บทที่ 1.3

ถงฉิงลี่ชอบซื้อข้าวของแพงๆ มาให้ผู้เป็นบุตรสาวเสมอ ผิดกับนางเพราะมารดาไม่มีสินเดิม ทำให้นางต้องอยู่อย่างอัตคัด อยากได้อะไรก็ต้องขอความเห็นชอบจากผู้อื่นก่อน

นางรู้สึกตกเป็นรองซูฉิงเยี่ยนในทุกๆ เรื่อง ทั้งที่นางรู้ดีแก่ใจว่าเงินส่วนที่ถงฉิงลี่ใช้นั้น เป็นสินเดิมที่นำติดตัวมาในสมัยที่นางแต่งเข้าตระกูลซู

ที่นางใช้เงินส่วนนั้นซื้อของให้บุตรสาว ก็เพื่อมอบให้เป็นสินเดิมหากซูฉิงเยี่ยนออกเรือน และนั่นยิ่งทำให้นางเคียดแค้น กระทั่งจงเกลียดจงชังพี่สาวต่างมารดาที่เหนือกว่านางแทบทุกอย่าง

“มีแม่สื่อมาที่นี่เพื่อเจรจาการแต่งงานระหว่างตระกูลถานกับตระกูลซู ท่านพ่อเลือกที่จะแต่งเจ้าออกไปไม่ใช่ข้า ทั้งที่ข้าชอบพอท่านมือปราบมานาน และข้าก็เชื่อว่าเขามีใจให้ข้า”

“อะไรนะ!!” ซูฉิงเยี่ยนที่เพิ่งจะทราบเรื่องถึงกับตกตะลึง “เจ้าเข้าใจผิดหรือไม่ พี่ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย”

“เข้าใจผิดหรือ แม่สื่อเพิ่งจะกลับไปเมื่อครู่นี้เอง”

“แต่ท่านพ่อไม่เห็นเรียกพี่เข้าไปถามเลย” ซูฉิงเยี่ยนยังคงไม่อยากจะเชื่อ

ทุกครั้งบิดาจะให้เกียรตินางเสมอ ไม่ว่าเรื่องใดล้วนเอ่ยถามความเห็นนาง ยิ่งเป็นเรื่องที่นางจะต้องออกเรือน นางไม่เชื่อว่าบิดาจะลืมสิ่งที่รับปากมารดาของนางก่อนสิ้นใจว่าจะให้นางออกเรือนก็ต่อเมื่อนางพร้อม

“คุณหนูใหญ่ขอรับ” เสียงของเย่าจงพ่อบ้านคนเก่าแก่ที่อยู่กับตระกูลซูมานานดังขึ้น

“มีอะไรหรือ” ซูฉิงเยี่ยนรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีชอบกลเมื่อเห็นสีหน้าท่าทีลำบากใจของพ่อบ้านประจำตระกูล

“นายท่านเรียกหาท่านขอรับ” เย่าจงเอ่ย

“เห็นไหมเล่า ผิดคำข้าเสียที่ไหน” ซูรุ่ยเย่แค่นเสียงอย่างเย้ยหยัน

“เย่เอ๋อร์ เรื่องเป็นมาอย่างไรนั้นพี่ยังไม่รู้จริงๆ เจ้าก็รู้ว่าพี่ยังไม่อยากออกเรือน บางทีตระกูลถานอาจจะไม่ได้ส่งแม่สื่อมาสู่ขอพี่ก็เป็นได้ หากเป็นอย่างที่เจ้าพูดว่าเจ้ากับเขามีใจให้กัน เช่นนั้นคนที่เขามาสู่ขอก็น่าจะเป็นเจ้ามิใช่หรือ”

ซูรุ่ยเย่ยืนตัวแข็งอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน คำพูดของซูฉิงเยี่ยนทิ่มแทงเข้าไปในใจของนาง

เรื่องที่นางบอกว่าเขาชอบพอนางเป็นเรื่องโกหก นางมีใจให้กับถานเจียงก็จริง ทว่าเขานั้นหาได้ชอบพอนางไม่ ด้วยเพราะเขาเป็นที่ชื่นชอบของสตรีทั่วทั้งเมืองหลวง แม้ว่าทั้งสองจะเคยพบและพูดคุยกันมาหลายครั้ง ทว่าเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าชอบพอในตัวนางแต่อย่างใด

คุณหนูตระกูลใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือนทั้งหลายต่างก็รู้ดีว่า ถานเจียงนั้นมีสาวใช้ที่เป็นอนุอยู่ในจวนอยู่แล้วถึงสองคน ทว่าพวกนางต่างก็พากันมองข้ามเรื่องนั้นไปจนหมด เพราะตราบใดที่พวกนางแต่งเข้าไปเป็นฮูหยินของเขาอย่างถูกต้อง มีหรือที่พวกนางจะต้องกลัวอนุของเขาที่เป็นเพียงสาวใช้

ภายในห้องโถงของคฤหาสน์ ซูเหวิ่นรีบกุลีกุจอลุกขึ้นมาหาบุตรสาวคนโต เขาคาดหวังเป็นอย่างมากที่จะให้ซูฉิงเยี่ยนยินยอมพร้อมใจกับการแต่งงานครั้งนี้ เขาคิดว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับบุตรสาวตนโตของเขาแล้ว ทว่าเขาลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้เขาได้รับปากเรื่องใดไว้กับถงฉิงลี่ ฮูหยินที่เพิ่งจะสิ้นใจไป

“เยี่ยนเอ๋อร์เจ้ามาแล้วหรือ”

“ท่านพ่อ มีเรื่องใดหรือเจ้าคะ”

“พ่อมีข่าวดีจะบอกเจ้า วันนี้ตระกูลถานส่งแม่สื่อมาเจรจาสู่ขอเจ้าให้มือปราบถาน เขาเป็นมือปราบที่ทำหน้าที่อย่างแข็งขัน หลายปีมานี้พ่อกับเขารู้จักกันเป็นอย่างดี อีกทั้งเราสองตระกูลก็คุ้นเคยสนิทสนม พ่อจึงคิดว่าเขาเหมาะกับเจ้าดังกิ่งทองใบหยก ดังนั้น...”

“ท่านพ่อ ลูกยังไม่อยากออกเรือนเจ้าค่ะ”

“ทำไมเล่า เจ้าไม่ชอบเขาหรือ”

“ท่านพ่อมือปราบถานเป็นคนดีมีความสามารถ ทว่าลูกหาได้ต้องการออกเรือนไปตอนนี้ไม่ ท่านก็ทราบดีว่าลูกเพียงอยากจะมีชีวิตที่เรียบง่าย ลูกเพียงอยากใช้ชีวิตกับใครสักคนที่ทำให้ลูกอยู่ด้วยและรู้สึกสงบ ลูกสามารถพึ่งพิงเขา อีกทั้งเขาก็สามารถมอบความมั่นคงกับลูกได้ ทว่าท่านเองก็รู้ดีว่าเขามีอนุอยู่แล้วถึงสองคน เห็นได้ชัดว่าต่อไปลูกคงไม่อาจมีชีวิตสงบสุขได้ ท่านยังต้องการให้ลูกแต่งให้เขาอีกหรือ”

“เยี่ยนเอ๋อร์ หากเจ้ากังวลเรื่องนั้นพ่อสามารถพูดคุยกับมือปราบถาน เจ้าแต่งเข้าไปเป็นฮูหยินเอกของเขา จะใส่ใจเรื่องอนุของเขาทำไม อย่างไรเสียเจ้าก็คือผู้ที่เป็นใหญ่ในจวน อนุพวกนั้นยังนับเป็นตัวอะไรได้”

“ท่านพ่อ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านให้สิทธิ์ท่านแม่รอง เทียบเท่าท่านแม่ที่เป็นฮูหยินเอกทุกอย่าง” ซูฉิงเยี่ยนเอ่ยเสียงเรียบ

และนั่นทำเอาซูเหวิ่นเงียบไป

เขาคาดไม่ถึงว่าจะโดนบุตรสาวที่ว่านอนสอนง่ายตอกกลับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยเช่นนี้ นางไม่ได้โวยวาย นางไม่ได้ขึ้นเสียง ทว่าถ้อยคำทุกคำของนาง กลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

“เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าก็อายุจะย่างเข้าสิบเก้าแล้ว บุตรสาวตระกูลอื่นแต่งงานมีเย้ามีเรือนไปตั้งแต่อายุสิบเจ็ดสิบแปด หากยังไม่ออกเรือนจะโดนติฉินนินทาได้ พ่อไม่ต้องการให้เกิดเรื่องเช่นนั้นกับเจ้า”

“ท่านพ่อ ท่านลืมเรื่องที่รับปากท่านแม่เอาไว้แล้วหรือเจ้าคะ” ซูฉิงเยี่ยนตัดสินใจใช้ไม้ตาย

“จริงอยู่พ่อรับปากแม่เจ้าไว้ว่าจะไม่บังคับเจ้าหากเจ้าไม่เต็มใจ ทว่าคนอย่างมือปราบถาน ไม่มีบุรุษคนไหนที่จะเทียบเท่าเขาได้อีกแล้ว คนดีมีฝีมือทั้งยังอนาคตไกลเช่นเขา ในเมืองหลวงพ่อคิดว่าไม่มีใครที่เหมาะไปกว่าเขาอีกแล้ว”