ตอนที่ 20 หลี่ต้าหลางลุ่มหลงมัวเมา

หลังจากที่หลี่ต้าหลางหย่าขาดนางสงผิงจื่อไปได้ไม่นาน ตอนนี้ถือว่าไม่มีอุปสรรคในการไปมาหาสู่แม่หม้ายหลูจากหมู่บ้านข้าง ๆ ในที่สุดชาวบ้านต่างก็รู้กันว่าหลี่ต้าหลางผูกสมัครรักใคร่มีใจผูกพันกับแม่หม้ายหลู เพราะเรื่องนี้ทำให้นางสงผิงจื่อแค้นใจเป็นอย่างมาก นางไม่คิดว่าอดีตสามีอย่าง หลี่ต้าหลางจะมีแผนการในใจเช่นนี้ หากนางรู้ตั้งแต่แรก นางคงไม่ยอมหย่าให้อย่างง่ายดาย ถึงแม้ว่านางจะทำเรื่องที่ไม่สมควรทำ หากนางขอโทษบ้านรองอย่างจริงใจแล้วละก็ นางเชื่อว่าบ้านรองจะต้องยกโทษให้นาง แต่ตอนนี้ ดีเหลือเกิน หลี่ต้าหลางเจ้าลูกเต่า ข้าจะต้องทำให้เจ้าเสียใจที่หย่าขาดจากข้าสงผิงจื่อคนนี้ นางสงผิงจื่อได้แต่ก่นด่าอดีตสามีอยู่ในใจ

ทางด้านหลินตงหยางกับซ่งลี่ฉุนยังคงรับหน้าที่สอนหนังสือให้กับ หลี่โกวต้าน นอกจากนี้ทั้งสองคนยังขอให้อาจารย์ที่โรงเรียนส่วนตัวเปลี่ยนชื่อให้กับหลี่โกวต้านอีกด้วย เพราะทั้งคู่เห็นว่าชื่อหลี่โกวต้านไม่ค่อยมีความหมายที่ดีสักเท่าไหร่ เช่นนั้นแล้วหลี่โกวต้านจึงมีชื่อใหม่ว่า หลี่เต๋อฟู่

หลังจากแยกบ้านกันแล้วครอบครัวของหลี่เอ้อร์หลางก็รุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งต่างจากบ้านใหญ่หลี่ที่มีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน หลี่ต้าหลางยังคงยืนยันที่จะแต่งแม่หม้ายหลูเข้ามาให้ได้ เรื่องนี้ทำให้แม่เฒ่าหลี่ไม่พอใจ เป็นอย่างมาก ถึงขั้นล้มป่วยแต่หลี่ต้าหลางหาได้สนใจแม่แก่ ๆ ของตัวเองไม่ เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาหาแม่สื่อ และเตรียมสินสอดไปสู่ขอแม่หม้ายหลูมาเป็นภรรยา ท่ามกลางความไม่พอใจและเสียงคัดค้านของแม่เฒ่าหลี่และลูกชาย ทั้งสองของเขา แต่หลี่ต้าหลางหาได้เก็บมาใส่ใจเพียงแต่บอกว่าหากใคร ไม่พอใจจะอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเขาและแม่หม้ายหลูก็ให้ไสหัวออกไปหาที่อยู่กันเอง

เมื่อหลี่ต้าหลางพูดเช่นนี้แล้ว ลูกชายทั้งสองคนของเขาคิดว่า ท่านพ่อของตัวเองกู่ไม่กลับแล้ว จึงได้เก็บข้าวของออกจากบ้านไปหาผู้เป็นมารดา หลี่เจ๋อกับหลี่จ้านสองพี่น้องนับว่ามีนิสัยต่างจากหลี่ต้าหลางและ นางสงผิงจื่อเป็นอย่างมาก อาจจะเพราะได้เข้าโรงเรียนอยู่หลายปี แต่ทั้งสองรู้ดีว่าการที่จะเดินทางไปในเส้นทางขุนนางนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้เรียนเก่งขนาดนั้น ทั้งสองคนตั้งใจเรียนเพื่อที่จะมีงานทำในเมือง เพื่อหาเลี้ยงตัวเองและครอบครัวเท่านั้น

แต่ใครจะไปคิดเล่าว่าทันทีที่ทั้งคู่กลับมาจากในเมือง ท่านพ่อจะหย่าขาดท่านแม่ ส่วนอารองก็แยกบ้านออกไปแล้ว ท่านย่าเองตอนนี้ก็ไม่สามารถทำอันใดได้ทุกอย่างตกอยู่ในมือท่านพ่อ หนำซ้ำตอนนี้ยังคิดจะแต่งแม่หม้ายที่ไหนเข้ามาเป็นแม่เลี้ยงของพวกเขาอีกด้วย เรื่องเช่นนี้เกินจะรับไหวจริง ๆ ขนาดตอนนี้แม่เลี้ยงยังไม่เข้ามาในบ้าน พ่อของพวกเขาก็กลายเป็นพ่อเลี้ยงไปเสียแล้ว

การตัดสินใจของหลี่เจ๋อและหลี่จ้านในครั้งนี้ หลี่ต้าหลางไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใด เพียงบอกว่าหากลูกชายทั้งสองคนก้าวขาออกไปจากตระกูลหลี่ในวันนี้ ทั้งสองคนถือว่าไม่ใช่บุตรชายสกุลหลี่อีกต่อไป หลี่ต้าหลางก็ไม่ลังเลที่จะลบชื่อของทั้งสองคนออกจากผังตระกูล แม่เฒ่าหลี่ที่ได้ยิน ลูกชายพูดเช่นนั้นถึงกับโมโหจนเป็นลมล้มพับไปทันที

ไม่ว่าแม่เฒ่าหลี่จะล้มป่วยหรือไม่ งานแต่งงานระหว่างหลี่ต้าหลางกับแม่หม้ายหลูก็ถูกจัดขึ้นในที่สุด ท่ามกลางความยินดีของเหล่าสหาย ยกเว้นหลี่เอ้อร์หลางที่รู้สึกเสียใจกับการกระทำของพี่ชายมาก การที่พี่ชายเห็นแก่ตัวอยากได้ทรัพย์สมบัติของตระกูลหลี่ทั้งหมดและผลักไสเขาและครอบครัวออกมา นั่นถือว่าเป็นเรื่องดี แต่หลี่ต้าหลางไม่สมควรทำเช่นนี้กับมารดาผู้ให้กำเนิด ไม่ว่าหลี่ต้าหลางจะทำอันใด แม่เฒ่าหลี่จะเห็นดีเห็นงามไปด้วยเสียทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เพราะแม่เฒ่าหลี่ไม่เห็นด้วยกับเรื่องแม่หม้ายหลู หลี่ต้าหลางก็หาได้สนใจไม่ ทั้งยังทำให้แม่เฒ่าหลี่ล้มป่วย จากนั้นจับแม่ที่แก่ชราซ้ำยังป่วยหนักไปโยนเอาไว้ที่กระท่อมท้ายสวน ที่เคยเป็นห้องเก็บฟืนเก่า

หลี่เอ้อร์หลางทนไม่ได้กับการกระทำของพี่ชายจึงปรึกษากับภรรยาและลูก ๆ รับแม่เฒ่าหลี่มาอยู่ด้วยและดูแลอย่างดี แม่เฒ่าหลี่เองรู้สึกผิดจากก้นบึ้งของหัวใจ ตลอดเวลานางทำอันใดลงไป ลูกที่นางไม่ชอบหน้าในวันนั้นกลับกลายเป็นลูกที่ดูแลเลี้ยงดูนางในวันนี้ แม่เฒ่าหลี่ทั้งรู้สึกผิดและละอายใจ เมื่ออาการป่วยดีขึ้น นางได้แต่ขอโทษหลี่เอ้อร์หลางในสิ่งที่นางทำไม่ดีเอาไว้เมื่อครั้งก่อน แต่ด้วยความเป็นคนจิตใจดี หลี่เอ้อร์หลางกับภรรยาหาได้ติดใจเอาความกับแม่เฒ่าหลี่ เพียงแค่บอกให้นางอยู่อย่างสบายใจเท่านั้น ไม่ต้องคิดอันใดมาก อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไป แม่เฒ่าหลี่เองได้บอกเล่าเกี่ยวกับหลานชายทั้งสองที่ถูกหลี่ต้าหลางลบชื่อออกจากผังตระกูล เพียงเพราะต้องการตบแต่งหญิงหม้ายเข้ามา ถึงกับต้องตัดพ่อตัดลูกกับลูกชายของตัวเอง หลี่เจ๋อกับหลี่จ้าน ล้วนแล้วแต่เป็นเด็กดีกันทั้งคู่

“เอ้อร์หลาง ถือว่าแม่ขอร้องเจ้า เจ้าช่วยไปดูอาเจ๋อกับอาจ้านจะได้หรือไม่ ไม่รู้ว่าทั้งสองคนจะเป็นเช่นไร เงินทองแม่ก็เหลืออยู่เพียงเท่านี้ เงิน 5 ตำลึงนี้ ช่วยเอาไปให้หลานทั้งสองได้ตั้งตัว ถึงแม้พ่อสารเลวอย่าง หลี่ต้าหลางจะลบชื่อของพวกเขาออกจากผังตระกูลแต่ถึงอย่างไรทั้งสอง ก็เป็นสายเลือดตระกูลหลี่ ยังเป็นหลานของเจ้ากับแม่ ทั้งสองคนหาได้ทำ อันใดผิด หากจะมีใครผิดก็คงเป็นแม่ที่ตามืดบอด มองไม่เห็นความชั่วร้ายของพี่ใหญ่เจ้า”

“ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะให้เจ้าใหญ่ไปดู ส่วนเรื่องเงินท่านแม่เก็บเอาไว้เถอะ หลานข้า ข้าย่อมยื่นมือเข้าช่วยเหลือ เรื่องนี้ท่านวางใจได้ เจ้าใหญ่นั้นย่อมมีหนทางช่วยเหลือพี่น้องตัวเอง ท่านพักผ่อนให้สบายเรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของข้ากับลูกก็พอ”

“แม่ขอบใจเจ้า ขอบใจสะใภ้รอง ที่ยอมให้อภัยยายแก่เลอะเลือนเช่นข้า”

“ท่านแม่วางใจได้เจ้าค่ะ หาได้มีใครติดใจกับเรื่องที่ผ่านมา เพียงแต่เมื่อก่อนท่านแม่รู้แล้วว่าที่ผ่านมานั้นได้ทำผิดพลาดไป แต่ตอนนี้ย่อมไม่เหมือนกัน ท่านแม่รู้และสำนึกได้ พวกเราก็ดีใจมากแล้วเจ้าค่ะ” สะใภ้รอง

“ใช่แล้วท่านย่า เพียงแต่ข้าต้องขอพูดอย่างหยาบคายกับท่าน สักหน่อย หากว่าท่านลุงใหญ่กับแม่หม้ายหลูมาระรานครอบครัวของพวกเราหรือท่านย่า ข้าต้องขอบอกเอาไว้เลยในตอนนี้ว่าพวกเราจะไม่เกรงใจ หวังว่าท่านย่าจะเข้าใจนะขอรับ” หลี่เสี่ยวจุน

“ย่าเข้าใจแล้ว ที่ผ่านมาย่าขอโทษเจ้าและพี่น้องของเจ้า รวมถึง พ่อแม่เจ้า เพราะย่าดวงตามืดบอดเอง ครอบครัวของพวกเราถึงได้แตกแยกเช่นนี้ หากย่าตายไปไม่รู้ว่าท่านปู่ของเจ้าจะให้อภัยย่าได้หรือไม่ ย่าเองคง ไม่กล้าไปสู้หน้าท่านปู่ของพวกเจ้าในปรโลกเช่นกัน”

“เอาละ ไม่ต้องพูดแล้ว พวกเจ้าออกไปให้ท่านย่าได้พักผ่อน ใครมีอันใดก็ไปทำ ท่านแม่เองก็พักผ่อนให้ดี ข้าจะไปตามหาหลานกับเจ้าใหญ่”

“ตกลง ขอบใจเจ้ามาก”

ทางด้านหลี่เจ๋อกับหลี่จ้านสองพี่น้อง ทันทีที่ออกจากหมู่บ้านก็มุ่งหน้าไปยังบ้านเดิมของมารดา เมื่อไปถึงก็พบว่านางสงผิงจื่อกำลังถูกพี่สะใภ้ใหญ่ทุบตีโดยมีพี่สะใภ้รองของนางสงผิงจื่อยืนยุยงอยู่ข้าง ๆ

“พอได้แล้ว หยุด ป้าสะใภ้ใหญ่ ป้าสะใภ้รอง พวกท่านทำอันใดกัน เหตุใดถึงทุบตีท่านแม่ของพวกข้า” หลี่จ้าน

“เหอะ ท่านแม่ของพวกเจ้า ในเมื่อนางเป็นท่านแม่ของพวกเจ้า ก็มาพานางไปเสียสิ หญิงชั่วที่ถูกสามีหย่าขาดมีอันใดดีกัน นางทำลายชื่อเสียงของบ้านเรา ต่อไปพี่สาวน้องสาวบ้านนี้จะแต่งออกไปได้เยี่ยงไร ช่างไม่ดูเลยว่าแม่ของเจ้ามันสารเลวแค่ไหน”

“ลูกใหญ่ ลูกรองช่วยแม่ด้วย”

“ท่านแม่ พวกเรามารับท่านขอรับ ท่านรีบไปเก็บข้าวของเถิด”

“นี่หมายความว่าอย่างไร อย่าบอกว่า ไอ้ลูกเต่า หลี่ต้าหลางไล่พวกเจ้าออกจากบ้านนะ”

“ขอรับ ไม่ใช่แค่เรา ยังมีท่านย่าด้วย ตอนนี้ท่านย่าถูกบ้านอารอง รับตัวไปแล้ว ส่วนพวกเราจะไปหางานทำในเมืองขอรับ เลยมารับท่านแม่ไปอยู่เสียด้วยกัน แรกเริ่มเราอาจจะลำบากสักนิด ลูกอยากให้ท่านแม่อดทน” หลี่เจ๋อ

“ได้ แม่จะอดทน ขอเพียงแม่ได้อยู่กับพวกเจ้า ส่วนใครที่ทำอันใดกับแม่เอาไว้ แม่จะตามแก้แค้นให้สาสม”

“ท่านแม่การแก้แค้นที่ดีที่สุด คือการที่เรามีชีวิตที่สุขสบายมีเงินทองขอรับ การแก้แค้นที่ดีคือการมีชีวิตที่ดีกว่าพวกเขา ถึงตอนนั้นแล้วเราแค่มองดูพวกเขาก็พอ ส่วนใครที่ดีกับพวกเราด้วยใจจริง เราย่อมต้องตอบแทนน้ำใจพวกเขาขอรับ” หลี่จ้าน

“นั่นสิ สิ่งที่เจ้าพูดมาล้วนถูกต้อง ที่ผ่านมาแม่ไม่ดีเอง แม่เป็นแม่ที่เลวทราม ทำให้พวกเจ้าต้องพบกับเหตุการณ์เช่นนี้ ต่อไปนี้แม่จะเชื่อฟังพวกเจ้า”

“โอ๊ย จะไปก็พากันเก็บข้าวของไปเสียทีอย่าได้มาอยู่รกหูรกตาพวกข้า” สะใภ้ใหญ่บ้านสง

“ข้าย่อมไปแน่นอน แต่วันข้างหน้าอย่าได้มาเสียใจก็แล้วกัน เสียแรงที่เมื่อก่อนข้าช่วยเหลือพวกท่านเสมอมา ตอนนี้ข้ารู้แล้ว พวกท่านมันนางงูเห่า”

หลังจาก สามแม่ลูกออกไปได้ไม่นานเพิ่งจะเดินไปถึงทางเข้าหมู่บ้าน หลี่เอ้อร์หลางกับหลี่เต๋อฟู่ (หลี่โกวต้าน) ก็ตามมาทันและยังได้ฝากข้อความของแม่เฒ่าหลี่พร้อมของที่ฝากมาถึงหลานทั้งสองอีกด้วย หลี่เอ้อร์หลางมอบเงินให้กับหลานชาย 10 ตำลึง เพื่อเป็นเงินในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ พร้อมทั้งกำชับเรื่องที่สมควรอีกสองสามเรื่อง ก่อนจะแยกย้ายกันไปนั้นยังได้บอกกับหลานชายทั้งสองเอาไว้ว่าหากเดือดร้อนหรือมีเรื่องให้ช่วยเหลือให้ทั้งสองคนอย่าลังเลใจที่จะขอความช่วยเหลือ เพราะถึงอย่างไรทั้งสองคนก็เป็นหลานชายโดยสายเลือดของตน ทั้งยังบอกอีกว่าอย่าได้สนใจบิดาผู้โง่เขลาคนนั้นใครทำอันใดเอาไว้ย่อมได้สิ่งนั้นตอบแทน

นอกจากนี้นางสงผิงจื่อยังได้ขอโทษอดีตน้องสามีจากใจจริงพร้อมทั้งบอกว่าต่อไปนี้จะตั้งใจใช้ชีวิตให้ดีกับลูกชายทั้งสอง ที่ผ่านมาตนไม่ดีเอง หน้ามืดตามัว และอิจฉาริษยาในความงดงามของน้องสะใภ้รอง อีกทั้งนางยังอิจฉาความรักใคร่ฉันสามีภรรยาของคนทั้งคู่ เพราะที่ผ่านมานางไม่เคยได้รับจากหลี่ต้าหลางเลยแม้แต่น้อย เมื่อปรับความเข้าใจกันแล้ว ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันหลี่เอ้อร์หลางได้แต่อวยพรให้หลานชายทั้งสองโชคดี