บทที่ 3

ระหว่างเดินกลับไม่มีใครพูดอะไร แต่ข่าวการปะทะฝีปากระหว่าง สารวัตรน้องนายอำเภอกับหลานชายกำนันโขงแพร่กระจายเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งและทุกคนในอำเภอพรรณนาต่างเริ่มรู้แล้วว่า สารวัตรโมไม่ใช่คนที่ชื่อใครจะทำให้เขาถอยได้ง่าย ๆ

หาญ หาญชนะ ดวงธรรมมา ชื่อที่เอ่ยขึ้นมาเมื่อไร คนในอำเภอพรรณนามักเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติชายหนุ่มวัย 25 ปี ร่างสูงใหญ่ถึง 195 เซนติเมตร น้ำหนัก 85 กิโลกรัม โครงร่างแบบคนใช้แรงมาตลอด ไหล่กว้าง แขนขายาวแน่น กล้ามไม่เป็นมัดอวดสายตา แต่ซ่อนพลังดิบไว้เต็มตัว

หาญไม่ใช่แค่หลานชายของกำนันโขง ขจรเดช ดวงธรรมา เขายังคือคนขับรถประจำตัวและที่สำคัญกว่านั้นคือ มือขวาที่กำนันโขงไว้ใจที่สุด ทุกเส้นทางที่กำนันโขงไปทุกงานที่ต้อง จัดการให้เรียบร้อยชื่อของหาญมักอยู่ตรงนั้นเสมอไม่ออกหน้าแต่คุมเกม

ใบหน้าคมเข้ม ผิวแทนจากแดด คิ้วเข้ม ดวงตาดุ มีแววกร้าวแบบคนไม่กลัวใคร เวลามองใคร มักมองตรง ไม่หลบเป็นสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกประเมินค่าในทันที คำพูดของหาญตรง ห้วน และไม่อ้อมค้อม ไม่ใช่คนเสียงดัง แต่ทุกคำมีน้ำหนัก เพราะทุกคนรู้ดีว่าเบื้องหลังคำพูดนั้น คือชื่อของกำนันโขงและเครือข่ายอิทธิพลที่ปกคลุมทั้งอำเภอ

เขาอาจยืนอยู่หลังพวงมาลัยในบทบาทคนขับรถ แต่ในความเป็นจริงหาญคือคนคอยกันคนไม่พึงประสงค์ คอยอ่านเกมคอยส่งสัญญาณและคอยตัดสินใจแทนกำนันโขงในหลายเรื่อง ใคร ๆ ในอำเภอพรรณนาจึงเลือกที่จะเกรงใจมากกว่ามีเรื่อง และเมื่อ หาญชนะ ดวงธรรมา ต้องมายืนเผชิญหน้ากับ สารวัตรโม ชายผู้ไม่ยอมถอยให้กับนามสกุลใด นั่นจึงไม่ใช่แค่การปะทะของคำพูด แต่คือการเผชิญหน้าระหว่างกฎหมายกับอิทธิพลที่ทั้งอำเภอกำลังจับตามองอย่างเงียบงัน

ก่อนหน้าการปะทะกันหน้าตลาด ก่อนคำพูดเฉือนคมวันนั้น สารวัตรโมกับหาญเคยอยู่ในพื้นที่เดียวกันมาแล้ว…โดยที่แทบไม่รู้จักกัน ย้อนกลับไปในคืนงานแต่งงานของนายอำเภอโยกับปลัดโจ

งานเลี้ยงจัดอย่างยิ่งใหญ่ ณหน้าลานอำเภอพรรณนา แขกเหรื่อระดับผู้มีหน้ามีตาของทั้งจังหวัดมารวมตัวกันฝ่ายปกครอง ฝ่ายตำรวจ นักการเมืองท้องถิ่น รวมถึงผู้มีอิทธิพลที่ ไม่เป็นทางการ ในมุมหนึ่งของงาน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตร ยืนอยู่ข้างรถหรู ในชุดสูทสีเข้มพอดีตัว นั่นคือ หาญชนะ ดวงธรรมาคนขับรถและเงาของกำนันโขง

เขายืนเงียบ ไม่ร่วมวงสนทนาสายตาคมดุคอยกวาดมองพื้นที่ มือหนึ่งแตะที่หูฟัง อีกมือเปิดประตูรถรอบทบาทชัดเจนดูแลความปลอดภัยให้ผู้เป็นนาย อีกฟากหนึ่งของลานโมในวันนั้นยังมาในฐานะ น้องชายของเจ้าสาวทั้งสอง สวมสูทเรียบ สีสุภาพ บุคลิกสงบนิ่ง ไม่ฉูดฉาด ยืนพูดคุยกับแขกผู้ใหญ่ตามมารยาท แต่สายตาแบบตำรวจของเขาไม่เคยหยุดทำงาน

ช่วงหนึ่งของคืนสายตาทั้งสองคู่เคยสบกัน เพียงเสี้ยววินาที ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำทักทาย เป็นการมองแบบคนที่รู้ทันกันชายสองคนจากคนละโลก แต่ต่างคุ้นเคยกับคำว่าในแบบของตนเอง หาญรับรู้ทันทีว่า ชายในสูทคนนั้น ไม่ใช่แค่ญาติธรรมดา ขณะที่โมก็อ่านออกว่า ชายร่างยักษ์ข้างรถไม่ใช่แค่คนขับรถทั่วไป

แล้วทั้งคู่ก็หันไปทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่ง เครื่องแบบสีกากีกับเสื้อยืดสีเข้ม กลับต้องมายืนเผชิญหน้ากันกลางตลาดอำเภอพรรณนา และในเสี้ยวนาทีนั้นเอง ทั้งโมและหาญต่างจำสายตาคู่นั้นได้เคยเห็นกันมาแล้ว เพียงแต่คราวนี้ ไม่มีงานเลี้ยง ไม่มีดนตรีและไม่มีพื้นที่ให้ถอยอีกต่อไป

ความหล่อของหาญ หาญชนะ ดวงธรรมา ไม่ใช่ความหล่อแบบพระเอกยิ้มละลาย แต่มันคือความหล่อดิบ เถื่อน นิ่ง หล่อแบบที่คนไม่กล้าจ้องนาน ร่างสูง 195 เซนติเมตร ทำให้เขาโดดเด่นทันทีที่ก้าวเข้ามาในพื้นที่เดียวกันขายาว ไหล่กว้าง แผ่นหลังแน่น สัดส่วนแบบคนใช้แรงจริงไม่ได้สร้างภาพ เสื้อยืดธรรมดา ๆ พออยู่บนตัวเขา กลับดูเหมือนเครื่องแบบของนักล่า

ใบหน้าคมจัด โหนกแก้มชัด กรามแข็งผิวแทนเข้มจากแดดคิ้วหนา ดวงตาคมดุที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ เวลาหาญมองใครไม่ใช่มองผ่าน แต่มองเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคนตรงหน้า เขาไม่ยิ้มบ่อยและนั่นแหละคือเสน่ห์ เพราะทุกครั้งที่มุมปากยกขึ้นเพียงนิดเดียว บรรยากาศรอบตัวจะเปลี่ยนทันที เป็นรอยยิ้มที่ไม่รู้ว่า กำลังอารมณ์ดีหรือกำลังเตือน

ความหล่อของหาญอยู่ในท่าทางเงียบ ๆ ยืนพิงรถอย่างไม่ตั้งใจ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือแตะพวงมาลัย ท่าทีสบาย ๆ แต่พร้อมขยับตลอดเวลาเป็นความหล่อของคนที่ คุมพื้นที่โดยไม่ต้องพูด

เขาไม่จำเป็นต้องแต่งตัวดีไม่ต้องใส่สูทราคาแพงแค่ยืนอยู่ข้างกำนันโขง ใคร ๆ ก็รู้ทันทีว่าคนคนนี้คือกำแพงคือเงา คืออันตรายที่ไม่จำเป็นต้องแสดงออก ถ้าความหล่อของสารวัตรโมคือ ความนิ่ง สุขุม น่าเชื่อถือ ความหล่อของหาญคือ ความดิบ เงียบ และกดดัน หล่อแบบที่ทำให้คนเกรงใจก่อน และค่อยรู้สึกตัวทีหลังว่าเผลอมองเขานานเกินไปแล้ว