บทที่ 1

เช้าวันแรกของสถานีตำรวจประจำอำเภอพรรณนา อากาศยังไม่ร้อนจัด แสงแดดยามสายทอดผ่านลานหน้าโรงพักอย่างสงบ ทว่าความเงียบนั้นถูกทำลายลงทันที เมื่อรถยนต์สีเข้มคันหนึ่งเลี้ยวเข้ามาจอดอย่างเป็นระเบียบ ชายร่างสูงโปร่งก้าวลงจากรถ พันตำรวจโทมนภาส บุญมาลา หรือที่ใคร ๆ จะเรียกสั้น ๆ ว่า “สารวัตรโม”

เครื่องแบบสีกากีถูกรีดเรียบจนไร้รอยยับ อินทรธนูบนบ่าขับให้บุคลิกดูสุขุมแต่แฝงด้วยพลัง หน้าตาคมเข้ม ดวงตานิ่งลึกของชายวัย 30 ปี สะท้อนความมั่นใจของคนผ่านสนามจริงมาแล้วไม่ใช่น้อย ร่างสูง 183 เซนติเมตร กับน้ำหนัก 69 กิโลกรัม ทำให้เขาดูคล่องแคล่ว แข็งแรง แบบคนที่ยังพร้อมลุยทุกภารกิจ โมหยุดยืนหน้าป้ายสถานี สูดลมหายใจช้า ๆ หนึ่งครั้ง

“อำเภอพรรณนา…ตั้งแต่วันนี้เป็นพื้นที่รับผิดชอบของเรา” โม

เขาคิดในใจก่อนก้าวเท้าเข้าไปด้านใน เสียงรองเท้าหนังดังกรอบแกรบไปตามพื้นซีเมนต์ เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายที่กำลังทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นมอง บ้างชะงัก บ้างกระซิบกันเบา ๆ ชื่อของสารวัตรหนุ่มไฟแรงจากเมืองใหญ่เดินทางมาถึงก่อนตัวเขาเสียอีก

“สวัสดีครับ ผม พันตำรวจโทมนภาส บุญมาลา มารายงานตัวครับ”

น้ำเสียงชัดเจน สุภาพ แต่หนักแน่น เขายกมือไหว้อย่างเหมาะสมต่อผู้บังคับบัญชาและเพื่อนร่วมงาน ไม่มีท่าทีวางอำนาจ ไม่มีความหยิ่งยโส มีเพียงสายตาจริงจังที่บอกชัดว่าเขาเอาจริงกับงานนี้

ในวันแรกนั้น โมเดินสำรวจทุกมุมของสถานี ตั้งแต่ห้องสืบสวน ห้องขัง ลานจอดรถ ไปจนถึงแฟ้มคดีเก่าที่วางซ้อนกันเป็นตั้ง เขาเปิดอ่านอย่างตั้งใจ เหมือนกำลังทำความรู้จักกับปัญหาและผู้คนของอำเภอพรรณนาไปพร้อม ๆ กัน

สำหรับคนอื่นนี่อาจเป็นแค่การย้ายตำแหน่งแต่สำหรับ สารวัตรโมนี่คือจุดเริ่มต้นของภารกิจใหม่ ที่เขาตั้งใจจะทำให้ดีที่สุด และอำเภอพรรณนาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นับตั้งแต่วันแรกที่เขาก้าวเข้ามา และอำเภอแห่งนี้จะทำให้ชีวิตเขาได้เติมเต็มในสิ่งที่เขาตามหามาตลอดก็ได้

ข่าวการย้ายมาประจำการของ พันตำรวจโทมนภาส บุญมาลา แพร่ไปทั่วอำเภอพรรณนาอย่างเงียบ ๆ แต่รวดเร็ว ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นสารวัตรหนุ่มไฟแรงเท่านั้น หากแต่เพราะนามสกุล “บุญมาลา” ชื่อนี้…ไม่มีใครในอำเภอไม่รู้จัก

เช้าวันนั้น โมก้าวลงจากรถหน้าสถานีตำรวจด้วยสีหน้าเรียบนิ่งดังเดิมทว่าในแววตานิ่งลึก กลับแฝงความรู้สึกซับซ้อนกว่าวันไหน ๆ อำเภอเดียวกับพี่ชายทั้งสองของเขา นายอำเภอโย ผู้สุขุม เคร่งขรึม เป็นที่เคารพของชาวบ้าน และปลัดโจ คนกลางของบ้าน ผู้เก่งงาน ละเอียด รอบคอบ และเป็นมันสมองของฝ่ายปกครอง

ส่วนเขาคือน้องชายคนเล็ก คนที่เลือกเดินอีกเส้นทางหนึ่ง เส้นทางของกฎหมาย การสืบสวน และความเสี่ยง

“ผมจะทำหน้าที่ของตังเองให้ดีที่ครับ” โม

เขากล่าวเสียงหนักแน่นต่อผู้กำกับสถานี ราวกับตัดเส้นสายทุกอย่างออกไปตั้งแต่วินาทีนั้น แม้ใครหลายคนจะมองเขาด้วยสายตาประเมิน น้องนายอำเภอ น้องปลัด คำกระซิบเหล่านั้นลอยมาแผ่ว ๆ ตามทางเดิน

แต่โมทำเหมือนไม่ได้ยินเขาเลือกนั่งอ่านแฟ้มคดีเก่าด้วยตัวเอง เลือกเดินสำรวจพื้นที่เสี่ยงเลือกลงพื้นที่ตอนกลางคืนกับลูกน้อง และเลือกพิสูจน์ตัวเองด้วยผลงาน ไม่ใช่นามสกุล