หาคู่หมายโดยเร็ว

“ท่านแม่ ท่านมาได้อย่างไรกัน” เยว่เต๋อตงถามด้วยความเป็นห่วง เหตุเพราะมารดาของตนเองป่วยด้วยโรคชรามานาน

“ข้าก็มาดูหน้าคนที่อยากจะเฉดหัวหลานสาวข้าจนตัวสั่นน่ะสิ”

“ท่านย่า เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ” เธอว่า ก่อนจะลุกจากที่นั่งเดินไปพยุงคนชราให้ลงมานั่งข้างกัน

“ข้าได้ยินว่าซูฮวาถูกคุณชายตระกูลเฉินถอนหมั้น ในใจหวังมาปลอบโยนนางเสียหน่อย แต่กลับได้ยินลูกสะใภ้ที่ตัวเองเลือกเองกับมือกล่าววาจาใจแคบกับเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเยว่ได้ลงคอ ช่างน่าผิดหวังเสียจริง”

“ท่านแม่ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงไม่อยากตระกูลเยว่เสื่อมเสียก็เท่านั้น จึงเผลอพลั้งปากพูดเช่นนั้นออกไป”

“เอาล่ะ ข้าขอบอกพวกเจ้าสองคนให้ชัดเจนเสียวันนี้ หากข้าได้ยินผู้ใดเอ่ยวาจาดูถูกหลานข้าอีกล่ะก็ มันผู้นั้นก็อย่าได้หวังว่าจะได้อยู่เสวยสุขที่จวนนี้อีกเลย” บอกด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ แล้วหันมาบอกให้หลานรักไปรอตนที่เรือน

“ซูฮวา เจ้ากลับไปรอย่าที่เรือนก่อนเถิด ย่ามีเรื่องจะคุยกับอาของเจ้าหน่อย แค่สองคน” เหล่าฮูหยินเอ่ยประโยคท้ายสุด เมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ของตนไม่มีทีท่าจะออกจากห้องโถงไปเสียที

ฮูหยินเยว่ที่ได้ยินคำเอ่ยไล่กลาย ๆ รู้สึกเสียหน้ายิ่งนัก ได้แต่เดินหน้าตึงจากไปด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด

“ท่านแม่ ท่านมีเรื่องอันใดจะคุยกับลูกหรือขอรับ” เขาถามอย่างนอบน้อม

“ข้าอยากคุยเรื่องหมั้นหมายของซูฮวา เดิมทีนางควรได้แต่งกับคุณชายสูงศักดิ์มากกว่าอดีตคู่หมั้นที่ผ่านมาทั้งสามคนของนาง เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไม”

“ลูกเข้าใจในสิ่งที่ท่านต้องการจะกล่าว”

“ในเมื่อเจ้าบอกว่าเข้าใจ แล้วเหตุใดจึงไม่ทำตาม”

“แม้มารดาของนางเป็นถึงท่านหญิงมีสายเลือดของราชวงศ์ แต่ทว่าลูกไม่อาจให้ซูฮวาแต่งกับบุรุษที่มียศศักดิ์สูงกว่าลูกของขุนนางได้”

“เหตุผลของเจ้าล่ะ”

“ก่อนที่พี่สะใภ้จะสิ้นใจ นางเคยขอไว้ว่าหากลูกสาวของนางเข้าสู่วัยออกเรือนเมื่อใด จะให้นางแต่งกับใครก็ได้ทั้งนั้น ขอเพียงเขาเป็นคนซื่อสัตย์ จริงใจ และรักซูฮวา เพียงแต่ลูกไม่อยากให้นางต้องพบจุดจบเฉกเช่นมารดาของนางก็เท่านั้น จึงไม่ปรารถนาให้นางข้องแวะกับราชวงศ์อีก”

“ถึงอย่างไรเสียข้าก็ยังหวังให้นางได้แต่งกับบุรุษสูงศักดิ์ จะเป็นอ๋อง องค์ชาย หรือท่านชายก็ได้ทั้งนั้น ขอเพียงเขาสามารถปกป้องนางได้ ข้าย่อมไม่ขัด” ฮูหยินผู้เฒ่าอกบุตรชายตามตรง แม้มารดาของซูฮวาจะสิ้นใจไปเพราะถูกกบฏชั่วคร่าชีวิต เพราะเห็นว่านางมีสายเลือดของราชวงศ์ เพราะปู่ของนางเป็นถึงจวิ้นอ๋อง

“เห็นทีคงยากแล้วล่ะขอรับ นางถูกถอนหมั้นไปถึงสามคราแล้ว ข่าวคงกระจายไปทั่วทั้งเมืองหลวงแล้วกระมัง”

“เช่นนั้นเจ้าก็หาคุณชายตระกูลดี ๆ นอกเมืองหลวงเสีย ข้าอยากเห็นนางออกเรือนก่อนที่ข้าจะสิ้นลม”

“ท่านแม่ เหตุใดใดท่านจึงพูดเป็นลางร้ายเช่นนี้”

“เต๋อตง เจ้าย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าร่างกายของแม่เป็นเช่นไร”

“ขอรับ ลูกจะรีบหาคู่หมายให้ซูฮวาโดยเร็ว

ในตอนนี้เธออยู่ที่เรือนฮูหยินผู้เฒ่า เหตุเพราะไม่อยากให้คนชราแถมยังป่วยอีก ต้องไปหาตนถึงที่เรือนจึงเลือกมานั่งรออยู่ที่นี่แทน

“คุณหนู เหล่าฮูหยินมาแล้วเจ้าค่ะ” หวังเยี่ยนร้องบอก

“ซูฮวา เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องแต่งงานไปหรอก ย่าจะหาคนที่ดีให้เจ้าเอง” เอ่ยปลอบน้ำเสียงอ่อนโยน

“ท่านย่านั่นแหละเจ้าค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ไม่ได้ออกเรือนก็ดีเหมือนกันหลานจะได้อยู่ดูแลท่าน”

“เจ้าคิดเช่นนี้นี่เอง มิน่าล่ะคุณชายทั้งสามที่เคยหมั้นหมายกับเจ้าถึงได้ถอนหมั้นหมด”

“ท่านย่า นี่ท่านรู้หรือเจ้าคะ”

“เหตุใดข้าจะไม่รู้เล่า เจ้าให้หวังเยี่ยนไปจัดการพวกเขาเองกับมือเลยนี่”

“ก็หลานไม่ได้ชอบพอพวกเขานี่เจ้าคะ”

“แต่ยังมีอีกเรื่องที่เจ้ายังไม่รู้”

“เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”