บทที่ 1.4

หากถึงวันนั้นนางพบว่านางไม่สนใจวิชาการแพทย์แล้ว แต่ทุกคนกลับรับรู้ถึงการมีตัวตนของนาง ตอนนั้นนางจะปฏิเสธก็คงไม่ทันแล้ว และนางจะหมดโอกาสในการเลือกใช้ชีวิตไปโดยปริยาย

ท่านพ่อของนาง...ไม่อยากให้ชื่อเสียงของตนกดดันจนนางไม่หลงเหลือทางเลือก

หากนางไม่อยากเดินทางสายนี้ นางก็จะเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่แต่งงานมีเย้ามีเรือน แต่หากนางต้องการเดินทางสายนี้ ทั้งชื่อเสียง ลาถยศ หรือแม้กระทั่งฐานะในราชสำนัก บิดาเคยกล่าวว่าเขาล้วนสนับสนุนนางทั้งสิ้น

แม้น้อยนักที่จะมีสตรีก้าวเข้าไปใบทบาทในราชสำนัก แต่ฐานะของหลิงหนานในใจของผู้คนแคว้นซีฉู่ รวมไปถึงความสำคัญของเขาในพระทัยของฮ่องเต้ ทำให้ฐานะของนางไม่อาจถูกมองข้ามไปได้ ขอเพียงวันใดนางอยากก้าวออกมา นางเองก็เชื่อว่าฮ่องเต้จะสนับสนุนนางและบิดาแน่นอน

เพียงแต่...ลึกๆ แล้วหลิงอวิ๋นกลัวการแก่งแย่ง ดูอย่างสงครามช่วงเวลาที่บิดาแบกนางเอาไว้บนหลังนั่นสิ นอกจากนั้นยังมีสงครามเย็นของขุนนางในราชสำนัก เหล่าสตรีที่ต้องคอยสนับสนุนบุรุษ การแบ่งฝักแบ่งฝ่าย การช่วงชิงความโดดเด่นของเหล่าสตรีเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนปรารถนา

เฮ้อ... หลิงอวิ๋นเผลอถอนหายใจกับตัวเองหลังใจลอยอยู่นาน ในป่ากว้างอุดมสมบูรณ์จนนางนึกถึงโลกหลังจากวันนี้กว่าพันปี สิ่งที่ผู้คนทำลายลงเพียงเพื่อสิ่งอำนวยความสะดวกที่ต้องแลกมาด้วยหลายๆ สิ่งที่ไม่อาจเรียกคืน...

เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่คล้ายมีเมฆดำเคลื่อนคล้อย นางเดินฝ่าเถาวัลย์รกครึ้มหลังขุดฉั่งฉิก ไปได้หลายราก

นอกจากนั้นในตะกร้าของนางยังมีผลปาโต้ว รากหวงฉี ใบอ้ายเยี่ยและอันซีเซียง ตอนนี้ที่นางต้องการเหลือเพียงผลแห้งของไป๋โต่วโข่ว ซึ่งนางต้องปีนขึ้นไปเหนือธารน้ำตกใกล้ถ้ำหลงหวง ที่สำคัญนางต้องไปให้ถึงที่นั่นก่อนฝนตก หาไม่ทางขึ้นเขาจะลื่นและอันตรายมาก

หลิงอวิ๋นแบกตะกร้าปีนขึ้นเขาไปได้ครึ่งทางในที่สุดฝนก็เทลงมา นางสบถกับตัวเองแต่ให้ลงเขาตอนนี้ก็นับว่าเสียเที่ยว แม้รู้ว่าไม่ควรแต่ก็ยังฝืนไปต่อ

เส้นทางขึ้นเขาลาดชันดินลื่นเพราะฝนตกหนัก กว่าจะตระหนักว่าตัวเองกำลังทำเรื่องโง่งม หลิงอวิ๋นก็ลื่นตกเขากลิ้งหลุนๆ ลงมาพร้อมกับตะกร้าที่เชือกขาดจากหัวไหล่

เมื่อตั้งสติได้และลุกขึ้นนั่ง แม้เจ็บไปทั้งตัวก็ยังหัวเราะกับตัวเอง หากเป็นชีวิตก่อนหน้ามีหรือจะกล้าหาเรื่องเจ็บตัวแบบนี้?

...ไม่มีเสียละ

เก็บของใส่ตะกร้าตามเดิมและตั้งใจจะเดินลงเขา ที่ไหนได้ข้อเท้ากลับถูกคว้าเอาไว้ “กรี๊ด!!!”

ความตกใจทำให้เผลอวาดเท้าเตะออกไปสุดแรง เจ้าของมือข้างนั้นพลิกตัวนอนหงาย มือที่กุมข้อเท้าถูกปล่อยในทันที

หลิงอวิ๋นใจหายวูบ “นี่!” คงไม่ถึงตายหรอกนะ นางได้แต่คิดในใจ “ใครใช้ให้ท่านทำข้าตกใจเล่า” นางบ่นตอนที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาดูเขาใกล้ๆ

คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อมองเห็นใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษวัยไม่น่าจะเกิน...สิบหกสิบเจ็ด? เอ...หรืออ่อนกว่านั้น?

มองสำรวจบุรุษในชุดผ้าฝ้ายสูงค่า ตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าล้วนมีแต่ของราคาแพงที่ชาวบ้านไม่มีทางซื้อหามาสวมใส่ ยิ่งไม่มีทางที่ชาวบ้านธรรมดาจะสวมชุดเช่นนี้ขึ้นเขาแน่นอน

ท่ามกลางสายฝนเทกระหน่ำ ร่างสูงใหญ่กลับมีเลือดแดงฉานถูกชะล้างมากับสายน้ำ หลิงอวิ๋นเบิกตากว้างรีบนั่งลงเขย่าแขนเขาเพื่อให้รู้สึกตัว นางยื่นมือไปอังจมูกโด่งเป็นสันจากนั้นถอนหายใจออกมา

“ดีที่ไม่ตาย ไม่งั้นเสียของหมด”

ดูสิหล่อเหล่าขนาดนี้หากมาตายในป่าลึกไม่มีคนเห็นก็น่าเสียดายแย่ แต่...จะให้นางที่ตัวเล็กเท่านี้แบกบุรุษหล่อเหลาที่ตัวใหญ่กว่านางสองเท่าลงเขา?

ฝันไปเถิด!

“นี่” นางยื่นปลายนิ้วไปตบเบาๆ ที่ข้างแก้ม ในใจบอกตัวเองว่านางไม่ใช่อยากจะกินเต้าหู้เขาหรืออะไรเลย…จริงๆ นะ!!

สาบานต่อ...ตะกร้าสมุนไพรของนางเลยเอ้า!!!

“ข้าแบกท่านลงเขาไม่ได้นะ ข้างล่างนั่นใต้ธารน้ำตกมีชะง่อนหิน ลงไปหลบฝนที่นั่นได้ หากข้าทำแผลห้ามเลือดให้ท่านได้ ท่านอาจรอดตาย อยู่ที่นี่ท่านจะเลือดไหลจนสิ้นใจในที่สุด” นางกล่าวออกมาเสียงเรียบจากนั้นก็รอ

มือยื่นออกไปแตะชีพจรที่ข้อมือของเขา เขาบาดเจ็บมากจริงๆ บาดแผลลึกทั่วร่างทำให้เลือดไหลออกมาไม่หยุด