน้าสงบนิ่ง ข้างกันคือ ปลัดโจ ผู้คอยประสานรอยยิ้มให้บรรยากาศไม่ตึงจนเกินไป

“วันนี้ถือเป็นโอกาสดี” โย

โยกล่าวเปิดงานเสียงเรียบ

“ที่อำเภอพรรณนา ได้ต้อนรับสารวัตรคนใหม่ หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่น เพื่อความสงบของพื้นที่”โย

คำว่าความสงบหลายคนเข้าใจดีว่ามีความหมายลึกกว่านั้นโมลุกขึ้นยืนยกแก้วขึ้นเล็กน้อย

“ผมมาที่นี่ในฐานะตำรวจครับ” โม

น้ำเสียงชัด สุภาพ แต่หนักแน่น

“หน้าที่ของผมคือดูแลกฎหมาย ไม่ว่าผู้กระทำจะเป็นใคร ผมหวังว่าจะได้รับความร่วมมือจากทุกฝ่าย” โม

คำพูดไม่ยาวไม่สวยหรูแต่โต๊ะทั้งงานเงียบลงอย่างพร้อมเพรียงในมุมหนึ่งของงานกำนันโขง นั่งเอนหลังอย่างสบายสีหน้ายิ้มบาง ๆ คล้ายคนดูละครที่น่าสนใจและยืนอยู่ด้านหลังเขาไม่ห่างไม่ใกล้คือหาญ

ชายร่างสูงใหญ่ยืนกอดอก เงียบดวงตาคมดุมองตรงไปที่สารวัตรโมไม่ใช่สายตาท้าทาย แต่เป็นสายตาของคนที่มีความในใจ โมเองก็รู้สึกได้เขาเงยหน้าขึ้นสายตาทั้งสองสบกันกลางงานเลี้ยงเพียงชั่ววินาทีเดียว ไม่มีใครหลบ ไม่มีใครยิ้ม ก่อนที่ต่างฝ่ายจะหันกลับไปทำหน้าที่ของตนเองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ใจเย็นหน่อยไอ้หลานชาย มองซะน้องเมียกูจะพรุนอยู่แล้ว รู้ว่ารักว่าชอบ แต่เขาไม่รู้นะว่ามึงแอบรักเขาอยู่ หาโอกาสเหมาะ ๆ ไปบอกเขาแล้วกัน ข้าไม่ห้ามเองหรอก แต่หลบลูกกระสุนเมียกูให้ทันแล้วกัน” โขง

แต่สำหรับคนที่มองออกงานเลี้ยงต้อนรับในคืนนั้นไม่ใช่แค่การกล่าวคำยินดี มันคือการประกาศอย่างเงียบ ๆ ว่า ตั้งแต่วินาทีที่ สารวัตรโมก้าวเข้ามาสมดุลอำนาจของอำเภอพรรณนากำลังเริ่มขยับแล้ว

บรรยากาศของงานเลี้ยงต้อนรับในคืนนั้นไม่ได้ครึกครื้นเหมือนงานฉลองและก็ไม่ได้ตึงเครียดจนหายใจไม่ออกแต่มันคือความ นิ่ง สุภาพ และระมัดระวังแบบที่คนมีอำนาจเท่านั้นจะอ่านออก