2

“ออกไป” เสียงเขาเรียบเย็น เสี่ยวอวี่รีบถอยออกไปทันที ประตูปิดลง เหลือเพียงสองคนในห้อง เหยียนหลินค่อย ๆ ยกผ้าคลุมหน้าออกด้วยตนเอง ดวงตาสองคู่สบกัน นางมองเขาอย่างเปิดเผย เขามองนางอย่างประเมิน ความเงียบกินเวลาหลายอึดใจ สุดท้าย เย่ฉวนจึงพูดขึ้น

“เจ้าคงรู้แล้วว่าทำไมเราถึงแต่งงานกัน”

เหยียนหลินยิ้มบาง ๆ

“เพราะพระราชโองการ”

เย่ฉวนเดินเข้าใกล้

“และเพราะพี่ชายของข้าต้องการส่งคนมาจับตาดูข้า” เขาหยุดยืนตรงหน้า สายตาเย็นเฉียบ

“ไม่ว่าจะเป็นสายลับหรือเหยื่อการเมือง ข้าไม่สน”

เสียงเขาต่ำและหนักแน่น

“แต่จำไว้ ในจวนนี้…อย่าก้าวล้ำเส้นของข้า”

เหยียนหลินเลิกคิ้วเล็กน้อย

“แล้วเส้นของท่านอยู่ตรงไหนล่ะ” คำถามตรง ๆ ทำให้เย่ฉวนหรี่ตา เขาไม่คิดว่าเจ้าสาวคนนี้จะกล้าตอบแบบนั้น เหยียนหลินยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ถ้าท่านไม่บอก ข้าจะรู้ได้อย่างไร”

เย่ฉวนจ้องนางครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหยันเบา ๆ

“เจ้ากล้าดี” เขาหันหลังเดินไปทางประตู ก่อนจะพูดทิ้งท้าย

“คืนนี้ข้าจะไม่อยู่ที่นี่ และต่อจากนี้ อย่าคาดหวังอะไรจากข้า” เขาหยุดเล็กน้อย ประตูปิดลง ห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง เหยียนหลินถอนหายใจ

“ดีเลย” นางล้มตัวลงบนเตียง

“อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอหน้าเขาทั้งคืน” แต่ที่นางไม่รู้คือ ด้านนอกห้อง เย่ฉวนยังยืนอยู่ครู่หนึ่ง ลูกน้องคนสนิท คือหลินเฟิง กระซิบถาม

“ท่านอ๋อง…พระชายาดูไม่เหมือนหญิงอ่อนแอเลย”

เย่ฉวนมองประตูห้องหอ แววตาเย็นเฉียบ

“หญิงที่ไม่กลัวข้า มักมีเหตุผลบางอย่าง” เขาพูดช้า ๆ แล้วเขาก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงโคมแดงที่ส่องแสงสลัว ราวกับเป็นสัญญาณว่า ชีวิตของซูเหยียนหลินในจวนอ๋องเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

แสงเช้าสาดผ่านหน้าต่างห้องหอ ซูเหยียนหลินลืมตาขึ้นช้า ๆ เมื่อคืน อ๋องเย่ฉวนไม่กลับมาเลย นางนั่งพิงหัวเตียงอย่างสบายใจ

“ดีจริง…เตียงใหญ่ขนาดนี้นอนคนเดียวสบายกว่า” เสียงประตูเปิดเบา ๆ เสี่ยวอวี่ เดินเข้ามาพร้อมน้ำล้างหน้า

“คุณหนู…เอ่อ…พระชายาเจ้าคะ”

เหยียนหลินหัวเราะ

“เรียกคุณหนูเหมือนเดิมเถอะ ฟังคำว่าพระชายาแล้วรู้สึกแก่”

เสี่ยวอวี่กระซิบ

“บ่าวในจวน ดูเหมือนไม่ค่อยเกรงใจท่านเลยเจ้าค่ะ”

เหยียนหลินยิ้มมุมปาก

“ข้ารู้” นางเพิ่งเข้าจวนเพียงคืนเดียว แต่สายตาของคนในจวนบอกชัดว่า ไม่มีใครคิดว่านางจะอยู่ได้นาน ไม่นานแม่บ้านใหญ่หลี่หรูอวี้ ก็พาบ่าวหลายคนเข้ามา

“พระชายา วันนี้ท่านต้องไปคารวะท่านอ๋องตามธรรมเนียม” น้ำเสียงสุภาพ แต่ท่าทางแข็งกระด้าง

เหยียนหลินถามทันที

“ท่านอ๋องอยู่ที่ไหน”

“ลานฝึกทหาร”

หลี่หรูอวี้มองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

“แต่ถ้าท่านอ๋องไม่อยากพบ…พระชายาก็ไม่ควรรบกวน” คำพูดนั้นเหมือนเตือนกลาย ๆ เหยียนหลินยิ้ม

“ไม่เป็นไร ข้าแค่ไปทักทาย”

ลานฝึกของจวนอ๋องกว้างใหญ่ ทหารกำลังฝึกดาบกันอย่างดุเดือด เสียงโลหะกระทบกันดังต่อเนื่อง กลางลาน ชายในชุดดำกำลังประลองดาบกับทหาร ทุกกระบวนท่ารวดเร็วและเฉียบคม เขาคืออ๋องเย่ฉวน เหยียนหลินหยุดดูเงียบ ๆ ต้องยอมรับว่า ชายคนนี้สมกับเป็นแม่ทัพจริง ๆ ทันใดนั้นเสียงหวานแหลมก็ดังขึ้นข้างหลัง

“โอ้ นี่คือพระชายาคนใหม่หรือ”

เหยียนหลินหันไป หญิงสาวในชุดสีม่วงกำลังเดินเข้ามา ใบหน้างดงาม แต่สายตาเย็นเฉียบ สาวใช้กระซิบเบา ๆ

“นั่นคือหลิ่วเม่ย เจ้าค่ะ นางเป็นคนโปรดของท่านอ๋อง”

หลิ่วเม่ยยิ้มเยาะ

“ข้าได้ยินว่าพระชายามาจากตระกูลตกอับ ไม่คิดเลยว่าจะได้เป็นเจ้าของจวนอ๋อง”

บ่าวรอบ ๆ หัวเราะคิกคัก เสี่ยวอวี่หน้าแดงด้วยความโกรธ แต่เหยียนหลินยังคงยิ้ม

“เจ้าพูดถูก ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะได้มาอยู่ที่นี่” หลิ่วเม่ยชะงัก เหยียนหลินพูดต่ออย่างสบาย ๆ

“แต่ดูเหมือนฟ้าจะเลือกข้า ไม่ใช่เจ้า” นางมองหลิ่วเม่ยตรง ๆ

บ่าวรอบ ๆ เงียบทันที หลิ่วเม่ยหน้าแข็ง

“เจ้า!”

ทันใดนั้น เสียงดาบฟาดอากาศดังขึ้น ทุกคนหันไปเย่ฉวนหยุดการประลองแล้ว สายตาคมมองมาทางพวกเขา หลิ่วเม่ยรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนหวาน

“ท่านอ๋อง วันนี้ท่านฝึกหนักแล้ว ให้ข้าชงชานะเพคะ” นางเดินเข้าไปใกล้ แต่เย่ฉวนไม่มองนาง สายตาเขาหยุดอยู่ที่อีกคน ซูเหยียนหลิน หญิงสาวที่ยืนอยู่เงียบ ๆ เขาจำได้ เมื่อคืนนางคือเจ้าสาวที่กล้าพูดกับเขาอย่างไม่เกรงกลัว เย่ฉวนเดินเข้ามา ทหารรอบ ๆ รีบคุกเข่า เหยียนหลินโค้งคำนับเล็กน้อย

“ถวายบังคมท่านอ๋อง”

เย่ฉวนถามเรียบ ๆ

“เจ้ามาที่นี่ทำไม”

“ตามธรรมเนียม พระชายาต้องมาคารวะสามี” คำตอบตรงไปตรงมา ทำให้เย่ฉวนหรี่ตา

“แล้วเจ้าคารวะเสร็จหรือยัง”

เหยียนหลินยิ้ม

“ยัง”

ก่อนที่ใครจะทันคิด นางหยิบดาบจากชั้นอาวุธใกล้ ๆ แล้วโยนให้เขา ทุกคนตกตะลึง เย่ฉวนรับดาบโดยสัญชาตญาณ เหยียนหลินยิ้มท้าทาย

“ท่านอ๋อง ลองประลองกับข้าสักกระบวนท่าไหม”

ลานฝึกทั้งลานเงียบกริบ หลิ่วเม่ยแทบกรีดร้อง

“เจ้ากล้าดีอย่างไร!” แต่เหยียนหลินไม่สนใจ นางจ้องเย่ฉวนตรง ๆ เย่ฉวนมองหญิงสาวตรงหน้า ครู่หนึ่ง เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงต่ำเย็น