ตอนที่2 ปัญหาของเด็กชายกรินทร์

ตอนที่2 ปัญหาของเด็กชายกรินทร์

“กรินทร์ ย่าขอเข้าไปหน่อยได้ไหมครับ” เสียงของหญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นอย่างอบอุ่นเรียกหลานชายหลังจากเคาะห้องของเขา ก่อนจะค่อย ๆ ไขประตูห้องเข้าไปอย่างรู้ดีว่าเวลาหลานชายไม่พอใจหรือทะเลาะกับพ่อของเขาจะต้องล็อคห้องตัวเองตลอดทำให้กุญแจสำรองห้องหลานชายไม่เคยห่างมือคุณคนางค์เลย เพราะยังไงเด็กน้อยก็ยังเด็กอยู่

“...” เด็กชายกรินทร์นั่งอยู่บนเตียงโดยที่ภายในห้องเปิดเพียงโคมไฟและเล่นรถอยู่เพียงคนเดียว ราวกับก่อนหน้านี้ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นและไม่ได้มีผลอะไรต่อความรู้สึกของเขาเลยสักนิดทั้งที่ความจริงแล้วเขาพึ่งดีดตัวลุกนั่งหยิบรถข้างหัวเตียงมาเล่นตอนได้ยินเสียงเคาะประตูจากย่าตัวเอง

ใครว่าเด็กน้อยไม่มีศักดิ์ศรีเป็นของตัวเอง เขาน่ะก็เหมือนพ่อของเขานั่นแหละ ยอมหักไม่ยอมงอ

“น้องกรินทร์อยากได้อะไรลองบอกย่าได้ไหม ย่าจะซื้อให้” คุณคนางค์เดินไปนั่งข้างเตียงก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อยแล้วถามขึ้นอย่างเอาใจ

“...” เด็กชายกรินทร์ส่ายหัวไม่ได้อยากได้อะไร

“ไม่อยากได้จริง ๆ เหรอ...” คุณคนางค์เห็นหลานชายส่ายหัวก็ถามขึ้นต่อ “งั้นหนูบอกย่าได้ไหมว่าทำไมหนูถึงได้เอาของเพื่อนไปทิ้งแบบนั้น”

“...” เด็กน้อยไม่ได้พูดอะไรและนั่นเล่นรถอย่างไม่ต้องการพูดถึงมัน

“...” แต่เขาพูดแล้วจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อเรื่องพวกนี้มันไม่เคยแก้ไขได้เลย

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้ไม่เคยเปลี่ยน การถูกเพื่อนล้อว่าไม่มีแม่เพราะทุกคนไม่เคยเห็นแม่ของเขาไปส่งที่โรงเรียน แม้แต่พ่อก็แทบจะไม่ไปรับไปส่งเขาด้วยซ้ำ คนที่ไปรับไปส่งเขาตลอดประจำก็คือย่าของเขานั่นเอง ซึ่งนั่นก็คือเหตุผลของการรังแกเพื่อน เพื่อนที่พูดไม่รู้จักคิด

ส่วนเรื่องขโมยของนั้นมันเริ่มจากเด็กน้อยทนไม่ไหวและรู้สึกอิจฉาเพื่อนที่มักเอาของมาอวดที่โรงเรียนว่าสิ่งนั้นพ่อซื้อให้ สิ่งนี้แม่ซื้อให้ และก็เหมือนเดิมอีกครั้งที่เขามีแต่ย่าซื้อให้ ทุกอย่างย่าซื้อให้จนหมดทำให้พ่อไม่เคยได้ซื้ออะไรให้ ส่วนกับแม่นั้น...

และในจุดนี้แน่นอนว่าพ่ออย่างหัสดินทร์ไม่เคยรู้เลย ว่าเหตุผลหนึ่งของพฤติกรรมก้าวร้าวของลูกชายตัวเองนั้นก็มาจากการเรียกร้องความสนใจจากพ่อนั่นเอง พ่อที่แทบไม่ได้เป็นคนเลี้ยงเขาเลยตั้งแต่เด็กน้อยเริ่มจำความได้ แต่ละวันเขาเห็นแค่หน้าย่ากับแม่บ้าน ส่วนพ่อตัวเองนั้นเห็นแค่ตอนเช้าบนโต๊ะกินข้าวและตอนเย็นบนโต๊กินข้าวบางวันเท่านั้น

ที่สำคัญกว่านั้นทุกครั้งที่เด็กน้อยทำตัวเรียกร้องความสนใจ พ่อของเขาก็ไม่เคยถามหาเหตุผลหรือถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นเลยสักนิด พอได้ยินว่าเด็กน้อยรังแกเพื่อน เด็กน้อยขโมยของเพื่อน หลังจากลับหลังคนอื่นพ่อก็ตำหนิเขาทันที

ภายนอกที่ดื้อรั้นของเขาแต่กลับไม่เคยมีใครรู้เลยว่าภายในของเขานั้นก็แค่เด็กคนหนึ่งที่ต้องการความรักอย่างที่เขาไม่เคยได้สัมผัสเลยสักนิด

“ย่าไม่โทษว่าเป็นความผิดของกรินทร์หรอก ย่าเชื่อว่าเด็กพวกนั้นต้องทำตัวไม่น่ารักใส่กรินทร์” คุณคนางค์พูดขึ้นอย่างเอาอกเอาใจหลาน

อย่างแรกคือไม่กล้าทำร้ายจิตใจหลานด้วยการกล่าวโทษ อย่างที่สองมันมีคนแบบนี้จริง ๆ คนที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็คือคนของฉันถูกเสมอ และคุณคนางค์ก็เป็นแบบนั้นมาตลอด

“งั้นไปอาบน้ำมานอนดีกว่านะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ย่าจะพาไปซื้อของเล่น ส่วนเรื่องไปขอโทษอะไรนั่นไม่ต้องไปหรอก”

คุณคนางค์เห็นหลานชายมองหน้าตัวเองอย่างน่าสงสารก็ยิ่งเอาอกเอาใจมากขึ้นกว่าเดิมอย่างรู้ดีว่าไม่ว่ายังไงหลานชายก็ไม่มีทางยอมไปขอโทษเด็กคนนั้นอยู่แล้ว

สุดท้ายเด็กชายกรินทร์ก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะลงจากเตียงเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำด้วยตัวเองและออกมาเข้านอนโดยมีย่าเป็นคนส่งเข้านอนก่อนจะออกจากห้องไป