ตอนที่ 4 เดินหน้าเอาคืน

อาทิตย์หนึ่งผ่านไป...

รถหรูขับเข้ามาจอดใต้คอนโดหลังเลิกงาน วันนี้เป็นอีกวันที่ใจบัวยังคงปรับความรู้สึกตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่แม่จะยอมรับเธอ เอ็นดูเธอบ้าง

ครืดดด ครืดดด เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นและเป็นสายเรียกเข้าที่เธอเลี่ยงมาเป็นอาทิตย์หนึ่งแล้ว

“เฮ้อ!” ใจบัวถอนหายใจแล้วตัดสายทิ้ง เปิดประตูลงจากรถ ทว่า...เดินมาได้เพียงไม่กี่ก้าวก็เจอกับคนที่เลี่ยงมาตลอดซึ่งตอนนี้มายืนเผชิญหน้ากัน

ตึกตึก!

“บัว!! ทำไมไม่รับสายเค้า ถ้าเค้าไม่ไปที่บ้านก็ไม่รู้เลยว่าบัวย้ายมาอยู่คอนโด” กายใส่อารมณ์ ไม่พอใจหน่อย ๆ แต่ยังใช้สรรพนามเดิมระหว่างกัน

“...” ใจบัวก็เงียบ แต่จ้องหน้าคนทรยศไม่หลบตา

“ทำไมมองกายแบบนั้น!?” กายเลิกคิ้วถามอย่างไม่รู้ตัว

“กลับจากบ้านแม่เมื่อไหร่เหรอ”

“ก็...รุ่งเช้าอีกวันเค้ากลับมาจากบ้านแม่เลย เรานัดกันไม่ใช่เหรอ แต่บัวไม่รับสาย หายหน้าไปเลย”

“...” ในใจใจบัวเดือดตุบ ๆ เพราะรู้ดีว่านี้คือคำโกหก

“ไปหาที่บริษัทบัวก็ไม่ออกมาเจอ ไปหาที่บ้านก็ไม่เจอ จะโทรหาไลน์หาก็ไม่คิดจะตอบกัน บัวเป็นอะไรอะ ทำไมไม่แคร์ความรู้สึกเค้าบ้าง” กายใส่อารมณ์มาเต็มที่

“แคร์ความรู้สึก!? หึ!” ใจบัวแค่นเสียงหัวเราะออกมา “แล้วทำไมไม่พาเพื่อนรักเรามาตามหาด้วยล่ะ” ก่อนที่จะย้อนถามกลับไป

“ใคร!?” กายทำท่าไม่เข้าใจไม่สนว่าใจบัวจะแทนตัวเองไม่เหมือนเดิม

“แล้วกายคิดว่าใครล่ะ เพื่อนรักเรา”

“ไอซ์เหรอ จะให้ไอซ์มาทำไม”

“จะไปรู้ไหมล่ะ ก็คิดว่าติดกันจนแยกไม่ออกซะอีก” ใจบัวมองหน้าแฟนเก่าที่ทำหน้างงงวย ไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด

เธอคงต้องเฉลยแบบชัด ๆ สินะ “หมายถึง...ติดสัดอะ!!!”

“ใจบัว!!” กายขึ้นเสียงทันที เป็นครั้งแรกที่ได้ยินใจบัวพูดอะไรแบบนี้ออกมา

“...” ใจบัวก็นิ่ง ยืนกอดอกไม่เกรงกลัว

“ทำไมพูดแบบนี้ รู้ตัวหรือเปล่า” อีกฝ่ายย้อนถาม

“ถ้าไม่รู้คงโง่ไปอีกนาน ถ้าฉันไม่ไปเห็นกับตาก็คงไม่รู้ว่านายกำลังเอากับเพื่อนรักของคนที่คบกันเป็นแฟน”

“...” คราวนี้กายอึ้งค้าง อึกอักไม่รู้จะแก้ตัวยังไง พยายามนึกย้อนกลับไปว่าความแตกตอนไหน

“คงเข้าใจนะ ว่าระหว่างฉันกับนายมันจบไปแล้ว อย่าเสนอหน้ามาให้เห็นอีก” พูดจบ ใจบัวก้าวเท้าเพื่อเดินเข้าด้านในซึ่งมีลิฟต์ขึ้นไปบนห้องตัวเอง

หมับ! มืออีกฝ่ายคว้ามือเล็กไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ

“บัว บัวพูดอะไรอะ กายไม่เข้าใจ” กายเล่นบทใสซื่อทันที

“...” ทำให้ใจบัวกรอกตามองบนแล้วพยายามบิดมือออก แต่มืออีกฝ่ายจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อยอยู่ดี

“บัวมีคนอื่นใช่ไหม ถึงได้หาเรื่องเลิกกัน”

“กายอย่าทุเรศแล้วกรุณาปล่อยมือออก”

“ไม่ เค้าไม่เลิกเพราะเรื่องไม่จริงแบบนี้หรอก” กายพยายามใช้เสียงสองอย่างที่คุยกันมาตลอด

“ไม่ปล่อยใช่ไหม...ได้!!” เมื่อตั้งสติได้ใจบัวจึงยกเท้าหมายมั่นใช้ส้นรองเท้าปลายเข็มกระทืบลงหลังเท้าแฟนเก่าอย่างแรง

“โอ๊ยยยย...ใจบัว!” กายร้องโอดโอยเสียงดังลั่นลานจอดรถ

“เลิกแล้วต่อกัน อย่าวุ่นวายกันอีก” เอ่ยเสร็จใจบัวหมุนตัวเพื่อหนีจากความวุ่นวายตรงนี้

ทว่า...แฟนเก่าไม่จบเพียงเท่านั้น ยังคงสาวเท้าตามมาและก้าวเข้าไปกอดจากด้านหลัง

ตุบ!

“ฮึกกกก!!!”

เสียงร้องและเสียงของบางอย่างที่กระแทกใส่กัน ทำให้ใจบัวหมุนตัวกลับมามองตามเสียงทางด้านหลังจึงได้เห็นว่าแฟนเก่าลงไปนอนกองกับพื้นด้วยฝีมือของ...เอ่อ...ฝีมือผู้ชายวันไนต์สแตนด์ของเธอ

“เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงนุ่มเอ่ยถามคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

“...” ใจบัวจึงส่ายหน้าอย่างทำตัวไม่ถูก คล้าย ๆ กับเลิ่กลั่กที่เจอต้นตอเพราะตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์เธอยังลืมเรื่องคืนนั้นไม่ได้มันเป็นประสบการณ์แปลกใหม่และเป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่คงจะลืมได้ยาก

“มึงมายุ่งอะไรด้วยวะ” กายยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วตะคอกใส่ชายหนุ่มแปลกหน้าทันที

“...” ร่างสูงนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ แต่สายตาคมจ้องไม่วางตา

“ถอยไป อย่ามาเสือกเรื่องของกู” กายกระแทกเสียงแล้วยื่นมือหมายจะไปดึงใจบัวให้มายืนอยู่ข้างกัน

“อะไรวะ!!” ทันทีที่โดนปัดมือออก กายจึงโวยวายเสียงดัง

“...” ร่างสูงไม่ตอบ ใช้ความเงียบในการเล่นสงครามประสาท

“มึงอย่าเสือก!! ผัวเมียจะเคลียร์กัน”

“เฮ้ย!” คราวนี้ใจบัวบ้างที่โวยวาย แต่กำลังจะพูดปฏิเสธว่าเป็นแค่แฟนเก่า ทว่าร่างสูงตรงหน้าก็แสยะยิ้มและหัวเราะออกมาเสียงดัง

“หัวเราะเหี้ยไรของมึง” กายโมโหจนควบคุมอารมณ์แทบไม่อยู่

“มึงแน่ใจว่าเป็น...ผัวเขา” เสียงเข้มถามกลับเน้นย้ำบางคำเป็นพิเศษ

“...” จากที่เลิ่กลั่กอยู่แล้วใจบัวยิ่งทำตัวไม่ถูกกว่าเดิมเพราะบางคำมันกระตุ้นให้คิดถึงขั้นตอนการเป็น ‘ผัวเมีย’ อย่างสมบูรณ์แบบ รู้ดีว่าร่างสูงหมายความว่ายังไง

“เออ!! คราวนี้เลิกยุ่งเรื่องของคนอื่นได้ยัง”

“งั้นเรื่องนี้กูยุ่งได้เต็มที่เลยวะ” ร่างสูงพูดจบก็ก้าวเท้าถอยหลังมายืนข้างคนตัวเล็กแล้วกุมมือเธอก้มหน้าลงถาม “อยากเคลียร์ไหม”

“...” ใจบัวส่ายหน้าปฏิเสธ

“งั้นเราขึ้นห้องกันเถอะ”

“คุณไนท์ เอ่อ...” แต่คราวนี้ใจบัวเงียบต่อไม่ไหว เผลอเรียกชื่อร่างสูงที่จำได้อย่างแม่นยำ จนเจ้าของชื่อส่งยิ้มที่สื่อความหมายบางอย่างมาให้

“ที่เลิกกับกายเพราะบัวมีคนอื่นใช่ไหม” กายโยนความผิดให้ใจบัว ส่งสายตาเหยียดหยาบมองใจบัวสลับกับผู้ชายร่างสูงที่ดูดีหัวจรดเท้า แต่ลุคที่มองในคราวแรกก็เป็นเพียงผู้ชายแบดบอย “ผู้ชายแบบนี้เหรอที่บัวจะเอามาแทนที่กาย”

“อืม รู้แล้วก็เลิกยุ่งสักที รำคาญ!!” ใจบัวไม่ปฏิเสธแถมยังแสดงท่าทีที่ไม่เคยแสดงต่อหน้าแฟนเก่ามาก่อนคือการถูกเนื้อต้องตัวคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ชายที่แปลกหน้าในสายตาแฟนเก่า

คนตัวเล็กเลื่อนมือออกจากการกุมมือเปลี่ยนเป็นเกาะแขนอีกฝ่ายเอง “ขึ้นห้องกันเถอะค่ะ ตรงนี้มลพิษมันเยอะ!!”

“หึ” ไนท์แสยะยิ้มมุมปาก มองหน้าอดีตคนรักหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนด้วยสายตาที่เหนือกว่า ก่อนจะพยักหน้าตกลงแล้วเปลี่ยนเป็นฝ่ายโอบใจบัวเอง