บทที่ 1.5

“เจ้าไปเถิด ข้าอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ สักครู่” ซูฉิงเยี่ยนเดินไปหยุดยืนอยู่ใต้ต้นหูกวางโดยไม่ได้หันมาสนใจสาวใช้ของตนอีก ดังนั้นซวงเอ๋อร์จึงได้แต่เดินห่างออกมา

เมื่อได้อยู่คนเดียวตามลำพังหญิงสาวล้วงเอาเชือกถักสีแดงออกมาจากถุงหอม

เชือกถักเส้นนี้นางผูกเงื่อนเองกับมือ มารดาของนางคือผู้ที่สอนให้นางทำ ทั้งยังบอกว่าเชือกถักนอกจากจะเป็นของมงคลแล้ว ยังสามารถใช้เป็นของแทนใจได้อีกด้วย

จำได้ว่าหากใช้เส้นผมของหญิงสาว ถักทอผูกประสานกับเชือกมงคลเป็นเงื่อนตาย แล้วมอบมันเป็นของแทนใจให้คนรัก นั่นจะทำให้คนสองคนรักกันไม่มีวันเสื่อมคลาย

ภรรยาที่มอบเชือกถักที่มีเส้นผมของนางให้สามี จะทำให้คนสองคนเป็นดัง ‘เงื่อน’ ซึ่งแฝงนัยถึงความรักที่มั่นคงยืนยาว ไม่มีวันเสื่อมคลาย

ซูฉิงเยี่ยนตั้งใจจะมอบเชือกถักเส้นนี้ ให้บุรุษที่นางหวังว่าสักวันนางจะหาเขาเจอ ทว่าตอนนี้นางมั่นใจแล้วว่าจะไม่มีวันนั้น

นางมาวัดหยุ่นเหอในวันนี้ ก็เพื่อที่จะอำลาความฝันที่นางเคยเอ่ยกับมารดาเอาไว้ สถานที่แห่งนี้ก็คือที่ซึ่งนางเคยบอกมารดาว่านางจะแต่งให้กับคนที่นางรัก และหมายใจว่าเขาเองก็รักนางเช่นกัน

“ท่านแม่” ซูฉิงเยี่ยนเอ่ยออกมาเสียงเศร้า “ลูกเคยบอกกับท่านว่าชั่วชีวิตนี้ลูกจะตามหาบุรุษที่ลูกสามารถรักเขา และเขาเองก็รักลูกเช่นกัน ทว่าในวันนี้ลูกคงมิอาจทำเช่นนั้น เชือกถักของลูกเส้นนี้คงไม่มีโอกาสได้ใช้แล้ว ท่านว่าลูกควรจะทำอย่างไรกับมันดีเจ้าคะ”

ซูฉิงเยี่ยนก้มหน้าลงมองเชือกถักในมือแล้วกำมันเอาไว้แน่น ความสิ้นหวังในใจนางค่อยๆ เอ่อท้น ทว่าจนแล้วจนรอดนางก็ได้แต่กล้ำกลืนมันลงไป

จะมีประโยชน์อันใดที่จะมานั่งคร่ำครวญ เพราะถึงอย่างไรสิ่งที่กำลังจะเกิดก็มิอาจแก้ไขได้แล้ว...

“ท่านแม่ ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ แม้ว่าในที่สุดแล้วลูกไม่อาจเลือกเส้นทางชีวิตของลูกเอง แต่ลูกก็จะพยายามมีความสุข แม้ว่ามันจะยากแต่ลูกจะทำให้ได้ บางทีการแต่งเข้าตระกูลถานอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด ลูกหวังจะให้เป็นอย่างนั้น เขาอาจไม่ได้เป็นเหมือนท่านพ่อ ...พอมีคนอื่นก็เลิกสนใจท่าน”

นางหยุดพูดแล้วถอนหายใจออกมาเสียงดัง มือเล็กเรียวยื่นออกไปโน้มกิ่งของต้นหูกวางลงมา บรรจงผูกเชือกถักลงไป

“เงื่อนรักถักทอประสานใจ แฝงนัยความรักไม่เสื่อมคลายไม่พานพบเพียงหนึ่งเดียวดังใจหมาย มิขอผูกพันผู้ใดไปจนตาย”

ซูฉิงเยี่ยนท่องบทกลอนออกมาด้วยความโศกเศร้า ก่อนจะเงยหน้ามองเชือกถักของนางที่ถูกแขวนอยู่บนกิ่งหูกวาง

แม้ว่ากิ่งไม้ที่นางโน้มลงมาอยู่สูงกว่าระดับสายตาไปเล็กน้อย ทว่าเมื่อนางปล่อยมือกิ่งหูกวางที่ดีดกลับเข้าที่กลับสามารถซ่อนเชือกถักเส้นนั้น ให้กลืนหายเข้าไปคล้ายกำลังช่วยนางซ่อนมันเอาไว้จากผู้คน

ดวงตาทั้งสองข้างของนางคลอคลองไปด้วยน้ำตา เมื่อมองเห็นเชือกถักนั้นกลืนหายเข้าไปในกิ่งหูกวาง ทว่านางกลับไม่ปล่อยให้มันไหลลงมาเพราะเกรงว่าหากนางร้องไห้ น้ำตาจะพัดพาความเข้มแข็งของนางไปจนหมด

หลังจากที่นั่งมองจุดที่ตัวเองผูกเชือกถักเอาไว้อยู่นาน ร่างอรชรก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะสูดลมหายใจเข้า “ท่านแม่ลูกจะเข้มแข็งต่อไปเจ้าค่ะ แม้วันนี้ลูกไม่อาจปฏิเสธในสิ่งที่ท่านพ่อร้องขอ ทว่าวันหน้าลูกจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาบงการชีวิตลูกได้อีก ไม่ว่าลูกจะพบกับเรื่องที่ต้องกล้ำกลืนสักเพียงใด นับจากนี้ลูกจะยืนหยัดให้ได้ ลูกจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอนเจ้าค่ะ ดังนั้นท่านอย่ากังวลไปเลยนะเจ้าคะ แล้วลูกจะหมั่นมาเยี่ยมท่านบ่อยๆ” ซูฉิงเยี่ยนกล่าวจบก็หันหลังจากไป

ผ่านไปครู่ใหญ่หลังจากที่หญิงสาวจากไป ร่างสูงของคนผู้หนึ่งก็กระโดดลงมาจากต้นหูกวาง

เมื่อครู่เขาไม่ได้ส่งเสียง เพราะเกรงว่าจะเป็นการรบกวนอีกฝ่าย เขาไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทแอบฟังสิ่งที่นางรำพึง ทว่ากลอนบทนั้น และคำพูดของนางกลับกินใจเขาเสียเหลือเกิน

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่านางโดนบิดาร้องขอในเรื่องใดจึงปฏิเสธไม่ได้ หรือว่านางโดนบังคับให้แต่งงาน หากจับใจความจากสิ่งที่นางพูด

ถูกผู้อื่นบงการชีวิตโดยที่ตนไม่อาจปฏิเสธ เรื่องเช่นนี้เขาคุ้นเคยกับมันดี โดยเฉพาะคนผู้นั้นคือบิดาผู้ให้กำเนิด

มือใหญ่ยื่นขึ้นไปโน้มกิ่งหูกวางลงมา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ คลายปมเชือกที่หญิงสาวผูกเอาไว้กับกิ่งไม้ออก

จ้องมองเชือกถักในมือแล้วพลิกไปมา เชือกถักที่ถูกถักทอร้อยรัดเอาไว้อย่างแน่นหนาโดยใช้เงื่อนตายที่ยากคลายออก เชือกถักที่เขาได้ยินว่านางใส่เส้นผมของนางถักรวมในใจกลางของเงื่อน

บทกลอนของหญิงสาวผุดขึ้นมาในใจของเขาทันที “เงื่อนรักถักทอประสานใจ แฝงนัยความรักไม่เสื่อมคลาย ไม่พานพบเพียงหนึ่งเดียวดังใจหมาย มิขอผูกพันผู้ใดไปจนตาย แล้วหากเลือกได้ดังใจหมาย เจ้าหวังจะพบพานและผูกพันกับคนเช่นใดเล่า”

พึมพำแล้วเขาก็ได้แต่ยกยิ้มที่มุมปากออกมา รู้สึกเสียดายที่เมื่อครู่มองเห็นใบหน้าของนางไม่ชัดเพราะเขาอยู่บนที่สูงทั้งยังพยายามซ่อนตัว ดังนั้นเขาจึงมองเห็นเพียงเสี้ยวหน้าบางส่วนของนางเท่านั้น

“ท่านกำลังยิ้มอยู่หรือ”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเยวี่ยเสียนเฉิงดังขึ้น