ตอนที่ 5 ผู้ชายข้างห้อง

ในขณะขึ้นลิฟต์มาได้สักระยะ ใจบัวก็ขยับตัวออกจากอ้อมแขนที่ยังคงโอบเอวไม่ปล่อย ทั้งที่ตรงนี้ไม่ต้องเล่นบทผู้ชายคนใหม่ของเธอแล้ว

“ขอโทษนะคะที่ดึงคุณมาเกี่ยวด้วย”

“...” ร่างสูงส่งยิ้มด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ใจบัวไม่เข้าใจ

แต่สายตาที่ใช้ไม่ได้ดูน่ากลัวหรือคิดไม่ดี แค่มันสื่อถึงอารมณ์บางอย่างก็เท่านั้น

ความเงียบระหว่างทั้งคู่ทำให้ใจบัวอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ทว่ามีบางสิ่งที่เธอคิดว่าถ้าถามคงจะไม่เสียมารยาท อย่างน้อยเราก็เป็นมิตรที่ดีต่อกันได้

“เอ่อ...คุณไนท์มาทำอะไรแถวนี้คะหรือว่าพักที่คอนโดนี้เหมือนกัน” อาทิตย์หนึ่งแล้วที่ใจบัวย้ายออกจากบ้านมาอยู่คอนโดที่พ่อซื้อให้และชั้นที่เธออยู่ก็ไพรเวทมากมีแค่สองห้องเท่านั้นจึงไม่เคยเจอลูกค้าในคอนโดนี้

“คุณก็พักที่นี่เหรอ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม ไม่ยอมตอบก่อน

“ค่ะ” ใจบัวพยักหน้า พอได้มองหน้าร่างสูงใกล้ ๆ ยิ่งเริ่มออกอาการ รู้สึกว่าอากาศร้อนขึ้นมา ทำตัวไม่ถูก

“ผมก็อยู่ที่นี่”

“ชั้นไหนคะ เดี๋ยวฉันกดให้”

“ไม่ต้องหรอก”

“...!?”

“ชั้นเดียวกัน” ก่อนที่ไนท์จะเฉลยให้รู้ว่าคนที่อยู่ห้องติดกับเธอมาเป็นอาทิตย์คือใคร

“อ้อ...ค่ะ” ใจบัวเลิ่กลั่กจนแสดงออกมาชัด เรื่องที่เกิดขึ้นเธอยังลืมไม่ได้เลย แล้วนี่ต้องมาอยู่ห้องติดกัน มันยิ่งตอกย้ำให้จำคืนนั้นไม่ลืม

ขนาดเวลาเธออาบน้ำเห็นแค่รอยจาง ๆ บนร่างกายยังทำให้จินตนาการล่องลอยไปไกล นี่ต้องมาเห็นหน้าเจ้าของริมฝีปากที่ฝากรอยรักไว้เต็มใต้ร่มผ้าแบบนี้จิตใจเธอต้องเตลิดเปิดเปิงอย่างแน่นอน

โชคดีที่บานประตูลิฟต์แยกออกจากกัน เราทั้งคู่จึงก้าวออกมาในพื้นที่ทางเดินเพื่อแยกห้องใครห้องมัน

“ขอบคุณนะคะ ที่เข้ามาช่วยเมื่อกี้” กลายเป็นใจบัวที่ต้องพูดออกมาก่อน ไม่สามารถยืนนิ่งเงียบเหมือนร่างสูงได้

“ยินดีครับ” เสียงนุ่มตอบกลับมาอย่างสุภาพ

ใจบัวจึงหมุนตัวเพื่อกลับห้อง ทว่าเสียงจากด้านหลังก็ส่งผลให้สองเท้าหยุดชะงัก “...ว่าง ๆ มานั่งเล่นห้องผมได้นะครับ”

“คะ?” ใจบัวหมุนตัวกลับไป ทำหน้างงงวย

“ผมอยู่คนเดียว อยากมีเพื่อน...คุย” ไนท์พูดเสียงราบเรียบแล้วเว้นจังหวะเพื่อต่ออีกคำชัด ๆ

“...” เล่นเอาใจบัวไปต่อไม่ถูก

“หึ” ร่างสูงหัวเราะ ล้วงมือในกระเป๋ากางเกงเพื่อลดอาการเกร็งของคนตัวเล็ก “อย่ากลัว ผมแค่อยากทำความรู้จักกับคุณ”

“...” ใจบัวก็เงียบ

“หรือกลัว!?”

เมื่อเห็นว่าเธอเงียบเกินไป เขาเลยต้องถามลองเชิง

“เปล่าค่ะ แค่...เอ่อ...ทำตัวไม่ค่อยถูก คิดว่าเราจะไม่ได้เจอกันแล้ว”

“นั่นสิ ผมยังเสียดายอยู่เลย” ไนท์พูดเหมือนว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความบังเอิญ ทั้งที่ความจริง...!!!

“...” ดวงตากลมโตสบตาร่างสูงโดยไม่หลบสายตาอีก มองให้ลึกว่าเขาต้องการสื่ออะไรกันแน่

“ผมดีใจนะที่เราได้เป็นเพื่อนห้องกัน” เสียงนุ่มพูดอย่างนุ่มนวล

“...”

“ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอครับ”

“ก็...เอ่อ ไม่รู้สิคะ ขอเวลาปรับตัวหน่อย”

“หึ! อย่าช้านะครับ ผมอยากรู้จักคุณจะแย่” พูดจบร่างสูงก็ก้าวถอยหลังเพื่อบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้คิดรุ่มร่าม ระหว่างเราถึงจะเลยเถิดไปไกลแต่เขายินดีจะเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ “เข้าไปพักผ่อนเถอะครับ วันนี้คงเหนื่อยมามากแล้ว”

ใจบัวพยักหน้าแล้วหมุนตัวเพื่อเข้าห้องตัวเองบ้าง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเหมือนคืนนั้น...จนเธอตั้งตัวไม่ทัน

“เดี๋ยวครับ...”

ทว่าเสียงนุ่มก็เอ่ยรั้งไว้ คนตัวเล็กยังไม่ทันเปิดประตูเข้าห้อง

“คะ!?”

“ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย หวังว่าครั้งนี้คงบอกชื่อผมได้นะครับเพราะชีวิตเราวนมาเจอกันแล้ว”

“...” ใจบัวนิ่งไปย้อนนึกที่เธอไม่ยอมบอกชื่อเพราะคิดว่าไม่เจอกันอีก ใครจะไปรู้ว่าการเจอกันครั้งนี้จะใกล้ชิดถึงขนาดอยู่คอนโดเดียวกัน ชั้นเดียวกันแถมยังเป็นชั้นที่มีแค่ห้องเขาและห้องเธอ

“เมื่อกี้แฟนเก่าคุณเรียกคุณว่า...”

“ใจบัวค่ะ! หรือจะเรียกบัวก็ได้ค่ะ” ใจบัวรีบตอบเพราะอยากแนะนำด้วยตนเอง ไม่ใช่จำชื่อเธอจากคนทรยศแบบนั้น

ไนท์อมยิ้ม “ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับ...คุณบัว”

คนตัวเล็กส่งยิ้มบาง ๆ แล้วกดรหัสเพื่อเข้าห้อง

“ฟู่วววว!” ลมหายใจไม่คงที่พ่นออกมา เธอยืนพิงบานประตูด้วยความเหนื่อยล้า สับสนกับเรื่องราวในชีวิตที่ประเดประดังเข้ามา มันเยอะเกินไปจนใจบัวไม่รู้จะโฟกัสเรื่องไหนก่อนดี

แต่แล้วเรื่องราวบางอย่างก็กระตุ้นระบบสมองเธอทันทีเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นซึ่งชื่อที่โทรมาก็คือเพื่อนรักของเธอนั้นเอง

(ใจบัว แกเป็นไรเนี่ยหายไปเลย)

“...” ใจบัวข่มอารมณ์เอาไว้ จะไม่ใช้อารมณ์กับเรื่องสิ้นคิดเด็ดขาด

(แกเงียบทำไม ทำไมกายมันบอกว่าแกมีคนอื่น!?) มาแล้วข้อกล่าวหาทำให้ตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์

“ถ้าฉันจะมีใครก็ไม่ผิดนี่”

(ผิดสิ แกคบกับกายมันอยู่นะเว้ย)

“แล้วแกว่าคนที่เอาแฟนเพื่อนผิดปะ” ใจบัวย้อนถามด้วยประโยคจี้ใจดำ

(...) คราวนี้ปลายสายเงียบขึ้นมาทันที

“ว่าไงไอซ์ แกเป็นเพื่อนที่ฉันสนิทที่สุด แกช่วยตอบหน่อยดิ”

(แกหมายถึง...)

“หมายถึงแกนั่นแหละ เลิกทำใสซื่อเถอะ ฉันเห็นหมดทุกอย่างแล้ว”

(เห็นอะไร!?)

ยังมีหน้ามาย้อนถามอีก!!!

“ป้าไพรไม่บอกเหรอว่าคืนที่พวกแกเอากัน ฉันไปหาแกที่บ้าน”

(เฮ้ย! ทำไมต้องพูดแรงขนาดนั้น)

“ไม่แรงหรอกถ้าเทียบกับที่แกทำกับฉัน ไม่สิ! ไม่ใช่แกคนเดียว ไอ้ชั่วกายด้วย พวกแกจะคบกันหรือเอากันเล่น ๆ ก็เรื่องของพวกแกเหอะ ต่อไปอย่าโทรมาอีก ฉันกับแกถือว่าไม่เคยเป็นเพื่อนกัน!!” เอ่ยจบใจบัวก็เลื่อนโทรศัพท์ออกจากหูเพื่อวางสาย

ทว่า... (เดี๋ยวสิใจบัว ฟังฉัน...)

ติ๊ด!!

นิ้วเรียวกดวางสายทันที ต่อให้ไอซ์จะพูดอะไรออกมาจะปฏิเสธหรือยอมรับมันก็ไม่มีผลกับความสัมพันธ์ของเราสามคนอีก

ตอนนี้เธออยากรักษาใจตัวเองก่อน จะเรื่องครอบครัวหรือความรัก เธอไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับอะไรทั้งนั้น

ปล่อยให้ใคร ๆ มองว่าเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยว ทั้งที่ความจริงหัวใจเปราะบางมาก ๆ

ไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวแบบนี้มาก่อน

ใจบัวทิ้งศีรษะพิงกับพนักโซฟา หลับตาหนีความจริง แต่สิ่งที่ยืนยันเรื่องราวทั้งหมดคือน้ำตาที่ไหลอย่างห้ามไม่ได้

เวลานี้เธออยากเสียใจให้พอ...