แสร้งเป็นลม

เหวินเฉียนเดินมาที่ห้องรับรองด้านหน้าราวกับเหาะได้ 

เขาหยุดชะงักนิ่งอยู่หน้าประตูทางเข้าราวกับคนวิญญาณแทบหลุดออกมาจากร่าง

ดรุณีน้อยรูปงามราวสรวงสวรรค์สร้าง  คืออาฉีน้องรักของเขาเมื่อหลายปีก่อนจริงๆหรือ? 

'เจ้ามันงดงามเกินกว่านางเซียนไปแล้วนะอาฉี!'  เหวินเฉียนนึกขึ้นมาในใจพร้อมทั้งก้าวขาเดินเข้าไปข้างในห้องรับรองอย่างช้าๆ

"พี่เฉียน"  ชางฉีเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเบาหวิวพร้อมทั้งผุดลุกยืนขึ้นด้วยความดีใจแทบจะอยากโผเข้าไปจับมือเหวินเฉียนเขย่าขึ้นลงแรงๆ หลายๆครั้ง 

แต่ด้วยจำต้องรักษาระยะห่างระหว่างชายหญิง  นางจึงทำได้เพียง

ยกมือขึ้นมาประสานกันและค้อมกายก้มศีรษะลงคำนับบุรุษตรงหน้าแทน

เพียงเท่านั้น

"ข้าน้อยชางฉีขอแสดงความคำนับต่อท่านราชครูเหวินเฉียน

เจ้าค่ะ"

"ตามสบายเถอะนะอาฉี"  เหวินเฉียนพูดพลางผายมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ชางฉีนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิมได้

"ขอบคุณท่านราชครูเจ้าค่ะ"  ชางฉีเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม

"เจ้าดั้นด้นเดินทางมาเหนื่อยๆ จิบชาดอกเหมยนี่ให้ชื่นใจ

สักหน่อยเถิด"  เหวินเฉียนพูดพลางพยักหน้าลงน้อยๆให้สาวใช้ผู้หนึ่งนำชาดอกเหมยเข้ามาได้  

เดิมทีเขาตั้งใจจะให้ชางฉีได้ดื่มชาขาวผสมน้ำผึ้งที่อาฟุได้จัดเตรียมเอาไว้  แต่เนื่องจากแขกทั้งสามของตนมาแทบจะพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมายในเวลาไล่เลี่ยกันเช่นนี้ 

อีกทั้งแขกหนึ่งในสามของเขายังเป็นดรุณีน้อยรูปงามเฉิดฉันท์เช่นอาฉีน้องน้อยของเขาอีก  จึงมิเป็นการเหมาะสมนักที่เขาจะรับรองต้อนรับแขกพร้อมกันโดยที่ทั้งสามคนมิเคยรู้จักกันมาก่อน

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านราชครู"  ชางฉีพูดพลางระบายรอยยิ้มน้อยๆออกมาทางใบหน้า

"พี่เฉียนของอาฉีต่างหากเล่า"  เหวินเฉียนเอ่ยขึ้นน้ำเสียงมั่นคง

ขึงขัง

ทำเอาชางฉีที่กำลังยกชาดอกเหมยขึ้นมาจิบถึงกับแทบจะสำลักชาที่อมไว้ในปากออกมาในทันที

"ทำตัวปกติเหมือนเดิมเถอะนะอาฉี  อยู่ที่จวนนี้เจ้าก็เรียกข้าว่า

พี่เฉียนดังเดิมเหมือนอยู่ที่ลั่วหลางเถอะ" 

เหวินเฉียนเอ่ยขึ้นน้ำเสียงอ่อนโยน

"พี่เฉียนช่างใจดีกับข้ายิ่งนัก  ขอบคุณจริงๆเจ้าค่ะสำหรับการช่วยเหลือทุกอย่างที่มอบให้กับข้า  พอดีว่าข้าพอจะมีฝีมือด้านการเย็บปักอยู่บ้างสักเล็กน้อย  จึงได้นำของกำนัลมาฝากพี่เฉียนด้วย  หากพี่เฉียน

มิรังเกียจที่จะรับของจากข้า  ข้าก็ยินดีที่จะมอบมันให้กับพี่เฉียนเจ้าค่ะ" 

ชางฉีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนยิ่ง  อีกทั้งกิริยามารยาทอันอ่อนหวานผสมเข้ากับความสง่างามอันสูงส่งของนางแล้วก็ทำเอา

เหวินเฉียนรู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

"ตีข้าให้ตาย  ข้าก็ไม่เคยคิดรังเกียจของของเจ้าเลยแม้แต่น้อย" 

เหวินเฉียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม  พยายามเก็บซ่อนความ

ดีใจอันมากมายมหาศาลเอาไว้ในอกอย่างมิดชิด  แต่ทว่าดวงตาทั้งสองข้างของเขากลับปกปิดความรู้สึกนั้นไว้ไม่มิดเลยแม้แต่น้อย 

ชางฉีเห็นดังนั้นจึงพยักหน้าลงน้อยๆ ให้เสี่ยวจูที่ยืนอยู่ด้านนอกนำกล่องไม้ที่แกะสลักด้วยลวดลายดอกเหมยโน้มกิ่งเข้ามายังด้านในโดยทันที

ชางฉีบรรจงเปิดกล่องไม้ออกมาอย่างช้าๆ  และหยิบผ้าพันคอสีฟ้าครามออกมาจากในกล่องไม้

"ผ้าผืนนี้เป็นผ้าเนื้อดีจากซีโจว  ท่านพ่อได้ซื้อมาฝากข้าเมื่อครั้นไปตรวจราชการที่เมืองนั้นราวครึ่งปีก่อน  ข้าจึงได้นำผ้าผืนนี้มาตัดเย็บและ

ปักเส้นด้ายลงบนผืนผ้าด้วยลวดลายนกกระเรียนคู่หันหน้าเข้าหากันประดับด้วยดอกเหมยสีชมพูเข้มด้วยนะเจ้าคะ  มิทราบพี่เฉียนพอจะรับผ้าพันคอผืนนี้ไว้ได้หรือไม่?"

"งดงามยิ่ง  ข้าชอบมาก" 

เหวินเฉียนเอ่ยขึ้นนัยน์ตาเปล่งประกายระยิบระยับ  ในขณะที่

เหวินเฉียนกำลังชื่นชมผ้าพันคอผืนงามอยู่นั้นก็มีบุรุษอีกสองคนได้โผล่หน้าเข้ามาขัดจังหวะความสุนทรีย์นั่นเสียก่อน

"โอ้  อาเฉียนมีแขกมาหาที่จวนวันนี้ด้วยหรือนี่?  ใจคอเจ้าจะมิแนะนำให้พวกข้าได้รู้จักกับแม่นางน้อยผู้นี้บ้างสักหน่อยหรือ?" 

ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงวางอำนาจ  

ทำเอาชางฉีที่กำลังก้มหน้าก้มตาอธิบายถึงที่มาของลายปักบนผ้าพันคอผืนนั้นต้องเงยหน้าขึ้นมามองดูด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ไปราวสิบวินาทีถึงจะดึงสติของตนกลับคืนมาได้

"อาเฉียนนี่ร้ายกาจมากจริงๆ  ที่ทิ้งสหายมาหาสตรีโดยมิแนะนำให้พวกข้าได้รู้จักกับนางด้วย  แบบนี้ดูเป็นคนใจคอคับแคบมากเกินไปแล้วหรือไม่?"  อ๋องน้อยเฉินลู่กล่าวสำทับ

ชางฉีได้ยินดังนั้นจึงรีบหันขวับไปมองดูบุรุษอีกคนที่ก้าวเข้ามาในห้องรับรองโดยทันที

'นั่นมันคนที่นางพบเจอเมื่อครั้นใช้วิชาตัวเบาโผทะยานขึ้นไปอาบแดดบนกิ่งไม้สูงมิใช่หรือ  อีกทั้งเขายังเป็นบุรุษคนแรกที่ได้ใกล้ชิดกันกับนางด้วย  แล้วนั่นก็คือคนที่ขโมยจูบแรกในชีวิตของนางไปในร้านลองชุดมิใช่หรืออย่างไรกัน?  อีกทั้งตอนนี้เสื้อผ้าของเขายังเหมือนกันกับชุดที่นาง

สวมใส่ในตอนนี้มิมีผิดเพี้ยนด้วย!' 

ชางฉีครุ่นคิดคำนึงและกัดริมฝีปากแน่นขึ้นด้วยความว้าวุ่นใจสุดท้ายแล้วนางจึงได้เป็นลมล้มพับไปในอ้อมแขนของเหวินเฉียนนั่นเอง