ตอนที่ 3 ดักรอ

@บ้านทิวา

ไนท์ขับรถสปอร์ตเข้ามาจอดในลานจอดรถบ้านของเพื่อนแม่ที่เขาและพี่ชายฝาแฝดมาเที่ยวเล่นเป็นประจำตั้งแต่เด็ก ๆ จนทำให้สนิทกับลูกเจ้าของบ้าน

สามพี่น้องตัวฟอ. คนพี่สุดคือเฟยที่รุ่นราวคราวเดียวกับเขาและพี่ชาย ซึ่งทำธุรกิจกลางคืนเกี่ยวกับสถานบันเทิง คนกลางคือเฟิร์สอายุห่างกันสามปีซึ่งเฟิร์สสนใจวงการบันเทิงและเอาดีกับการแสดงจนขึ้นแท่นพระเอกดาวรุ่ง ส่วนน้องสุดท้องอย่างเฟอร์กี้ห่างกับพี่ชายคนกลางเพียงปีเดียวเท่านั้นกลับเป็นคนเดียวของบ้านที่ชอบงานบริหารธุรกิจของครอบครัว

“นึกไงขับคันนี้มา” ทันทีที่ร่างสูงลงจากรถก็เจอกับพี่ชายตัวเองที่มาในมาดสูทเนี้ยบจัดเต็ม ขนาดมาทานข้าวเฉพาะคนสนิทก็ยังคงลุคผู้บริหารไว้อย่างดี

“เดี๋ยวมึงก็ไปฟ้องแม่อีก” ไนท์ตอบทันที ถึงแม้เหตุผลจริง ๆ ไม่ใช่ที่เอ่ยออกมา ทว่าเรื่องที่เขาชอบขี่มอเตอร์ไซค์ก็ทำให้โดนแม่มะนาวดุบ่อย ๆ เพราะแม่มะนาวกลัวเกิดอุบัติเหตุกับตัวเองและคนอื่นด้วยความเร็วที่ชอบขี่ หากล้มกระแทกหรือกระเด็นขึ้นมาก็ไม่มีอะไรห่อหุ้มร่างกายไว้

“กูเคยฟ้องเหรอ” เดย์สวนกลับมา ส่ายหน้าเอือม ๆ กับลุคแบดบอยของน้องชาย สีผมที่พยายามทำให้แตกต่างจากคนเป็นพี่ ถึงแม้หน้าตาจะเหมือนกันจนแยกไม่ออกก็ตาม

“...” ไนท์เงียบเพราะขี้เกียจต่อปากต่อคำ

“พี่เดย์ พี่ไนท์” เสียงสดใสเอ่ยเรียกมาแต่ไกล ก่อนจะก้าวเท้าเร็ว ๆ เข้ามาหาพวกพี่ ๆ พร้อมกับเข้าไปกอดแต่ละคน

“น้องเฟอร์กี้! วันนี้ใส่ชุดน่ารักจัง” เดย์ชมหญิงสาวที่รักเหมือนน้องสาวแท้ ๆ หลังจากผละออกจากกัน

“แล้วคนล่ะคะ” เฟอร์กี้ถามด้วยรอยยิ้มทะเล้น

“ถามไอ้ไนท์เลย เรื่องผู้หญิงมันถนัดกว่าพี่”

“ว่าไงคะ?” แล้วหญิงสาวคนเดียวตรงนี้ก็หมุนตัวให้อีกฝ่ายตอบกลับมา

“สวย” ไนท์ตอบสั้น ๆ คำเดียว แต่น้ำเสียงและท่าทีแสดงออกตามคำที่พูดออกมา

“โอ้ว พอพี่ไนท์พูดตรง ๆ เฟอร์ก็ชักจะเขินขึ้นมาแล้ว”

“ทำไมชอบหลอกยัยเฟอร์ล่ะพี่” คราวนี้เสียงจากอีกคนไล่หลังมาแต่ไกล จนสาวเท้ามาหยุดยืนในกลุ่มด้วยก็ยังแกล้งน้องสาวต่อ “ตรงไหนที่เรียกว่าสวย!?”

“พี่ไนท์ไม่ได้ชอบโกหกเหมือนใครบางคนนะ” เฟอร์กี้ย่นจมูกแล้วพ่นลมหายใจรำคาญพี่ชายตัวเอง

“แล้วใครล่ะชอบโกหก!?” พระเอกหนุ่มถามยียวน

“ก็ตัวเองนั่นแหละ ได้ข่าวว่าเพิ่งโกหกนักข่าวมานี่” คนวงในรีบแฉทันที

“ไม่ได้โกหกโว้ย เขาเรียกสร้างกระแส!!”

“นิสัยไม่ดี!! ไม่เหมือนพี่เดย์ พี่ไนท์” เฟอร์กี้เอ่ยจบก็ขยับไปคล้องแขนทั้งไนท์และเดย์

“อือ...ไม่รู้เหรอว่าที่เกาะแขนอยู่น่ะ เสือตัวพ่อทั้งนั้น!!” เฟิร์สส่ายหน้าใส่น้องสาว ที่ไม่เคยมองคนออกจากภายนอก ใครดีด้วยก็คิดว่าเขาจริงใจ ใครยิ้มให้ก็เข้าไปเป็นมิตรซะหมด

“อย่าไปฟัง” เดย์บอกเฟอร์กี้พร้อมลูบหัวอย่างเอ็นดู

“เข้าข้างในกัน ด้านนอกน้ำค้างลงแล้ว” ไนท์เองก็เปลี่ยนเรื่อง เอื้อมมือขึ้นมาวางบนศีรษะหญิงสาวแล้วพากันเข้าบ้าน เฟอร์กี้เกาะแขนไนท์ทั้งสองมือหลังจากปล่อยมือจากเดย์

“ยัยเฟอร์นี่โตเป็นสาวแล้วยังชอบเกาะติดพี่ไนท์ไม่เลิกอีก ส่วนพี่ไนท์นี่ก็ถือหางไม่เลิก” พระเอกหนุ่มยืนเท้าสะเอวมองตามภาพตรงหน้าแล้วบ่นออกมา

“ก็มันหวงของมัน มึงยังไม่ชิน!?” เดย์ตอบทันที แล้วตบบ่าน้องชาย

“ชิน! แต่รำคาญ!!!”

“หึ” เดย์หัวเราะผ่านลำคอจากนั้นก็พากันเข้าบ้านตามอีกสองคนไป

@บนโต๊ะอาหาร

“ยัยเฟอร์ฝึกงานเป็นไงบ้าง” ทิวาถามหลานชายลูกของมะนาวและจิณณะที่เขาฝากฝั่งให้ช่วยสอนงานก่อนจะมาบริหารงานจริง

“น้องเก่งมากครับ เรียนรู้งานไว” ไนท์ตอบทิวาพ่อเฟอร์กี้เสร็จก็หันไปสบตาเด็กฝึกงานที่อยู่ในความดูแลของเขา

“...” ซึ่งเฟอร์กี้หลบสายตาทันทีเพราะคำพูดของไนท์สะกิดความรู้สึกบางอย่าง

“ได้ยินไนท์พูดแบบนี้ อาค่อยสบายใจหน่อย”

“อวยหรือเปล่า ชมเยอะเดี๋ยวยัยเฟอร์ก็มั่นอีก”

“ตาเฟิร์สนี่ ทำไมชอบว่าน้อง” น้ำพั้นช์ปรามลูกชายคนกลาง

“หึ” ทำให้ผู้ใหญ่อีกสองคนหัวเราะและยิ้มตาม

“น้องไม่เคยทำงานมาก่อน เรียนจบป.ตรี ก็ต่อป.โทเลย ประสบการณ์ทำงานน้อย แต่งานที่ผมมอบหมายให้ก็ไม่เคยทำพลาด”

“ดีๆ พ่ออยากให้เฟอร์กี้ช่วยบริหารโรงแรมสักที หวังพึ่งพวกพี่ๆ ก็ไม่ได้เรื่อง”

“อ้าวไหงงั้นล่ะครับ พ่อต้องว่าพี่เฟยด้วยรายนั้นไม่ได้เรื่องสุด” พระเอกหนุ่มใส่ไฟพี่ชายที่นั่งเงียบตลอดบนโต๊ะอาหาร

“...” เฟยส่ายหน้าเอือมหน่อย ๆ แต่ขี้เกียจจะเถียงน้องชายเพราะสู้ไม่เคยชนะ

“ว่าทั้งสองนั่นแหละ เป็นผู้ชายแถมยังเป็นพี่แทนที่จะดูแลกิจการของครอบครัว ปล่อยให้น้องสาวเป็นคนรับหน้าที่ซะเอง”

“ก็น้องชอบ” เฟยพูดออกมาบ้าง

“ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงก็ให้เฟอร์กี้ปรึกษาไนท์ได้ตลอด” ครานี้จิณณะพูดบ้าง เขาเองอยากมีลูกสาว แต่ไม่อยากให้ภรรยาตั้งท้องครั้งสองอีก ก็เลยปิดจ๊อบแค่ฝาแฝดสองคน พอได้สนิทกับครอบครัวทิวาและได้เห็นเด็ก ๆ มาแต่แรกก็ยิ่งผูกพันและเอ็นดูเฟอร์กี้เป็นพิเศษ

“ใช่ครับ ผมดูแลน้องเอง” ไนท์รับปากให้ผู้ใหญ่วางใจ

“อาฝากด้วยนะตาไนท์ ถ้าดื้อก็ดุได้เลย” เป็นน้ำพั้นช์ที่เอ่ยต่อ

“หนูเฟอร์กี้น่ารักขนาดนี้ ตาไนท์คงกล้าดุหรอก” มะนาวพูดเสริมและหันไปส่งยิ้มให้หลานสาว

“ผมเห็นด้วยครับ ไนท์มันเคยดุเคยว่าน้องเฟอร์กี้ที่ไหน ผมเห็นตามใจตลอด” แฝดพี่เสริมทัพ เหลือบมองน้องชายแล้วกระตุกยิ้มบางอย่าง ยิ่งทำให้แฝดน้องส่ายหน้ากับการชงของพี่ชาย

จวบจนมื้ออาหารจบลง ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็ไปรวมตัวกันหน้าทีวีเพื่อดูละครของพระเอกหนุ่มขี้เล่นที่โม้ว่าทุ่มสุดตัวเพราะต้องเปลื้องตัวกับนางเอกถึงสี่คน

ส่วนเฟย เดย์ ไนท์ เฟอร์กี้ แยกกันไปรวมตัวหลังบ้านข้างสระว่ายน้ำ โดยมีเฟิร์สตามมาทีหลังหลังจากสปอยฉากของตัวเองให้แม่และน้ามะนาวฟัง

“พี่ไนท์” เฟอร์กี้มาดักรอไนท์เข้าห้องน้ำ จากนั้นก็เข้ามาลากมือร่างสูงไปยืนคุยหลังมุมอับ

“...” ร่างสูงเลิกคิ้ว

“ขอบคุณนะคะที่ไม่บอกเรื่อง...” เฟอร์กี้เอ่ยสะดุด ก้มหน้าอย่างมีเรื่องไม่สบายใจนัก ยิ่งไนท์ชมเธอต่อหน้าพ่อแม่ ยิ่งสำนึกผิดมากเท่านั้น

“ไว้ใจพี่เถอะ แล้วไม่ต้องคิดเรื่องนี้อีกแล้ว” มือหนาวางบนศีรษะเล็กโยกไปมา

“แต่เฟอร์ทำให้พี่พลาดการลงทุนครั้งนี้” หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้า เบะปากเหมือนจะร้องไห้ออกมา

ทว่า...ถูกร่างสูงเชยคางให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาซะก่อน

“ขอโทษนะคะ” ทำให้เฟอร์กี้พูดในสิ่งที่พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะถึงแม้เธอจะทำให้ไนท์ขาดทุนไม่เป็นท่า แต่เขากลับไม่คิดโทษเธอเลยสักคำ คำขอโทษจึงเป็นวิธีเดียวที่จะรับผิดชอบความผิดพลาดของตัวเอง

“ธุรกิจมีได้ก็ต้องมีเสีย”

“แต่พี่ไนท์ไม่เคยพลาด เป็นเพราะเฟอร์...”

“ไม่ต้องโทษตัวเอง ไม่ต้องเสียใจ”

“...” เฟอร์กี้ฟังเงียบ ๆ

“ครั้งนี้พี่พลาด...แต่ครั้งหน้าไม่ใช่บริษัทพี่แน่นอน” เสียงเข้มย้ำให้เฟอร์กี้สบายใจ

สายตาแน่วแน่ว่าจะไม่พลาดอีก

และคนที่เสียใจก็ต้องไม่ใช่คนของเขาฝ่ายเดียว!!!