บทที่ 5 บัญชีแค้นตระกูลเสิ่น

ท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนไปเพียงข้ามคืน จวนแม่ทัพเสิ่นที่เคยเงียบเหงาสำหรับ เสิ่นรั่วหลาน บัดนี้กลับคึกคักไปด้วยทหารเกราะดำของฉินอ๋องที่ยืนเฝ้ายามอยู่ทุกหย่อมหญ้า ทหารเหล่านี้ไม่ได้ทำหน้าที่คุ้มกันจวน แต่ทำหน้าที่คุ้มกันพระชายาเอก ของนายเหนือหัวเพียงผู้เดียว แม้แต่เสิ่นเจิ้งผู้เป็นเจ้าของจวน จะเดินไปที่ใดก็ยังต้องถูกสายตาเย็นชาของทหารเหล่านั้นจับจ้องราวกับเป็นนักโทษในบ้านตนเอง

รั่วหลานนั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำกลางสวน นางสวมอาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายดอกมู่หลานดูสง่างามและน่าเกรงขาม ในมือถือตำราแพทย์โบราณที่นางแอบนำมาจากเรือนเดิมของท่านแม่กู้หรง

"คุณหนู... เอ๊ย พระชายาเจ้าคะ ฮูหยินรองและคุณหนูรองมาขอพบเจ้าค่ะ" อาชุ่ยเดินเข้ามาแจ้งด้วยน้ำเสียงที่สดใสขึ้นกว่าแต่ก่อนมากนัก เพราะบัดนี้ไม่มีใครกล้ากลั่นแกล้งบ่าวในเรือนของรั่วหลานอีกแล้ว

"ให้พวกนางเข้ามา" รั่วหลานเอ่ยโดยไม่เงยหน้าจากตำรา

หลิวซื่อ และ เสิ่นยวี่เอ๋อร์ เดินเข้ามาด้วยสภาพที่ดูไม่ได้นัก หลิวซื่อมีรอยช้ำจางๆ ที่มุมปากจากแรงกดดันเมื่อวันก่อน ส่วนยวี่เอ๋อร์ยังคงสวมผ้าคลุมหน้ามิดชิดเพื่อปกปิดผื่นพองที่เริ่มตกสะเก็ดจนดูน่าเกลียดน่ากลัว

"รั่วหลาน... ไม่สิ ท่านอ๋องรับสั่งให้เรียกเจ้าว่าพระชายา" หลิวซื่อฝืนยิ้มประจบ

"แม่เห็นว่าเจ้ากำลังจะออกเรือนไปอยู่จวนอ๋อง เลยอยากจะมาหารือเรื่องทรัพย์สินเดิมของท่านแม่เจ้า... ข้าเห็นว่าเจ้าคงยุ่ง เลยจะขออาสาดูแลร้านค้าและที่ดิน ฝั่งตระกูลกู้ให้ต่อไป จะได้ไม่เป็นภาระของเจ้า"

รั่วหลานปิดตำราดัง ปัง! จนทั้งสองสะดุ้ง

"ท่านแม่รอง... ท่านช่างมีน้ำใจนัก แต่น่าเสียดายที่เมื่อคืนข้าตรวจสอบบัญชีเก่าๆ ของท่านแม่ พบว่าร้านค้าผ้าไหมสามแห่งในแถบชานเมือง และที่ดินผืนใหญ่ทางทิศตะวันออก ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นของท่านไปเสียแล้ว... ท่านช่วยอธิบายให้ข้าฟังหน่อยได้ไหมว่าการดูแลของท่าน เหตุใดถึงกลายเป็นการยักยอกไปได้?"

"เจ้า! เจ้าพูดจาสามหาว!" หลิวซื่อหน้าแดงก่ำ

"นั่นมันเป็นเพราะท่านพ่อของเจ้าเห็นว่าข้าเหนื่อยยาก เลยยกให้เป็นรางวัล!"

"งั้นรึเจ้าคะ? แล้วยาถอนพิษที่น้องรองต้องการล่ะ... ท่านพ่อจะยกให้ด้วยหรือไม่?" รั่วหลานปรายสายตามองยวี่เอ๋อร์ที่ยืนตัวสั่น

"พี่หญิง! ท่านมียาถอนพิษรึ? ฮือออ ช่วยข้าด้วย ข้าทรมานเหลือเกิน" ยวี่เอ๋อร์คุกเข่าลงแทบเท้ารั่วหลาน ความหยิ่งผยองหายไปสิ้นเมื่อความงามที่หวงแหนกำลังจะพังทลาย

รั่วหลานลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาศัตรูตัวฉกาจ นางโน้มตัวลงกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสามคน

"ข้ามี... แต่ข้าจะให้ก็ต่อเมื่อข้าได้ความจริง เกี่ยวกับคืนที่ท่านแม่ข้าสิ้นใจ"

หลิวซื่อหน้าซีดเผือดทันที

"เจ้าพูดเรื่องอะไร... กู้หรงตายนับสิบปีแล้ว นางตายเพราะโรคระบาด!"

"โรคระบาดรึ? โรคระบาดชนิดใดที่ทำให้คนตายมีเล็บสีม่วงดำและมีเลือดไหลออกทางทวารทั้งเจ็ดเหมือนคนถูกพิษปลิดวิญญาณ?" รั่วหลานตวาดลั่นจนนกในสวนบินหนี

"ในตำราของท่านแม่ที่ข้าถืออยู่ มีจดหมายลับที่นางเขียนทิ้งไว้ก่อนตาย... นางบอกว่าทุกวันท่านจะนำน้ำแกงบัวหลวงมาให้ และทุกครั้งที่ดื่ม นางจะเริ่มหมดแรงทีละนิด!"

"ข้าไม่รู้เรื่อง! เจ้าไม่มีหลักฐาน!" หลิวซื่อพยายามจะหนี แต่ถูกทหารเกราะดำสองคนขวางทางไว้ด้วยหอกแหลมคม

"ทูลพระชายา... ท่านอ๋องรับสั่งไว้ว่า หากใครขัดขืนการสอบสวนของพระชายา ให้ตัดหัวเสียที่นี่ได้ทันที" ทหารหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น

รั่วหลานหยิบขวดกระเบื้องสีเขียวออกมา

"นี่คือยาถอนพิษของยวี่เอ๋อร์... และนี่คือยาความสัตย์ หากใครดื่มเข้าไปจะพูดแต่ความจริงอย่างคุมไม่ได้... ท่านแม่รอง ท่านอยากจะเลือกดื่มขวดไหนก่อนดีเจ้าคะ? หรืออยากให้น้องรองดื่มแทน?"

ยวี่เอ๋อร์ที่กลัวตายและกลัวเสียโฉมจนขาดสติคว้าหมับเข้าที่ชายเสื้อหลิวซื่อ

"ท่านแม่! บอกนางไปเถิด บอกไปว่าท่านทำอย่างไร ท่านใส่ยาอะไรลงไปในน้ำแกง! ข้าอยากได้ยาถอนพิษ ข้าไม่อยากหน้าเน่าเช่นนี้!"

"นังลูกโง่! หุบปากเดี๋ยวนี้!" หลิวซื่อตวาดลูกสาวตนเอง

ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังศาลา เซียวจ้านเทียน เดินเข้ามาในชุดลำลองสีดำ แววตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็งยามสบมองหลิวซื่อ แต่เมื่อหันมามองรั่วหลาน เขากลับเดินเข้าไปโอบไหล่นางไว้อย่างถือสิทธิ์

"รั่วหลาน... เสียเวลาคุยกับสตรีแพศยาพวกนี้ไปทำไม?" เขาปรายสายตามองหลิวซื่อด้วยรังสีฆ่าฟัน

"ข้าให้คนไปขุดหลุมศพของท่านแม่กู้หรงขึ้นมาแล้ว... และท่านหมอหลวงที่ข้าคุมตัวมาตรวจสอบกระดูก พบร่องรอยพิษสีนิลฝังลึกอยู่ในเนื้อกระดูกจริงๆ"

เสิ่นเจิ้งที่เพิ่งเดินตามมาถึงกับทรุดลงกับพื้นเมื่อได้ยินคำของฉินอ๋อง

"ท่านอ๋อง... ท่านว่าอย่างไรนะ? กู้หรงถูกพิษรึ?"

"เสิ่นเจิ้ง... เจ้ามันโง่จนน่าสมเพช" จ้านเทียนแค่นยิ้ม

"เมียรักถูกวางยาตายใต้จมูกตัวเองมานับสิบปี แต่กลับยกย่องฆาตกรขึ้นเป็นฮูหยินเอก... เจ้าอยากให้ข้าล้างมลทินให้เมียเก่าเจ้าด้วยเลือดของเมียใหม่เจ้าตอนนี้เลยไหม?"

หลิวซื่อเมื่อเห็นว่าหลักฐานมัดตัวและฉินอ๋องเป็นคนลงมือสืบเอง นางก็รู้ว่าไม่มีทางรอด นางกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"ใช่! ข้าทำเอง! กู้หรงมันดีเด่นมาจากไหน? ใครๆ ก็รักมัน พ่อเจ้าก็รักมัน! ถ้ามันไม่ตาย ข้ากับลูกจะมีที่ยืนได้อย่างไร!"

รั่วหลานเดินเข้าไปหาหลิวซื่อ แววตานางนิ่งสนิท

"ในที่สุดก็ยอมรับ... ท่านแม่รอง ในเมื่อท่านชอบวางยาคนอื่นนัก ข้าก็จะให้ท่านได้ลิ้มรสผลกรรมนั้นเอง"

รั่วหลานกรอกยาขวดสีม่วงเข้าปากหลิวซื่ออย่างรวดเร็ว

"นี่คือพิษหนอนไหมโลหิต มันจะไม่ฆ่าท่านทันที แต่ทุกวันที่พระจันทร์ขึ้น ท่านจะรู้สึกเหมือนมีเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทงหัวใจ และร่างกายจะค่อยๆ เน่าเปื่อยจากภายในไปสู่ภายนอก... ส่วนร้านค้าและที่ดินทั้งหมด ข้าขอยึดคืนเข้ากองกลางของฉินอ๋อง!"

"กรี๊ดดดด! เจ้ามันปีศาจ!" หลิวซื่อลงไปดิ้นพล่านบนพื้น

ยวี่เอ๋อร์มองภาพมารดาด้วยความสยดสยอง นางพยายามจะคลานหนีแต่ถูกรั่วหลานเหยียบชายกระโปรงไว้

"ส่วนเจ้า ยวี่เอ๋อร์... ยาถอนพิษนี่ข้าจะให้ แต่มีเงื่อนไขว่าเจ้าต้องไปเป็นนางรับใช้ ในโรงซักล้างของจวนอ๋อง ข้าจะดูซิว่า ผิวพรรณที่เจ้าหวงแหนนักหนา จะทนต่อน้ำด่างและงานหนักได้นานเพียงใด"

"ไม่! ท่านพี่เหวินเจี๋ยช่วยข้าด้วย!" ยวี่เอ๋อร์ตะโกนหาคนรักที่ไม่ได้อยู่ที่นี่

"หลู่เหวินเจี๋ยรึ?" จ้านเทียนพูดขึ้นพลางหัวเราะในลำคอ

"บัดนี้เขากำลังถูกฝ่าบาทสอบสวนเรื่องการยักยอกเสบียงคลังทหาร... ข้าเกรงว่าเขาคงไม่มีเวลามาห่วงชู้รัก ที่กำลังจะกลายเป็นบ่าวซักล้างหรอก"

รั่วหลานหันไปมองฉินอ๋อง แววตาของนางสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน

"ท่านอ๋อง... ท่านทำเพื่อข้าถึงเพียงนี้เชียวรึ?"

จ้านเทียนรั้งเอวนางเข้ามาแนบชิด พลางก้มลงกระซิบที่ข้างหูต่อหน้าบิดาที่ตกตะลึง

"ข้าเคยบอกแล้ว... ใครที่ทำให้เจ้าเสียน้ำตา ข้าจะล้างตระกูลมัน... บัญชีแค้นในบ้านเจ้าจบลงแล้ว ต่อไปข้าจะพารั่วหลานของข้าไปล้างแค้นระดับแผ่นดินด้วยกัน เจ้าพร้อมจะไปเป็น 'ยอดหญิง' เคียงคู่บัลลังก์ของข้าหรือยัง?"

รั่วหลานยิ้มออกมาอย่างงดงามที่สุดในชีวิต นางไม่ได้เพียงแต่ได้ความยุติธรรมคืนมา แต่นางยังได้โล่ ที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้ามาไว้ในมือ

"ข้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ... ท่านพี่"

คำว่าท่านพี่ ทำเอาอ๋องปีศาจถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบนางเข้ามากอดแน่นราวกับจะฝังนางไว้ในอก บรรยากาศรอบศาลาริมน้ำที่เคยคาวไปด้วยกลิ่นแค้น บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ร้อนแรงและอันตราย