บทที่ 2 บนรถก็จะเอา (1)

บทที่ 2

บนรถก็จะเอา

“อ้าวไลลาเป็นอะไรหรือเปล่าลูก...หายไปเข้าห้องน้ำตั้งนาน...” อัครพลถามลูกสาวของตัวเองและยิ่งเห็นใบหน้าซีดเผือดด้วยแล้วก็อดถามไม่ได้

“คือไลลาเข้าห้องน้ำเสร็จก็ไปเดินเล่นรอบบ้านมาค่ะ ที่นี่เปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ ร่มรื่นขึ้น” ใบหน้าหวานบอกอย่างยิ้มแย้มแต่ไม่หันไปมองกองทัพซึ่งเขาจ้องมองเธอมาเป็นระยะจนอดประหม่าไม่ได้

“อืม...บางทีไอก็เข้ามาดูแลดอกไม้ที่นี่บ้างลูก บ้านของเราเลยร่มรื่นน่าอยู่มากกว่าเดิม”

‘ไอ’ หรือ ‘ไอลดา’ คือลูกสาวแท้ๆ ของคุณพ่อที่หายตัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อนและก็มาเจอเมื่อไม่นานมานี้ และไอลดาก็กลายมาเป็นเพื่อนสนิทของเธอเช่นเดียวกัน

“ว่าแต่ลูกไอโตหรือยังคะ ไลลาว่าจะไปเยี่ยม”

“โตแล้ว เพิ่งคลอดลูกสาวคนเล็ก...ไอคงดีใจนะที่ลูกไปหา” อัครพลบอกอย่างดีใจที่ลูกสาวทั้งสองเข้ากันได้ดี คงมีแค่กองทัพเท่านั้นที่ตั้งแง่กับไลลาไม่เลิก แต่ทำไมนะเขาถึงเห็นแววตาบางอย่างที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ในดวงตาของกองทัพ จนกลัวบางอย่าง

“งั้นเดี๋ยวไลลาจะไปหาไอกับพี่วิคนะคะ เดี๋ยวนี้กลายเป็นคุณพ่อลูกสองสงสัยจะหล่อขึ้นแน่นอน และยิ่งมีลูกสาวด้วยคงต้องไว้หนวดกันหนุ่มๆ แน่เลย” ไลลาจงใจยั่วอารมณ์ของคนที่นั่งอยู่โซฟาตรงข้าม เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบใจที่พูดถึงวิคเตอร์สามีของไอลดา แต่นั่นแหละคือสิ่งที่เธอต้องการ อะไรที่กองทัพไม่ชอบเธอจะทำทั้งหมด

“ดีเลยลูก”

“งั้นเดี๋ยวหนูไปหาไอก่อนดีกว่าค่ะ ไปกับไลลาไหมเควิน”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่จะไปบ้านไออยู่แล้ว ไปด้วยกันไหมล่ะ” จู่ๆ กองทัพก็โพล่งขึ้นมาจนทุกคนหันไปมองเพราะใครจะคิดว่ากองทัพจะเป็นคนอาสาพาไลลาไปเองทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ทั้งสองตีกันแทบตาย

“ไม่ดีกว่าค่ะคุณพ่อ ไลลาไปกับเควินดีกว่า” หญิงสาวหันไปบอกเพื่อนชายคนสนิทเพราะไม่อยากนั่งรถไปกับกองทัพแค่เมื่อครู่เธอก็กลัวเขาจะแย่แล้ว

“ทำไมล่ะลูก ไปกับตาทัพเถอะ” อัครพลที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยส่งเสริมคำพูดของกองทัพโดยที่ไม่รู้ว่าทั้งสองมีประเด็นอะไรกันมาก่อนหน้านี้ อีกทั้งอยากให้ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องดีขึ้นด้วย

“คะ...คือ”

“กลัวพี่เหรอ” กองทัพทำหน้าตายียวนจนคนตัวเล็กเลิ่กลั่กและไม่อยากให้บิดารู้เรื่องนี้ด้วย

“เปล่าค่ะ...งั้นเราไปกันเถอะเควิน ไปหาไอกัน”

“เราจะไปกันสองคนไลลา...” กองทัพพูดเสียงนิ่งจากนั้นก็จ้องเขม็งไปยังเควินอย่างไม่พอใจ จนคนตัวเล็กเริ่มหวาดหวั่นแล้วว่ากองทัพจะทำร้ายเพื่อนรักของเธอด้วย

ไม่มีใครไม่รู้ว่าตระกูลจรัสจันทร์มนตรีเป็นเจ้าของสถานบันเทิงชื่อดังของเมืองไทยมากมาย และยังลงทุนกาสิโนร่วมกับตระกูลมาดิสัน เวลล์ของวิคเตอร์ด้วย พูดง่ายๆ ก็มาเฟียดีๆ เนี่ยแหละ จนแอบกลัวว่ากองทัพจะทำอะไรเพื่อนของเธอ ถ้าเควินเป็นอะไรเธอคงไม่มีทางให้อภัยตัวเองอย่างแน่นอนที่ทำให้เพื่อนต้องมีอันตราย คนอย่างกองทัพฉากหน้าดูเป็นคนดี แต่เบื้องหลังเขาโหดเหี้ยมมากกว่านั้น

“ไม่ได้ เควินจะต้องไปกับไลลาด้วย”

“ไอ้ฝรั่งนี่มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับครอบครัวของเราสักนิดเดียว จะเอามันไปด้วยทำไม” กองทัพบอกอย่างหัวเสียและจ้องมองฝรั่งร่างสูงอย่างเควินด้วยความไม่พอใจ

เควินเองก็สะดุ้งเมื่อเจอสายตาพิฆาตของกองทัพจนอดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าการที่เพื่อนหายไปเข้าห้องน้ำนานเกือบครึ่งชั่วโมงมันเกิดขึ้นเพราะใครกัน

“ผมอยากไปกับไลลาด้วยครับ” เพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องอยู่กับคนใจร้ายอย่างกองทัพเขาเลยโพล่งออกไป

“ไม่ได้...นายอยู่ที่นี่ ฉันจะพาไลลาไปเอง”

ท่าทีของสองหนุ่มที่จ้องเขม็งทำเอาอัครพลส่ายหน้าไปมาเพราะดูท่าทางกองทัพจะไม่ชอบแฟนของน้องสาวเอาเสียเลย

“ไลลาหนูไปกับพี่ทัพเถอะ เดี๋ยวพ่อว่าจะคุยกับเควินด้วย”

“แต่...” ใบหน้าหวานซีดเผือดเมื่อบิดาออกคำสั่ง ท่านกำลังส่งเธอไปเป็นเหยื่อของคนตัวโตโดยที่ไลลาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอะไรได้เลย หญิงสาวก้มหน้างุดๆ พร้อมกับกำหมัดของตัวเองแน่นเพราะกำลังทำใจเรื่องที่ต้องนั่งรถไปบ้านของไอลดากับกองทัพ

“อย่ารังแกน้องนะตาทัพ”

“ครับ...จะดูแลอย่างดีเลย” มุมปากของกองทัพยกขึ้นอย่างมีเลศนัย ขณะที่คนตัวเล็กนั่งตัวสั่นและจำใจต้องเดินไปกับกองทัพโดยที่ชายหนุ่มเดินนำหน้าไปก่อน

เมื่อลงมาที่โรงจอดรถร่างใหญ่ก็เดินไปเปิดประตูให้กับไลลาทันที พร้อมกับมองคนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้ามองพื้นราวกับกำลังกลัวเขาอย่างนั้น

“กลัวพี่มากหรือไง”

“เปล่า...”

“ถ้าเปล่าก็ขึ้นรถซะ...ขึ้นไป” ในน้ำเสียงมันเต็มไปด้วยคำสั่งจนไลลาอดผวาไม่ได้ เธอพยายามแล้วที่จะไม่กลัวกองทัพ แต่เมื่ออยู่กันสองคนแบบนี้เธอเหมือนเหยื่อที่รอโดนราชสีห์อย่างเขาตะครุบ

“ค่ะ”

ร่างเล็กเดินเข้ามานั่งในรถหรูจากนั้นกองทัพก็เดินอ้อมมายังฝั่งคนขับและก็เข้ามาประจำที่นั่งของตัวเอง

“ไม่คาดเข็มขัดหรือไง”

“เอ่อ...” ความเย็นของแอร์รถทำให้ร่างกายของไลลาเย็นฉับพลันจนเงอะงะไปหมด กองทัพที่มองอยู่ก็เอื้อมมือมาดึงที่คาดเข็มขัดให้หญิงสาวทันที

“จะอ่อยกันใช่ปะ” กองทัพจัดการคาดเข็มขัดให้คนตัวเล็กแต่ใบหน้าของเขายังไม่ยอมห่างจากไลลาเลย

“อะไร” ดวงตากลมโตมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาจะสื่อ

“ทำเป็นไม่คาดเข็มขัดเพราะอยากให้พี่คาดให้ นี่คิดจะอ่อยพี่ด้วยใช่ปะ”

“หลงตัวเอง ฉันมีเหตุผลอะไรที่ต้องอ่อยพี่ด้วย” ใบหน้าหวานเสมองไปทางอื่นเพราะไม่อยากจ้องใบหน้าหล่อเหลาของกองทัพในตอนนี้

“ก็เธอคิดถึงพี่...พี่รู้ คิดถึงตรงนี้ของพี่ด้วย” กองทัพถือวิสาสะจับข้อมือเล็กบางของไลลา จากนั้นก็นำมือเล็กไปวางแหมะที่เป้ากางเกงของเขาอย่างรวดเร็ว

“ว้าย...พี่ทำอะไร” ไลลาหันมามองการกระทำของชายหนุ่มด้วยอาการหน้าแดง และไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร

“ให้เธอเช็กของไง พี่เช็กของเธอไปแล้ว” กองทัพยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นแก้มสวยแดงก่ำเพราะการกระทำของเขาเมื่อครู่

“ฉันไม่อยากเช็กอะไรทั้งนั้น”

“อืม...ไม่เช็กวันนี้ไม่เป็นไร เดี๋ยววันหลังจะพาไปเช็ก...ดีปะ”

“ออกไปนะคนเลว อย่าเอาหน้ามาใกล้ฉัน” มือน้อยดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง ถ้าอยู่ข้างนอกเธอคงเดินหนีเขาแต่นี่ภายในรถที่แสนคับแคบจึงทำให้เธอทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ

“หึ...เลวแล้วยังไง เลวก็ผัวเธอแล้วกัน”

“หยุดพูดคำนี้ได้แล้ว ไลลาจะอ้วก” ไลลาทำหน้าเหมือนสะอิดสะเอียนทุกครั้งที่ชายหนุ่มย้ำเรื่องนี้กับเธอ ทั้งๆ ที่เธอพยายามลืมความเลวร้ายในวันนั้นไปแล้ว

“งั้นก็จำใส่กะโหลกของตัวเองเอาไว้ว่าพี่เป็นผัวเธอ ถ้าพี่ยังไม่หายสะใจเธอก็ไม่มีสิทธิ์เอาร่างกายร่านๆ ไปให้คนอื่นเอา!!!” กองทัพมองมาอย่างวาวโรจน์และไม่ชอบใจที่คนตัวเล็กทำเหมือนรังเกียจเขาตลอดเวลา

“แล้วเมื่อไหร่จะหายสะใจล่ะ แค่นี้มันยังไม่พอหรือไง”

“ยัง...คิดว่า...ได้เอาเธออีกสักทีสองทีน่าจะหายพอดี”

“ไอ้พี่ทัพ!!” ดวงตากลมโตตวัดมองชายข้างกายอย่างโกรธเคืองที่ชอบทำแบบนี้ลับหลังคนอื่น ส่วนฉากหน้าก็ทำเป็นไม่สนใจ

“อย่ามาขึ้นไอ้กับผัวตัวเองไลลา เพราะถ้าเธอเรียกพี่ว่าไอ้อีกคำเดียวพี่จะเย...เธอบนรถเนี่ยแหละ!!”

“ทีพี่ยังชอบหยาบคายกับฉัน แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้!”

“เพราะพี่เป็นผัวเธอและจะเป็นคนที่ทำให้เธอทรมานด้วยเช่นกัน” กองทัพว่าดังนั้นก็กระชากเกียร์แล้วเคลื่อนรถออกมาจากบ้านหลังงาม

“หยุดวุ่นวายกันได้ปะพี่ทัพ เลิกแล้วต่อกันเถอะ ฉันอุตส่าห์พยายามลืมเรื่องระยำที่พี่ทำกับฉันวันนั้นแล้วนะ” ไลลาตะโกนบอกคนที่กำลังขับรถด้วยความเร็วสูงจนเธอกลัวขึ้นมา

“อ๋อเหรอ...แล้วจะลืมเพื่ออะไร” ใบหน้าคมคายหันมามองน้องสาวต่างสายเลือดของตัวเองแถมยังพ่วงท้ายเมียกลายๆ อีกด้วย

“จะให้จำเรื่องต่ำช้าที่ทำกับฉันวันนั้นทำไม เลิกแล้วต่อกันเถอะว่ะ ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ” ที่กลับมาเมืองไทยในครั้งนี้เพราะเธออยากมาเยี่ยมและดูแลคุณพ่อ ซึ่งไม่ได้ต้องการจะมาปะทะคารมกับกองทัพเลยแม้แต่น้อย

“ต่ำช้าอย่างนั้นเหรอ วันนั้นเธอก็ชอบมันไม่ใช่เหรอไง พอพี่แตกในใส่เธอก็ยิ่งชอบ!”

“ไอ้พี่ทัพ!” ไลลาหันหน้ามองคนตัวโตด้วยแววตาโกรธจัดที่ชายหนุ่มกำลังพูดดูถูก

“บอกแล้วใช่ปะว่าอย่ามาเรียกพี่ว่าไอ้ พี่เตือนเธอแล้วนะ!” ว่าจบมือหนาก็ทำการหักพวงมาลัยเข้าข้างทางทันที จนหญิงสาวใจเต้นรัวด้วยความกลัว พร้อมมองไปรอบๆ ก็พบว่ามันเป็นซอยเปลี่ยวที่แทบจะไม่มีรถผ่านไปผ่านมาเลย

“พี่จะทำอะไร...” เสียงหวานถามอย่างสั่นๆ เมื่อเห็นว่าเขามองมาด้วยสายตาเดือดดาลพร้อมกับกัดกรามหนาแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด เส้นเลือดที่กรามและต้นคอก็ปูดโปนขึ้นมาด้วย