บทที่ 1 กลับไปเจออะไรเดิมๆ (4) จบตอน

ย้อนไปยังวัยเด็ก

“พี่ทัพขา...หยิบลูกโป่งให้น้องไลลาหน่อยค่ะ” ไลลาในวัย 9 ขวบเรียกพี่ชายวัย 21 ปีของตัวเองที่เพิ่งเดินผ่านมายังสนามข้างบ้าน แต่ชายหนุ่มกลับมองเหยียดๆ จนคนตัวเล็กได้แต่มองตาละห้อยและคอตก

“อยากหยิบก็หยิบเองสิวะ สะเหล่อทำให้มันลอยขึ้นไปเองทำไม”

“แต่ไลลาหยิบไม่ถึง หยิบให้หน่อยได้ไหมคะ” เสียงเล็กพยายามร้องอ้อนพี่ชาย แต่กองทัพในวัยหนุ่มหาได้สนใจไม่เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะหินโดยไม่สนใจช่วยน้องสาวของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ไลลาที่เห็นว่าพี่ชายไม่ช่วยเด็กสาวก็พยายามกระโดดเอื้อมมือไปหยิบลูกโป่งที่ลอยไปติดบนกิ่งไม้ กระทั่งจังหวะกระโดดข้อเท้าของเด็กน้อยเกิดพลิกและล้มลงมาที่พื้นหญ้าอย่างแรง

“แง...เจ็บ” ไลลาปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาแล้วจับที่เข่าของตัวเองซึ่งตอนนี้มันมีรอยแผลถลอกและเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด

“ยัยเด็กบ้าเอ๊ย!!!” กองทัพพับหนังสืออย่างแรงแล้วเดินไปช้อนร่างเล็กของน้องสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดและจัดการวางเด็กน้อยที่เก้าอี้ทันที

“เจ็บ” ดวงตากลมโตจ้องมองพี่ชายของตัวเองที่กำลังเอาทิชชูมาซับเลือดที่เข่าเล็กให้

“เจ็บสิ โง่จังวะไลลา ตัวแค่นี้จะกระโดดเพื่ออะไร กระโดดให้ตายก็ไม่ถึงหรอก!” กองทัพมองน้องสาวด้วยสายตาหงุดหงิดใจ แม้คนตัวเล็กจะอายุเพียง 9 ขวบแต่คนพี่ก็หาได้สนใจไม่

“ทำไมพี่ทัพต้องว่าไลลาด้วยคะ ไลลายังไม่เคยทำอะไรพี่ทัพเลยนะ” เสียงแหลมเล็กถามอย่างสงสัยแล้วเอียงคอมองพี่ชายตัวโตของตัวเองที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นซึ่งกำลังซับเลือดให้กับเด็กน้อย

“เธอมันเด็กโง่ยังไงล่ะ”

“หนูโง่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“เออ...ยังไม่รู้ตัวอีก”

“แล้วทำยังไงถึงฉลาดเหมือนพี่ทัพคะ” ไลลาเอียงคอถามแล้วกะพริบตามองพี่ชายของตัวเองจนกองทัพหลุบตาหลบไปเอง

“กินปลามั้ง จะได้หายโง่ ทำอะไรก็หัดสังเกตบ้างว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ” กองทัพตอบลิ้นพันเมื่อเด็กสาวถามอะไรที่ตอบได้ยาก

“อืม...หนูว่าหนูก็สังเกตเก่งนะคะ” ไลลาเอานิ้วน้อยของตัวเองมาวางที่ขมับข้างขวาอย่างครุ่นคิด

“อะไร...” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน

“วันก่อนหนูเห็นพี่ทัพพาใครเข้าบ้านมาก็ไม่รู้ แล้วพี่ทัพกับพี่ผู้หญิงคนนั้นก็ร้องเสียงดังลั่นเลย” ด้วยความเดียงสาของเด็กน้อยวัยแค่ 9 ขวบบอกในสิ่งที่เห็นทันที

“อะไรนะ!”

“หนูก็ชอบสังเกตนะคะ นี่ไง...ต้นคอของพี่ทัพมีรอยอะไรแดงๆ ด้วย โดนมดกัดเหรอ” ไลลาชี้นิ้วไปที่ต้นคอใกล้กระดูกไหปลาร้าของกองทัพซึ่งมันโผล่พ้นเสื้อออกมา

“ยัยเด็กบ้าเอ๊ย!!” กองทัพผุดลุกขึ้นมาแล้วมองเจ้าตัวเล็กตรงหน้าที่สังเกตเก่งไปซะทุกอย่าง

“ทำไมคะ หนูก็สังเกตตามที่พี่ทัพบอกนะคะ” เด็กน้อยถามอย่างสงสัยว่าเธอผิดอะไร และดูเหมือนพี่ชายจะหงุดหงิดใจเสียด้วย

“สังเกตเรื่องที่มันดีๆ สิโว้ย”

“งั้นแสดงว่าเรื่องที่พี่ทำไม่ดีเหรอคะ หนูได้ยินพี่สาวคนนั้นร้องด้วย พี่ทัพทำอะไรเขาคะ เสียงพี่เขาดูเจ็บ”

กองทัพได้ฟังดังนั้นถึงกับกำมือของตัวเองแน่น เพราะไม่รู้จะทำยังไงดีเมื่อยัยตัวแสบไปบังเอิญได้ยินเขากำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะกับผู้หญิงที่ตัวเองหิ้วมา และเมื่อวันก่อนที่พาเข้าบ้านเพราะเมามากเลยไม่อยากขับรถไปไกล บวกกับอารมณ์พลุ่งพล่านของวัยรุ่นด้วย

“อย่าไปพูดอย่างนี้ให้ใครได้ยินอีกนะไลลา ไม่อย่างนั้นพี่จะ...”

“จะอะไรคะ” ดวงตากลมเบิกกว้างมองพี่ชายอย่างหวาดหวั่น “จะตีหนูเหรอ”

“เออ...ถ้ายังดื้อด้านพี่ตีเธอแน่ เข้าบ้านไปให้คนในบ้านทำแผลให้ได้แล้ว เดี๋ยวเลือดหมดตัวก่อน” กองทัพตัดปัญหาแค่เรื่องเมื่อครู่เจ้าตัวเล็กก็เค้นเสียจนเขาไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“ค่ะ...แต่ช่วยหยิบลูกโป่งให้หนูก่อนได้ไหมคะ” นิ้วป้อมชี้ไปที่ต้นไม้จนกองทัพต้องเดินไปคว้าเชือกที่ผูกกับลูกโป่งให้กับเด็กสาว และเมื่อไลลาได้ลูกโป่งคืนเด็กน้อยก็ฉีกยิ้มออกมา

“เรื่องมากฉิบหายเด็กอะไรวะ”

“พี่ทัพหยาบคาย หนูจะฟ้องคุณพ่อ” เด็กสาวร้องบอกเมื่อกองทัพชอบพูดหยาบคายกับเธอทั้งๆ ที่ต่อหน้าคนอื่นชายหนุ่มพูดเพราะ

“เอาสิ...บอกแล้วยังไง ในเมื่อพ่อทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดี กลับเข้าไปในบ้านได้แล้วก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเด็กอย่างเธอ” กองทัพตะโกนใส่หน้าไลลาจนน้ำตาเด็กน้อยไหลออกมา จากนั้นก็วิ่งร้องไห้ตัวโยนเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว

“พี่มันโคตรทุเรศ ถึงฉันจะไม่ใช่น้องพี่จริงๆ แต่ที่ผ่านมาฉันก็เหมือนน้องพี่ และเห็นพี่เป็นพี่ชายมาตลอด อย่ามายุ่งกับฉัน!!” ดวงตาแข็งกระด้างของไลลาจ้องมองคนตัวโตที่ทำเหมือนไม่ยี่หระต่อสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย

มือน้อยยกขึ้นทุบอกผู้ชายตรงหน้า เธอคิดว่าเวลาสองปีที่ผ่านมาจะเปลี่ยนผู้ชายคนนี้ได้ แต่เปล่าเลย เขายังเป็นกองทัพคนเดิม คนที่ทำอะไรเลวๆ กับเธอ

“แล้วยังไง...ในเมื่อฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องมาตั้งแต่แรก อย่ามากระแดะรังเกียจผัวตัวเอง”

“ก็แค่อดีตผัว ฉันมีผัวใหม่แล้ว อย่ามาอ้างตัวหน่อยเลย”

“ไลลา!!” มือหนากระชากเรียวแขนของคนตัวเล็กอย่างแรงจนร่างเล็กเซมาปะทะที่อกแกร่ง ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองคนตัวเล็กที่ทำปากดีกับเขาไม่เลิก

“ค่ะ ทำไมเหรอ...หรือพี่ติดใจฉันเหรอ น้ำฉันหวานใช่ไหม เลียใหญ่เลย” มุมปากของไลลายกขึ้น เธอพยายามใจแข็งกับคนตัวโตให้ได้เพราะไม่อยากพ่ายต่อความร้ายกาจของกองทัพอีกแล้ว

“หึ...ให้เลียอีกทีดิ เดี๋ยวจะบอกว่าหวานไม่หวาน” กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวมันกระตุ้นความต้องการของกองทัพให้ลุกโชน

“ทุเรศ! ปล่อยฉัน”

“ทำไม กลัวหวั่นไหว หรือกลัวตัวเองจะเผลอเสียวไปด้วย” กองทัพพยายามดันตัวตนที่กำลังชูชันอยู่ภายใต้กางเกงเพื่อบดเบียดเนินสาว ถ้าไม่ติดว่าทุกคนรออยู่ข้างนอกเขาจัดยัยตัวเล็กในห้องน้ำไปแล้ว แต่ถ้าแบบนั้นจะต้องทำความเร็ว เขาคงหยุดทำกับเธอแค่ห้านาทีสิบนาทีไม่ได้จริงๆ

“ไอ้ทุเรศ!!”

“จำเอาไว้นะไลลา ว่าพี่คือผัวเธอ และอย่าคิดว่าพี่ไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอบอกก่อนหน้านี้มันคือเรื่องโกหก ในเมื่อพี่ยังเป็นผัวคนเดียวของเธอ” มือหนารั้งร่างเล็กให้เข้าใกล้

“พะ...พี่พูดอะไร”

“หึ...”

กองทัพบอกแค่นั้นก็ปล่อยร่างเล็กออกจากอ้อมแขนของตัวเอง ปล่อยให้ไลลาได้แต่งงงวยว่าสิ่งที่ชายหนุ่มพูดมันคืออะไรกันแน่ เขาทำเหมือนรู้ความเคลื่อนไหวที่ผ่านมาของเธออย่างนั้นแหละ