4

การอยู่บ้านเฉยๆ มันทำให้คนอย่างมะลุลีแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว นี่ก็ไม่ได้เจอหน้าหวานใจมาเกือบเดือนได้แล้วล่ะมั้ง พูดถึงหวานใจแล้วก็รู้สึกเซ็งชะมัด รู้ก็รู้หรอกว่าเขาน่ะรังเกียจเธอเสียเต็มประดา แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ในเมื่อในชีวิตของมะลุลี วิโรจน์รุ่ง ไม่เคยมีพื้นที่ให้กับคำว่า “ยอมแพ้” กว่าที่จะมีใครสักคนมาทำให้หัวใจเธอเต้นแรงได้เพียงสบตา กว่าที่ชีวิตของเธอจะมีใครสักคนที่สามารถทำให้เธอยิ้มได้อย่างมีความสุขเพียงแค่ได้พูดคุยกับเขา แม้การพูดคุยนั้นจะเน้นไปทางการจิกกัด ตบตีกันผ่านทางวาจา แต่มันกลับทำให้เธอยิ้มได้ทั้งวัน ดังนั้น...เธอจะขอสู้อย่างเต็มที่ จะหยุดก็ต่อเมื่อเขามีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วนั่นแหละ เธอจึงจะยอมรับว่าหมดหวังแล้วจริงๆ ตอนนี้ในเมื่อเขาไม่ยอมมีใครเป็นตัวเป็นตนเสียที ก็แสดงว่าเธอยังมีความหวังอยู่

“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจของมะลุลีดังขึ้น สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์แบบพกพา หน้าจอไมโครซอฟต์เวิร์ดเปิดค้างอยู่อย่างนั้น แต่หน้ากระดาษกลับว่างเปล่าเหลือเกิน นักเขียนนิยายโรมานซ์เร้าอารมณ์ไม่เคยจนด้วยพล็อตเรื่องอย่างนี้มาก่อนเลยในชีวิตนักเขียนที่เริ่มเข้าสู่ปีที่สอง ไอ้ครั้นจะเอาเรื่องราวของตัวเองกับเอเลียตมาจินตนาการเป็นงานเขียนก็กระไรอยู่ อยากจะเก็บเรื่องส่วนตัวเองไว้เป็นเรื่องราวระหว่างเราสองเสียมากกว่า “ออกไปข้างนอกดีกว่า”

หญิงสาวบอกกับตัวเองอย่างนั้น แล้วก็ลุกจากโต๊ะทำงานเพื่อไปจัดแจงแต่งตัวเสียใหม่ให้เหมาะแกการออกไปข้างนอก ยังไม่รู้หรอกนะว่าจะไปที่ไหน...เดี๋ยวออกไปแล้วก็คิดออกเองแหละ แต่งตัวเสร็จก็จัดการเก็บของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าถือขนาดใหญ่สีขาวครีมที่อุตส่าห์ลงทุนซื้อ และก็ใช้บ่อยเสียจนจะขาด แต่ก็ไม่ยอมเปลี่ยนใหม่เสียที แม้จะมีคนเสนอซื้อให้ใหม่ก็เถอะ รวบรวมสิ่งของอันได้แก่กระเป๋าสตางค์ มือถือ และคอมพิวเตอร์แบบพกพาได้ ก็รีบวิ่งออกจากห้อง ตรงไปยังโถงทางเดินชั้นล่างที่ต้องเดินตัดผ่านประตูห้องสำหรับรับประทานอาหาร ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับประตูทรงโค้งที่เป็นทางเข้าห้องดูโทรทัศน์และพักผ่อนหย่อนใจของบ้าน

“อ้าว..จูน!!!” เสียงน้าสาวดังทักมาจากห้องพักผ่อน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า แล้วหันมาทันเห็นหลานสาวเดินผ่านหน้าประตูไปวับพอดี และเสียงเรียกนั้นก็ทำให้มะลุลีก็สาวเท้าถอยหลังกลับมายืนปรากฏตัวตรงช่องประตู เพื่อคุยกับน้าสาว

“คะ?”

“จะไปไหนน่ะเรา?” ดาหลาถามเมื่อเห็นหลานสาวอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีเทาควันบุหรี่ สวมทับด้วยเสื้อโค้ทหนังสีน้ำตาลตัวเล็กพอดีตัว กับกางเกงยีนส์แนบไปกับสะโพกเพรียวๆ กับท่อนขาเรียว มีกระเป๋าใบใหญ่คล้องที่ไหล่

“ไปตามหาแรงบันดาลใจค่ะ” เธอตอบเสียงใส ใช้ภาษาอังกฤษตามมารยาทสากล ยามที่มีบุคคลที่สามที่ไม่รู้ภาษาไทยอยู่ด้วย เธอกับน้าสาวมักจะใช้ภาษาอังกฤษเสมอ

“จะไปไหนล่ะ? เดี๋ยวให้คนขับรถของน้าขับรถไปส่งให้ก็ได้” น้าเขยของมะลุลีเสนออย่างใจดี รู้สึกเอ็นดูหลานสาวของภรรยาคนนี้ราวกับเป็นหลานแท้ๆ และก็อย่างที่เคยบอกไป อยากจะได้เธอมาเป็นลูกสะใภ้คนเล็กใจจะขาด แต่ไอ้เจ้าเอเลียตนี่สิไม่เอาด้วยเสียเลย แล้วเขาก็ไม่ใช่คนหัวโบราณที่จะมาจับลูกหลานคลุมถุงชนกันด้วย แค่จะสร้างสถานการณ์ให้ทั้งสองคนได้ใกล้ชิดกันให้มากขึ้นเท่านั้นเอง เผื่อไอ้ความใกล้ชิดนี้มันจะเป็นเหมือนไฟ ที่ละลายไปเปลือกแข็งๆ เย็นๆ ที่เอเลียตสร้างขึ้นเพื่อห่อหุ้ม... ป้องกันตัวเองจากโลกได้บ้าง แต่เท่าที่ประเมินจากสายตาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา มะลุลีดูจะทำหน้าที่นั้นได้ดีเสียด้วย

“ไม่เป็นไรค่ะน้าจอห์น จูนไปเองดีกว่าค่ะ ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนเหมือนกัน” มะลุลีปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ก็อย่างที่บอก...เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าไอ้แรงบันดาลใจที่จะไปตามหาน่ะมันอยู่ที่แห่งหนใดกันแน่ เลยไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากในการรับส่งเธอ “จูนไปก่อนนะคะ”

“โชคดีนะหนูจูน” จอห์นบอกด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ขณะที่มะลุลียกมือไหว้เขาและดาหลาอย่างนอบน้อม ก่อนเดินลิ่วๆ ออกไปจากบ้านอย่างไม่รั้งรอสิ่งใดอีกต่อไป

และแล้ว... สถานที่ที่หญิงสาวแวะมาตามหาแรงบันดาลใจก็หนีไม่พ้นห้องสมุดประชาชนที่เธอมาใช้บริการอยู่บ่อยๆ จนบรรดาบรรณารักษ์ต่างก็จดจำหน้าเธอได้เป็นอย่างดี ด้วยความมีอัธยาศัยที่เลือกใช้ได้ยามจำเป็นนั่นแหละ

“ไฮ! เดซี่!” มะลุลีแวะทักทายบรรณารักษ์สาวที่ประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์ เมื่อได้รับคำทักทายกลับก็เดินลิ่วๆ เข้าไปยังด้านใน เธอเดินหาหนังสือหรืออะไรก็ตามที่กระตุ้นความสนใจเธอ แต่ก็ยังไม่เจอสักที ไอ้แรงบันดาลใจนี่ทำไมมันตามหายากเย็นนักก็ไม่รู้สิเนี่ย! เท้าบางในส้นสูงสีดำเดินตัดผ่านโซนที่รวบรวมข่าวเก่าๆ ที่น่าสนใจเอาไว้ ดวงตากลมโตของเธอกวาดมองไปตามชั้นหนังสือแต่ละชั้น แล้วสายตาก็ไปสะดุดอยู่กับหัวข้อความเกี่ยวกับ “ชาโดว์ เดวิล”

ไม่รอช้า...มือบางฉวยหนังสือพิมพ์ทุกฉบับที่มีข่าวเกี่ยว ‘ชาโดว์ เดวิล’ ก่อนเดินมานั่งที่ม้านั่งในมุมสงบมุมหนึ่งภายในห้องสมุด เรียกว่าเป็นมุมโปรดของเธอเลยทีเดียวล่ะ เธอยังจำคดีนั้นได้ เป็นคดีสะเทือนขวัญที่เกิดขึ้นเมื่อสี่ปีที่แล้วที่เป็นข่าวดังไปทั่วประเทศ และอาจจะดังออกไปยังต่างประเทศด้วยเช่นกัน