ตอนที่4 เปิดตัวห้าองค์ชาย

เช้าวันต่อมาฟู่จินเย่ว์ก็เดินทางออกไปดูกิจการโรงเตี๊ยม โดยฟู่จินหยวนได้จัดให้มีองครักษ์สองคนคอยตามดูแลนาง และคอยขับรถม้าพานางไปตามสถานที่ต่าง ๆ ฟู่จินเย่ว์รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ที่จะได้ออกไปเห็นบ้านเมืองในยุคจีนโบราณ เพราะเมื่อก่อนเคยเห็นแต่ในซีรีย์ แม้จะมีความทรงจำจากร่างเดิม แต่ก็ไม่เหมือนกับที่นางเห็นด้วยตาตนเอง เสี่ยวไป๋มองคุณหนูที่มีอาการตื่นเต้นดีใจด้วยความแปลกใจ แค่ไปดูโรงเตี๊ยมนางก็ดีใจขนาดนี้เลยหรือ

“คุณหนูดีใจที่จะได้ไปเห็นโรงเตี๊ยมหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวไป๋ถามขึ้น ฟู่จินเย่ว์ที่ได้ยินนางถามเช่นนั้น ก็ตอบกลับไปอย่างร่าเริงว่า

“เสี่ยวไป๋เจ้าไม่รู้อะไร ข้านะใฝ่ฝันอยากทำอะไรแบบนี้มาตั้งนานแล้ว เป็นเจ้าของกิจการและก็ทำให้มันประสบความสำเร็จขึ้นมา ด้วยความสามารถของตัวข้าเอง” ฟู่จินเย่ว์บรรยายความรู้สึกจริง ๆ ออกไป เพราะยุคก่อนนางก็ฝันว่า หากอายุมากขึ้นนางจะหาอะไรทำนอกเหนือจากการเป็นนักแสดง ซึ่งพอได้มาอยู่ในยุคนี้ ความฝันของนางก็กลายเป็นจริงขึ้นมา อย่างน่าเหลือเชื่อ

ดาวพิฆาตไร้คู่ ไม่สร้างความกังวลให้นางเลยสักนิด บางคนอาจจะคิดว่ามันสำคัญ แต่สำหรับนางแล้วมันเป็นเรื่องไร้สาระ บุรุษไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างของสตรีเสมอไป สตรีสามารถยืนด้วยลำขาของตนเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาขาของบุรุษแต่อย่างใด และนางคิดว่าต่อไปนางจะช่วยเหลือสตรีในยุคนี้ ให้สามารถยืนอยู่ได้โดยไม่ต้องหวังพึ่งพาบุรุษอีกต่อไป

แต่ว่าก็อาจจะเป็นเรื่องยาก เพราะสตรียุคนี้ถูกปลูกฝังตั้งแต่ยังเล็กว่า เติบโตไปก็ต้องออกเรือนกับบุรุษที่สามารถดูแลได้ หลังจากแต่งงานก็ต้องเชื่อฟังสามี หากสามีตายก็ต้องเชื่อฟังบุตรชาย ฟังดูแล้วนางก็รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก

ฟู่จินเย่วยกม่านหน้าต่างมองดูบรรยากาศในตัวเมือง ที่ยามนี้มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ ทั้งสองฟากฝั่งมีร้านค้าต่าง ๆ มากมาย อีกทั้งตามถนนทั้งสองยังมีพ่อค้าแม่ค้า มาตั้งแผงขายของอื่น ๆ อีก ฟู่จินเยว์ระบายยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลาย แล้วเสพสุขกับบรรยากาศตรงหน้าอย่างเบิกบานใจ

ไม่นานรถมาก็มาเทียบจอด ตรงหน้าโรงเตี๊ยมฟู่จิน ซึ่งความหมายของร้าน หมายถึงร่ำรวยเงินทอง แต่แค่ฟู่จินเย่ว์ก้าวขาลงไปยืนมองด้านหน้าของโรงเตี๊ยม ก็ถึงกับส่ายหัวกับความทรุดโทรม พี่ชายของนางคงยุ่งมากจนไม่มีเวลามาดูแลกิจการแห่งนี้ ถึงได้ปล่อยให้ผู้จัดการร้านเป็นผู้ดูแล สภาพคล้ายโรงเตี๊ยมผีสิงเช่นนี้คงมีคนอยากมาพักหรอกนะ

ฟู่จินเย่ว์ก้าวเข้าไปในโรงเตี๊ยม พร้อมเสี่ยวไป๋และองครักษ์อีกสองคน นางกวาดตามองรอบ ๆ บริเวณชั้นล่าง ก่อนจะถอนใจออกมา สงสัยต้องได้ปรับปรุงกันยกใหญ่เลยทีเดียว แต่แล้วจู่ ๆ เสียงพูดคุยจากด้านบนชั้นสองก็ดังขึ้น ฟู่จินเย่วแหงนหน้าขึ้นไปมองตามเสียง ก็เห็นพนักงานของโรงเตี๊ยมหลายคน อีกทั้งผู้จัดการร้าน ยืนก้มหน้าอย่างคล้ายยอมจำนนในความผิด เกิดอะไรขึ้น! ไวเท่าความคิด นางรีบก้าวเท้าขึ้นไปชั้นบนทันที ก่อนจะหยุดฟังบทสนทนาว่าเกิดอะไรขึ้น

“ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่า โรงเตี๊ยมฟู่จินจะตกต่ำได้ถึงเพียงนี้ อาหารที่พวกเจ้าทำถวายองค์ชาย ไม่สิอย่าเรียกว่าอาหารเลยจะดีกว่า ทั้งรสชาติและหน้าตาของอาหาร แย่ยิ่งกว่าอาหารข้างทาง การกระทำเลวร้ายเช่นนี้ ถือเป็นการลบหลู่เบื้องสูง ถือว่าไม่ให้เกียรติอย่างร้ายแรง ข้าจะแจ้งราชสำนักให้มาปิดโรงเตี๊ยมของตระกูลฟู่” ขันทีวัยกลางคนเอ่ยอย่างไม่พอใจ ที่อาหารบนโต๊ะไม่เป็นที่พอใจของเหล่าองค์ชาย เขาแนะนำให้ไปโรงเตี๊ยมของตระกูลกู้ก็ไม่ไป บอกว่าคนเยอะวุ่นวายอยากนั่งสถานที่เงียบ ๆ แล้วเป็นอย่างไร ดูจากสภาพของที่นี่ อาหารที่ทำขึ้นโต๊ะ ก็แย่ไม่ต่างจากสถานที่เลยสักนิด ฟู่จินเย่ว์ที่ยืนฟัง พอได้ยินคำว่าปิดกิจการก็หูผึ่ง ไม่ได้! จะมาปิดกิจการที่เป็นความฝันของนางไม่ได้เด็ดขาด ฟู่จินเย่ว์รีบเดินเข้าไปข้างในทันที

“ต้องขออภัยใต้เท้า เป็นความผิดของทางตระกูลฟู่ ที่ดูแลได้ไม่ดีพอ ถ้าอย่างไรให้ข้าผู้ซึ่งเป็นบุตรสาวตระกูลฟู่ ช่วยชดเชยความผิด ด้วยการทำอาหารให้ใหม่ได้หรือไม่?” หวังกงกงสำรวจสตรีตรงหน้า ก่อนจะแค่นยิ้มด้วยสีหน้าดูถูกดูแคลน ชื่อเสียงของคุณหนูฟู่มีใครบ้างไม่รู้ ทำอาหารชดเชยความผิดอย่างนั้นหรือ น่าขันเกินไปแล้ว จะยกมีดไหวหรือไม่ยังไม่รู้เลย ริอยากทำอาหารเชอะ!

“เดี๋ยวข้าจะไปถามองค์ชายว่าจะเอาอย่างไร” แต่ยังไม่ทันที่หวังกงกงจะเดินเข้าไป ฟู่จินเย่ว์ก็รีบเปิดประตูเข้าไปพบองค์ชายเสียเอง ทำเอาหวังกงกงอ้าปากค้างด้วยความตกใจ นางบ้าไปแล้ว ฟู่จินเย่ว์พอมาถึงก็รีบยอบกาย ก่อนจะรีบเอ่ยขึ้น แต่ว่า…องค์ชายมีกันถึงห้าพระองค์ อีกทั้งองครักษ์อีกห้าคน เฮ้อ! เข้าใจแล้วว่าเหตุใด หวังกงกงถึงดูโกรธมาก ก็พวกเขาเล่นยกกันมาทั้งวังแบบนี้ อาหารไม่ถูกใจก็ไม่แปลก

“ถวายพระพรองค์ชายเพคะ หม่อมฉันต้องขอประทานอภัยเรื่องอาหารด้วยเพคะ หม่อมฉันขอโอกาสทำอาหารให้ใหม่ได้หรือไม่เพคะ?”

“หวังกงกงนางเป็นใคร?” องค์ชายใหญ่ฉินหนิงเฉิงหันไปถามหวังกงกง ที่ยืนหน้าบอกบุญไม่รับที่เห็นฟู่จินเย่ว์เข้ามาเองโดยพละการ

“หม่อมฉันเป็นบุตรสาวของเสนาบดีฟู่จินเฉิงเพคะ นามว่าฟู่จินเย่ว์” ไม่รอให้หวังกงกงเป็นคนตอบ นางเอ่ยตอบขึ้นมาเอง รู้ว่าเสียมารยาทแต่ อยากรู้ว่านางเป็นใครเหตุใดไม่ถามนางกันเล่า ไปถามหวังกงกงทำไม ห้าองค์ชายเมื่อได้ยินชื่อของนาง ก็พากันหันมามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

สตรีผู้นี้คือบุตรสาวของเสนาฟู่ นามว่าฟู่จินเย่ว์ ที่กล่าวขานกันว่า เกิดมาพร้อมดาวพิฆาตเรื่องคู่ครอง นางเป็นสตรีที่มีหน้าตางดงามมากจริง ๆ ผิวที่ขาวกระจ่างใสอมชมพู ดวงตากลมโต จมูกเชิดโด่งอย่างดื้อรั้น ริมฝีปากเรียวบางรับกับใบหน้าเรียว รูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วนอย่างลงตัว หวังกงกงมองเหล่าองค์ชายที่เอาแต่มองนาง ก็เริ่มไม่สบายใจ นี่มันสตรีมีดวงดาวพิฆาต! องค์ชายต้องระมัดระวังตัวเอาไว้

“เจ้าทำอาหารเป็นหรือ?” องค์ชายสามฉินฮุ่ยหมิ่นเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง

“เป็นเพคะ” คำตอบของนาง ทำเอาห้าองค์ชายหรี่ตามองอย่างจับผิดเพราะไม่เชื่อถือคำพูดของนาง นางจะทำอาหารเป็นได้อย่างไร ถึงพวกเขาจากไปศึกษาห่างไกลเมืองหลวง แต่ก็มีองครักษ์คนสนิทคอยรายงานข่าวความเป็นไปต่าง ๆ ให้ได้รับรู้อยู่เสมอ นางปั้นเรื่องมาโกหกได้อย่างไร้ยางอาย

“หม่อมฉันจะทำสุดฝีมือ” ฟู่จินเย่ว์รีบกล่าวยืนยันอย่างแน่วแน่

“ดี! ถ้าเช่นนั้นพวกข้าจะไปดูเจ้าทำด้วยตาตัวเอง” เป็นองค์ชายห้าฉินห่าวหรานที่เอ่ยขึ้น เพราะคิดว่าเรื่องทำอาหารได้ นางต้องสร้างเรื่องโกหกอย่างแน่นอน หากไม่ไปดูด้วยตาตัวเอง นางอาจให้ใครก็ได้มาทำอาหารแทนนาง

ฟู่จินเย่ว์พอได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มประหม่า ไม่ใช่ว่านางทำอาหารไม่เป็น แต่หากมีคนมายืนดูใครจะไปทำอาหารถนัดกัน

“กระหม่อมว่าองค์ชายรออยู่ที่นี่ดีกว่านะพ่ะย่ะค่ะ นางเอ่อ…นางมีดาว” หวังกงกงเอ่ยขัดขึ้นมา

“หุบปาก!” องค์ชายห้าฉินเลี่ยงรุ่ยเอ่ยขัดขึ้น เมื่อรู้ว่าหวังกงกงจะพูดอะไร ในบรรดาเหล่าองค์ชายทั้งห้า เขาเป็นคนที่ดุดันที่สุดแล้ว

“ข้าว่าเรามาทำการเดิมพันกันหน่อยดีหรือไม่? ในเมื่อคุณหนูฟู่ยืนยันว่าทำอาหารได้ หากผลออกมาว่าทำไม่ได้ หรือทำได้แต่รสชาติไม่ถูกใจ โรงเตี๊ยมฟู่จินต้องถูกปิดห้ามเปิดให้บริการอีกต่อไป พวกเจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร” องค์ชายสองฉินห่าวอู๋หันไปขอความคิดเห็นกับองค์ชายคนอื่น ๆ ว่าเห็นด้วยกับความคิดเห็นของเขาหรือไม่ แต่ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย เขาจึงยกยิ้มด้วยความพอใจ ทีนี้ก็มาดูกันว่านางจะทำอย่างไร หากเดิมพันเช่นนี้ นางจะได้รับผิดชอบกับคำพูดตนเองที่เอ่ยออกมา ทำอาหารได้ใครเชื่อก็บ้าแล้ว ชื่อเสียงของนางมีใครบ้างไม่รู้