บทที่ 2

ช่วงบ่ายวันเดียวกัน รถประจำตำแหน่งของนายอำเภอโยแล่นเข้ามาจอดหน้าสถานี โยลงจากรถด้วยสีหน้าสงบนิ่งตามแบบฉบับ สายตาคมของผู้บริหารปกครองสบเข้ากับน้องชายคนเล็ก ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือย มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ที่สื่อสารกันได้มากกว่าคำใด

“ตั้งใจทำงาน” โย

“ครับพี่” โม

ปลัดโจที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เพียงยิ้มอ่อน

“ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็บอก ถึงงานเราจะอยู่คนละหน้าที่ พี่ก็ยินดีช่วยเสมอ” โจ

โมพยักหน้าเขาเข้าใจดีตั้งแต่เลือกก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว อำเภอพรรณนา ที่ซึ่งพี่ชายทั้งสองดูแลด้วยอำนาจฝ่ายปกครองและเขาจะดูแลด้วยกฎหมายและความยุติธรรม นับจากวันนั้น ไม่ใช่แค่น้องชายของนายอำเภอแต่คือ พันตำรวจโทมนภาส บุญมาลา สารวัตรแห่งอำเภอพรรณนา อย่างแท้จริง

ความหล่อของ สารวัตรโม พันตำรวจโทมนภาส บุญมาลา ไม่ใช่หล่อแบบฉูดฉาด หรือหล่อที่ต้องพยายามอวดแต่มันคือความหล่อที่อยู่เฉย ๆ ก็รับรู้ได้ รูปร่างสูง 183 เซนติเมตร ไหล่กว้างพอดี ลำตัวโปร่งแข็งแรงแบบคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ ไม่ล่ำจนดูดุดัน แต่แน่นพอให้รู้ว่าเจ้าตัวพร้อมลุยทุกสถานการณ์ การยืนตรงของเขาไม่ต้องเก๊กเป็นความสง่าที่มาจากวินัยทหารตำรวจฝังอยู่ในตัว

ใบหน้าคมเข้ม กรามชัด จมูกสันตรง ดวงตาเรียวยาวมีแววสุขุมเฉียบคมสายตาของโมคือจุดที่ทำให้หลายคนเผลอหยุดมอง นิ่ง ลึก และเหมือนมองทะลุความคิดคนตรงหน้าได้ แต่พอเขายิ้มมุมปากยกขึ้นเพียงนิดเดียว ความเข้มทั้งหมดกลับอ่อนลง กลายเป็นเสน่ห์อบอุ่นแบบผู้ชายที่พึ่งพาได้ เวลาอยู่ในเครื่องแบบสีกากี อินทรธนูบนบ่าขับให้บุคลิกดูโดดเด่น เสื้อเชิ้ตพอดีตัว เนี๊ยบทุกกระดุม เข็มขัด หนังรองเท้า ทุกอย่างสะอาดเรียบเป็นความหล่อที่มากับคำว่า เรียบร้อย แต่ทรงพลัง ที่สำคัญที่สุดความหล่อของสารวัตรโม ไม่ได้หยุดอยู่แค่รูปลักษณ์

มันอยู่ในท่าทางเวลาฟังลูกน้องรายงานคดีอย่างตั้งใจ อยู่ในน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่นเวลาออกคำสั่ง อยู่ในความเด็ดขาดที่ไม่ต้องตะโกนและอยู่ในความนิ่งที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกปลอดภัย

จนใครหลายคนในอำเภอพรรณนาเริ่มพูดเหมือนกันว่า สารวัตรโมนี่ไม่ได้แค่หล่อ แต่หล่อแบบน่าเชื่อถือ หล่อพอจะทำให้คนเกรง และหล่อพอจะทำให้คนเผลอใจ

เช้าวันที่สองของการทำงานในอำเภอพรรณนา สารวัตรโมมาถึงสถานีก่อนเวลาเหมือนเดิมกาแฟแก้วแรกยังไม่ทันหมด ก็มีรายงานเสียงดังมาจากหน้าโรงพัก

“มีเรื่องทะเลาะกันหน้าตลาดครับสารวัตร คนของฝั่งกำนันโขงครับ”

ชื่อกำนันโขงทำให้โมชะงักไปเสี้ยววินาที กำนันโขงเขารู้จักดีเพราะกำนันที่ใคร ๆ เกรงกลัวเป็นพี่เขยเขาเง เขาหยิบแฟ้มพยักหน้าแล้วเดินออกไปทันที

ลานหน้าตลาดเช้าคนมุงกันเป็นวงตรงกลางคือชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผิวเข้ม หน้าคมดิบ สวมเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์ดวงตาแข็งกร้าวมองกลับมาอย่างไม่เกรงใจใคร

หาญ หลานชายกำนันโขงชื่อเสียงเรื่องปากจัด ใจร้อน และไม่กลัวกฎหมายเป็นที่รู้กันทั้งอำเภอ โมก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าสายตานิ่งสนิท แต่กดดันโดยไม่ต้องขึ้นเสียง

“เกิดอะไรขึ้น” โม

โมถามสั้น ๆ หาญหัวเราะในลำคอ

“ถามผมเหรอสารวัตร ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่คุยกับพ่อค้าเสียงดังไปหน่อย” หาญ

“เสียงดังจนคนแตกตื่น ถือว่าเป็นเหตุรบกวนความสงบ” โม

โมตอบเรียบ ๆ

“เชิญไปคุยกันที่สถานี” โม

หาญเลิกคิ้วมองสารวัตรหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า

“คุณนี่หน้าใหม่สินะ ไม่รู้จักผมหรือไง” หาญ

“รู้” โม

โมตอบทันที

“หลานกำนันโขง พี่เขยผมเอง” โม

บรรยากาศรอบวงเงียบกริบหาญยิ้มมุมปาก

“งั้นก็น่าจะรู้ว่า เรื่องบางเรื่อง ไม่จำเป็นต้องถึงโรงพัก” หาญ

โมขยับเข้าไปอีกก้าวระยะห่างใกล้พอให้คนรอบข้างรู้สึกถึงแรงกดดัน

“กฎหมายไม่สนว่าใครเป็นหลานใคร” โม

น้ำเสียงเขานิ่ง แต่หนัก

“ในพื้นที่นี้ ผมดูแล” โม

ดวงตาหาญแข็งขึ้น

“อำเภอนี้ พี่ชายคุณเป็นนายอำเภอ อีกคนเป็นปลัด จะบอกว่าไม่มีเส้น…ผมไม่เชื่อหรอกสารวัตร” หาญ

โมหัวเราะเบา ๆ ครั้งเดียวไม่ใช่หัวเราะขำ แต่เป็นการตัดบท

“ถ้าผมใช้เส้น” โม

เขาพูดช้า ชัดทุกคำ

“คุณคงไม่ต้องมายืนเถียงผมตรงนี้” โม

คำพูดนั้นแทงตรงจุดหาญสบตาโมนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจแรง ๆ

“ก็ได้…ไปโรงพักกันครับสารวัตร” หาญ