บทที่ 2 แค้นฝังลึก 2

วีรดาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดร้าวทั่วหน้าท้องน้อย หมัดให้สารเลวคนนั้นเล่นเอาเธอแทบนอนไม่ได้ทั้งคืน อุตส่าห์ประคบเย็นแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกปวดอยู่ดี มือบางเลิกเสื้อนอนขึ้น รอยช้ำขนาดสองเซนฯยังคงเห็นชัดอยู่บนผิวเนื้อขาวนวล เด็กสาวสะบัดหน้า พ่นลมหายใจแรงแล้วดึงเสื้อลงด้วยความหงุดหงิดใจ

“ถ้าพี่วิทย์รู้มีหวังโดนบ่นจนหูชาแน่ ๆ”

พูดไม่ทันขาดคำ เมื่อมีสายพี่ชายโทรเข้ามา วีรดายิ้มแหย ก่อนจะกดรับสาย

‘โทรมาหาน้องตั้งแต่เช้ามีอะไรรึเปล่าคะป๋า’

เสียงหัวเราะดังมาตามปลายสาย วีรดามักจะเรียกพี่ชายตัวเองว่า ‘ป๋า’ อยู่เสมอ จนบางทีคนภายนอกต่างก็เข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นเด็กเลี้ยงของพี่ชาย ด้วยความที่อายุห่างกันหนึ่งรอบ เธอจึงเป็นน้องสาวที่พี่ชายทั้งรักและหวงที่สุด

‘พี่อยู่หน้าห้อง มาเปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้เลย ยายเด็กขี้เซา’

สายโทรศัพท์ถูกตัดลง วีรดาตกใจจนแทบทำตัวไม่ถูก เป็นครั้งแรกที่ไม่อยากเจอพี่ชายในเวลานี้ เพราะกลัวว่าจะเผลอทำพิรุธจนวรวิทย์จับได้ว่าเมื่อคืนเธอขัดคำสั่งเขาแอบหนีออกไปเที่ยวกลางคืน

วีรดาลนลานก้าวลงจากเตียงด้วยอาการร้อนใจ แม้จะเจ็บที่ท้องแต่ก็ฝืนลุกและต้องทำตัวให้เป็นปกติที่สุด

“อ่านหนังสือดึกหรือไงถึงตื่นสาย”

ทันทีที่น้องสาวเปิดประตู วรวิทย์ก็โพล่งถาม ชายหนุ่มเดินเข้ามาภายในห้องแล้ววางถุงกับข้าวลงบนโต๊ะกลางห้องรับแขก วีรดาทำหน้าเหลอหลา ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของพี่ชายตัวเองว่าอย่างไรถึงจะได้แนบเนียนและไม่น่าสงสัยที่สุด

“หูย…ซื้ออะไรมาเยอะแยะคะป๋า” ร่างอ้อนแอ้นเดินเข้าไปคล้องแขนพี่ชายแล้วซบหน้าลงบนต้นแขนของเขา

“อย่ามาตีเนียน วุ้นยังไม่ตอบคำถามพี่เลยนะ อ่านหนังสือดึกหรือว่าหนีเที่ยวทำไมถึงตื่นสาย”

“อ่านหนังสือดึกสิคะ ใครจะไปหนีเที่ยวกันเล่า” วีรดาแสร้งทำเสียงแง่งอนพร้อมกับย่นจมูกใส่พี่ชาย

“ถ้าวุ้นเรียนจบพี่จะไม่ห้ามอะไรวุ้นอีก ตอนนี้พี่แค่อยากให้วุ้นสนใจแค่เรื่องเรียนอย่างเดียวก็พอ อย่าหาว่าพี่จุ้นจ้านเลยนะ พี่แค่อยากเห็นวุ้นเรียนจบ วุ้นจะได้มีหน้าที่การงานทำดี ๆ พี่รักวุ้นมากเลยนะ”

คนที่เพิ่งทำความผิดมาโผเข้ากอดพี่ชาย เธอรู้ว่าพี่รักและเป็นห่วง ตั้งแต่พ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ก็มีแต่พี่ชายคนนี้ที่คอยดูแล

“วุ้นก็รักป๋าค่ะ รักที่สุด”

วรวิทย์ยิ้มกว้าง วีรดายังเด็กและอ่อนต่อโลก เขาอาจจะมีส่วนผิดที่ดูแลน้องสาวเหมือนไข่ในหิน แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อตอนนี้ในชีวิตของเขามีแค่น้องสาวคนนี้คนเดียว ที่เขาห้ามไม่ให้น้องออกไปเที่ยวกลางคืนเพราะกลัวว่าวีรดาอาจจะไปพบเจอกับคนไม่ดี ยิ่งน้องสาวเป็นคนหัวอ่อนและไม่รู้ไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของคน

วรวิทย์ยิ่งไม่วางใจ

แม้ว่าตอนนี้วีรดาอายุยี่สิบปีแล้ว แต่ในสายตาคนเป็นพี่ก็ยังรู้สึกว่าน้องยังคงเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆที่คอยเดินตามเขาต้อย ๆร้องขอแต่จะกินขนมหวาน จนฟันหน้าผุไปทั้งแถบ

“ไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวพี่ตั้งโต๊ะรอ”

วีรดาหอมที่แก้มพี่ชายฟอดใหญ่ ความรักและห่วงใยที่พี่มีต่อเธอยิ่งทำให้ละอายใจยิ่งนัก ถ้าพี่รู้ว่าเธอแอบหนีเที่ยวทุกครั้งที่มีโอกาส

พี่ชายคงช้ำใจที่สุด

“รอวุ้นแปบนึงนะคะ วุ้นจะรีบอาบน้ำให้เร็วที่สุด”

วีรดาวิ่งปรื๋อกลับเข้าไปในห้องนอน คนเป็นพี่ยิ้มขำ โชคดีที่น้องสาวเชื่อฟังคำสั่งของเขา วีรดาเป็นเด็กเรียนดีและร่าเริง ด้วยความที่เป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างก็มารุมขายขนมจีบ โชคดีที่น้องสาวไม่ได้สนใจในเรื่องความรักฉันชายหญิง พี่ชายอย่างเขาก็พลอยเบาใจ เดิมทีวรวิทย์ตั้งใจที่จะให้น้องสาวย้ายกลับไปอยู่ที่บ้าน แต่ด้วยความที่บ้านกับมหาฯลัยที่น้องเรียนอยู่ห่างกันคนละที่ ครั้นจะให้วีรดาขับรถมาเรียนทุกวันก็เกรงว่าจะเกิดอุบัติเหตุการซื้อคอนโดอยู่ใกล้ ๆ กับมหาฯลัยที่น้องเรียน จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

มื้อเช้าของสองพี่น้องผ่านไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ วรวิทย์มักจะหาเวลามาหาน้องสาวที่คอนโดให้ได้ไม่ต่ำกว่าอาทิตย์ละครั้ง แค่ได้แวะมาแค่ชั่วโมงเดียว ได้มาเห็นความเป็นอยู่ของน้อง เขาก็พอใจแล้ว

“ไม่ต้องหักโหมอ่านหนังสือมากก็ได้นะวุ้น ดูหนังฟังเพลงให้ผ่อนคลายบ้างก็ดี”

“ค่ะป๋า” วีรดารับคำ ปากก็ยังเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ “งานที่อู่เยอะไหมคะ”

“เยอะ แต่พี่สั่งงานลูกน้องไว้แล้ว พี่แวะมาเอารถของวุ้นไปเช็กสภาพก่อน อาทิตย์นี้วุ้นเอารถพี่ไปใช้แทนก่อนนะ”

วรวิทย์เปิดอู่ซ่อมรถขนาดย่อมเป็นอาชีพเลี้ยงดูตัวเองกับน้อง แม้รายได้ไม่ได้อู้ฟู่มากแต่ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งเขาและน้องสาวลำบากอะไร โชคดีที่อู่มีลูกค้าประจำที่คอยผลัดเปลี่ยนมาใช้บริการอยู่อย่างสม่ำเสมอ สมบัติที่พ่อกับแม่ทิ้งเอาไว้ให้ เขาก็เก็บเอาไว้เป็นอย่างดี เงินทุกบาทสมบัติทุกชิ้นที่หามาได้ก็ตั้งใจเก็บไว้ให้วีรดาเพียงคนเดียวเท่านั้น

ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า เขาเกิดโชคร้ายมาด่วนจากไป น้องสาวที่รักที่สุดจะได้ไม่ลำบาก แม้จะรู้ว่าวีรดาเอาตัวรอดได้ แต่การเตรียมทุกอย่างไว้ก่อนที่เรื่องยังไม่เกิด

มันย่อมดีกว่าอยู่แล้ว

“วุ้นนั่งแท็กซี่ได้นะคะป๋า รถป๋าคันใหญ่ วุ้นขับไม่ถนัด”

ปกติเวลาไปเรียนวีรดาก็ไม่ค่อยได้ขับรถไปเรียนอยู่แล้วเพราะเธอขี้เกียจขับรถวนหาที่จอด ใช้บริการรถสาธารณะก็สะดวกไปอีกอย่าง

“ตามใจวุ้นละกัน แต่พี่จะทิ้งรถไว้ที่นี่แหละเผื่อวันไหนวุ้นอยากขับรถไปเอง”

“ขอบคุณค่ะ ป๋า”