3

“เธอมีธุระอะไรก็รีบๆ พูดมา ฉันไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะมายืนให้เธอจ้องหรอกนะ!” น้ำเสียงห้าวๆ ห้วนๆ นั้นทำให้ร่างบางสะดุ้งจากภวังค์มนต์สะกดแห่งควงตาของเขา พอมองอีกที... ดวงตาสีฟ้าราวกับเพชรน้ำงามของเขาก็มีแววดูถูกปรากฏให้เห็น สาวไทยหน้าชากับแววตาที่เขาราวกับจะบอกเป็นนัยๆ ว่าผู้หญิงก็แค่นี้... แค่สบตาเขาก็พร้อมจะยอมศิโรราบทุกราย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้ดูสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้

“คะ...คือ... ฉันชื่ออลิสานะคะ” เธอเกริ่นด้วยรอยยิ้มแสนหวานที่มอบให้อีกฝ่าย หวังจะเป็นผูกไมตรีก่อนที่จะทำเริ่มขอร้องเขาในเรื่องสำคัญ “เป็นกองบรรณาธิการนิตยสาร Housewives”

“ฉันบอกเหรอว่าอยากรู้จักชื่อเธอ?” คริสโตเฟอร์ล้วงกระเป๋าแล้วจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ยกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นใบหน้าที่พยายามปั้นให้แสนหวานเจื่อนจืดไป “แล้วฉันก็พอจะรู้ว่าเธอทำงานให้นิตยสาร Housewives เพราะเธอเป็นคนที่โวยวายเมื่อฉันประกาศว่าจะยุบนิตยสารหัวนั้น ส่วนฉัน... คงไม่จำเป็นต้องแนะนำตัว เพราะเธอคงรู้จักฉันอยู่แล้วจากหน้านิตยสารดังๆ แม้กระทั่งนิตยสารของบริษัทนี้”

“ค่ะ” อลิสาพยายามนับหนึ่งถึงสิบ... อาจจะถึงร้อยในใจเพื่อระงับอารมณ์ ปกติเธอไม่ใช่คนอารมณ์ร้อน ออกจะเย็นเนิบนาบเสียด้วยซ้ำ แต่กับผู้ชายถือดีหลงตัวเองตรงหน้า... เธอกลับรู้สึกอยากจะกระโดดไปข่วนใบหน้าหยิ่งยโสนั่นให้เสียโฉมนัก แน่ล่ะ! ใครจะไม่รู้จักเขากัน ในเมื่อเขาคือคริสโตเฟอร์ เมสัน... นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง หนุ่มโสด หล่อ และรวย ที่ถูกโหวดให้เป็นชายหนุ่มที่สาวๆ อยากจะแต่งงานด้วยมากที่สุดในอเมริกาประจำปี 2014! แถมหน้าเขายังเคยลงนิตยสารดังๆ ของอเมริกามาทั้งนั้น!

“เอาล่ะ... ทีนี้ก็เลิกอารัมภบทได้แล้ว มีอะไรก็รีบๆ ว่ามา”

“คะ...คือ... เรื่องนิตยสาร Housewives น่ะค่ะ” อลิสายังอึกอัก ทำไมนะ... เวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้เธอจึงได้รู้สึกเหมือนวางมือวางไม้ไม่ถูกเอาเสียเลย เหมือนมือและเท้ามันเกะกะอย่างไรชอบกล ทั้งที่มันก็อยู่กับเธอมากกว่ายี่สิบสี่ปีแล้ว ยิ่งดวงตาสีฟ้าจดจ้องมาที่เธอนิ่ง... ลิ้นก็ยิ่งเหมือนจะหยุดทำงานไปเสียดื้อๆ สมองก็เหมือนจะมึนงงไปหมด คิ้วเข้มเลิกขึ้นเพื่อเป็นการบอกให้เธอพูดต่อ “ฉันอยากขอร้อง... ให้คุณทบทวนเรื่องที่จะยุบนิตยสารหัวนั้นอีกครั้ง”

“ทำไมล่ะ?” คริสโตเฟอร์ถามออกไปอย่างนั้นเอง เพราะอย่างไรเสียก็ไม่มีวันที่จะเปลี่ยนใจในสิ่งที่ได้ตัดสินใจทำลงไปแล้ว เพียงแค่เขาอยากจะรู้ว่าผู้หญิงเชยๆ ท่าทางจืดชืดตรงหน้าจะสามารถหาเหตุผลอะไรบ้างมาชักจูงให้เขาอยากจะเปลี่ยนใจ

“ก็... ก็เพราะ... เพราะหากคุณคิดจะยุบนิตยสารหัวนั้นทิ้ง แล้วจ้างพนักงานออกจริงๆ คุณคิดดูนะคะว่าพนักงานที่โดนเลย์เอาท์น่ะจะเดือดร้อนแค่ไหน?” อลิสาพยายามที่จะชี้ให้เขาเห็นผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับชีวิตพนักงานอีกเกือบสิบชีวิตที่เป็นกองบรรณาธิการของนิตยสาร Housewives

“แต่ฉันก็จ่ายค่าชดเชยให้พวกนั้นเป็นเวลาสามเดือนนี่” คริสโตเฟอร์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับความยากลำบากที่จะเกิดขึ้นกับพนักงานที่จะถูกจ้างออก

“เงินแค่นั้นมันจะเพียงพอให้พวกเขายังชีพได้หรือคะ... หากว่าเขาไม่สามารถหางานใหม่ที่มั่นคงได้ภายในสามเดือน?” หญิงสาวร้องแย้งอย่างไม่เห็นด้วยกับเขา

“นั่นมันไม่ใช่ปัญหาของฉัน” นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงพูดกลั้วหัวเราะ ราวกับเธอกำลังเล่าเรื่องขำขันให้เขาฟัง ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้

“คุณนี่ช่าง...!” อลิสาหยุดคำสบถหยาบคายเอาไว้ได้ทันก่อนที่มันจะหลุดออกมา เธอพยายามบอกตัวเองว่าเธอไม่มีสิทธิด่าใครเสียๆ หายๆ ในขณะที่เธอยังไม่ดีพร้อมสมบูรณ์แบบ แต่กับผู้ชายตรงหน้า... เธออยากจะสรรหาคำพูดเจ็บๆ แสบๆ มาด่าเขาให้สาสมกับความเห็นแก่ตัวนัก! “เห็นแก่ตัวชะมัด!”

“หึๆๆ” พอได้ยินคำประณามเช่นนั้นจากเธอ คนที่คร่ำหวอดบนโลกธุรกิจมานานจึงหัวเราะอย่างขบขันจริงๆ กับความไร้เดียงสาอ่อนต่อโลกของคนตรงหน้า ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเอาตัวรอดในนิวยอร์กได้ ทั้งที่มองโลกในดีขนาดนี้ “สำหรับโลกธุรกิจมันไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวหรอกนะ เขาเรียกว่ารู้จักแก้ไขสถานการณ์อย่างชาญฉลาดต่างหาก ในเมื่อผลผลิตไหนที่ไม่ทำกำไร เราก็ควรจะตัดผลิตภัณฑ์นั้นทิ้ง เพื่อลดต้นทุนในการผลิต เขาเรียกว่าการยอมเสียส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนมากต่างหาก ไม่ว่าบริษัทไหนเขาก็ใช้วิธีนี้กันทั้งนั้น ถ้าเธอคิดว่ามันเป็นการเห็นแก่ตัวล่ะก็... เธอก็อ่อนต่อโลกเกินไปหน่อยแล้วนะ... สาวน้อย”

“แต่...” อลิสากำลังจะอ้าปากแย้ง แต่พอเจอสายตาท้าทายของเขา เธอก็หาข้อโต้แย้งไม่ออกจริงๆ ที่เขาพูดมามันก็มีเหตุผล ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ Housewives ไม่สามารถทำกำไรมากว่าห้าปีแล้ว แต่ที่จอห์นเจ้าของเดิมยังเก็บไว้ ก็เพราะเป็นนิตยสารฉบับแรกที่เริ่มทั้งตั้งแต่ตั้งบริษัท แต่นิตยสารหัวอื่นของบริษัทกลับทำกำไรได้เป็นที่น่าพอใจ จึงไม่มีปัญหาอย่าง Housewives สินะ “แต่... แต่ว่า... ถึงคุณจะตัดสินใจยุบ Housewives จริงๆ คุณก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเลย์เอาท์พนักงานออกเลยนี่คะ คุณน่าจะทำเพียงโยกย้ายให้พวกเขาไปทำงานที่นิตยสารหัวอื่นแทน”

“เพื่ออะไรล่ะ? ในเมื่อนิตยสารหัวอื่นก็มีพนักงานเพียงพออยู่แล้ว?” คริสโตเฟอร์เลิกคิ้วถามคนที่พยายามจะเปลี่ยนใจเขาเพื่อไม่ให้ยุบนิตยสารเจ้าปัญหาที่ทำกำไรไม่ได้มานาน แต่เมื่อดูท่าจะไม่สำเร็จ ก็พยายามต่อรองให้ยุบแค่นิตยสาร แต่ยังจ้างพนักงานไว้เหมือนเดิม “จ้างพนักงานเอาไว้เพิ่ม ก็ยิ่งเป็นการเพิ่มต้นทุนเสียเปล่าๆ ไม่ใช่เหรอ?”