ตอนที่ 11 เห็นแก่ตัว

ยังไม่ทันที่ฉีกุ้ยเถียนจะได้ก้าวออกจากบ้าน ซ่งซีซวนกับซ่งเฟยฉีก็กลับมาเสียก่อน เดิมทีทั้งสองจะกลับมาพรุ่งนี้เพราะเป็นวันหยุดของสถานศึกษา แต่ด้วยทั้งสองคนได้รับมอบหมายจากซ่งเหอซีให้กลับมาแจ้งเรื่องด่วนให้ที่บ้านทราบ จึงได้ขอลาหยุดล่วงหน้าหนึ่งวัน

“ท่านย่าจะออกไปไหนหรือขอรับ”

“เหตุใดพวกเจ้าถึงกลับมาวันนี้ ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุดหรือ”

“ท่านย่า เข้าบ้านก่อนขอรับ อย่าได้ยืนพูดคุยกันตรงนี้เลย”

“มีเรื่องอันใดเร่งด่วนขนาดนั้น”

หลังจากที่เข้ามาในบ้านแล้วซ่งเฟยฉีก็ปิดประตูหน้าต่างเรียบร้อย จากนั้นจึงได้บอกเล่าเรื่องที่ตนเองได้รับมอบหมายจากซ่งเหอซีให้กลับมา ส่งข่าวที่บ้าน หลังจากนางฉีกุ้ยเถียนฟังแล้วก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก จะว่าตกใจก็ไม่ใช่เสียทีเดียวแต่นางยังมีความดีใจที่ลูกชายที่นางรักที่สุด ไม่เคยมีความคิดที่จะทอดทิ้งนาง

“พวกเจ้าบอกว่าท่านอาสี่ของพวกเจ้ามาหาที่สถานศึกษา แล้วบอกว่าจะเกิดสงครามขึ้นอีกไม่นาน และตอนนี้อาสี่ของเจ้ากำลังจะพาครอบครัวย้ายไปรับตำแหน่งทางใต้ใช่หรือไม่ และอาสี่ของพวกเจ้าอยากให้พวกเราย้ายไปตั้งรกรากทางใต้ ส่วนเรื่องที่อยู่นั้นอาสี่ได้ส่งคนไปจัดเตรียมเอาไว้แล้ว แต่เพียงพอแค่สองครอบครัวเท่านั้น”

“ขอรับท่านย่า อาสี่บอกว่าไม่สามารถเตรียมที่อยู่ให้บ้านอาสามได้ หากบ้านอาสามจะย้ายไปด้วย จะต้องมีเงินเพื่อซื้อบ้านและที่ดินเองขอรับ และเรื่องนี้ท่านอาสี่บอกว่าให้ท่านย่าตัดสินใจโดยเร็วที่สุด ส่วนเรื่องที่ว่าครอบครัวอาสามจะทำเช่นไรนั้นสุดแล้วแต่ท่านย่าจะจัดการ ส่วนเรื่องสถานศึกษาของพวกเราอาสี่ได้เตรียมเอาไว้แล้วเช่นเดียวกัน พวกเราสามารถย้ายไปและเริ่มเข้าเรียนได้เลยขอรับ” ซ่งซีซวน

“เฟยฉีไปเรียกพ่อกับลุงใหญ่ของเจ้ามา เรื่องนี้เราต้องปรึกษากันให้ดี”

“ขอรับท่านย่า”

ซ่งเฟยฉีรีบไปเรียกทั้งสองคนมาด้วยความรีบเร่ง “ท่านแม่ ให้เฟยฉีไปเรียกพวกข้ามามีเรื่องอันใดหรือขอรับ” ซ่งเหอจือ

“เจ้าใหญ่เจ้ารอง นั่งลงก่อน น้องสี่ของเจ้าต้องการให้พวกเราย้ายตามเขาลงไปตั้งรกรากทางใต้ และบอกว่าอีกไม่นานจะเกิดสงครามขึ้นตอนนี้ต่างแคว้นได้เตรียมจะบุกเข้ามาแล้ว พวกเราอยู่ใกล้กับชายแดนถึงเพียงนี้ ไม่แน่ว่าอาจเกิดเหตุยากลำบากขึ้นมาได้ เพียงแต่ว่าเจ้าสี่ได้เตรียมที่อยู่อาศัยเอาไว้ให้เพียงสองครอบครัวเท่านั้น ไม่สามารถเตรียมที่อยู่อาศัยให้ครอบครัวเจ้าสามได้ หากเจ้าสามจะโยกย้ายไปด้วย ย่อมต้องมีเงินทุนสำหรับลงหลักปักฐาน”

“ท่านแม่ เหตุใดเราไม่แยกบ้านกันตอนนี้ขอรับ ข้าคิดว่าเจ้าสามอาจจะไม่อยากตามพวกเราไปก็เป็นได้” ซ่งเหอเจา

“เจ้ารองเจ้าคิดเช่นนั้นรึ”

“ขอรับท่านแม่ อีกอย่าง ท่านคิดจริง ๆ หรือขอรับว่าเจ้าสี่ไม่สามารถเตรียมที่อยู่อาศัยได้จริง ๆ ข้าว่าเจ้าสี่แสดงเจตนาชัดเจนแล้วว่าไม่ต้องการให้เจ้าสามไปด้วย”

“ท่านแม่ ข้าว่าน้องรองพูดถูกแล้ว เช่นนั้นพวกเราสมควรแยกบ้านกันเสียตอนนี้ จากนั้นค่อยขายที่ทางที่นี่ แล้วย้ายไปดีหรือไม่ขอรับ ถึงตอนนั้นใครจะมาว่าเราไม่ได้ เพราะแยกบ้านกันแล้ว เราแค่ให้เหตุผลว่าจะย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองเพราะข้ากับพี่ใหญ่ได้งานทำในเมือง เท่านี้ก็สิ้นเรื่องแล้วขอรับ” ซ่งเหอจือ

“ตกลงเอาตามที่พวกเจ้าว่ามา เช่นนั้น พรุ่งนี้เช้า เจ้าไปเรียกผู้ใหญ่บ้านและผู้อาวุโส มาทำการแยกบ้าน”

“ขอรับท่านแม่ แต่ ท่านแม่จะแบ่งอันใดให้เจ้าสามบ้าง” ซ่งเหอจือ

“ให้ที่นา 2 หมู่ กับ เรือนหลังนี้ ไหน ๆ เราก็จะย้ายไปแล้วเรือนที่เราอยู่ตอนนี้ก็เก่ามากจวนเจียนจะพังแล้ว ส่วนที่นาทั้งหมดข้าจะขาย ส่วนเงินกองกลางจะไม่มีส่วนของเจ้าสาม เพราะข้าให้ที่นา 2 หมู่ กับเรือนหลังนี้ก็มากพอแล้ว”

“ขอรับท่านแม่”

เช้าวันรุ่งขึ้น ชาวบ้านต่างตกใจกับข่าวการแยกบ้านของบ้านซ่ง และที่สำคัญ นางฉีกุ้ยเถียนแบ่งที่นาให้ซ่งเหอฉางเพียงสองหมู่และบ้านที่อาศัยอยู่ตอนนี้ ส่วนเงินไม่ได้แบ่งให้แต่อย่างใด ที่นาที่เหลือจากแบ่งให้ซ่งเหอฉางนั้นนางฉีกุ้ยเถียนขายคืนให้กับทางการทั้งหมด

สาเหตุที่นางฉีกุ้ยเถียนขายที่ดินทำกินทั้งหมดนั้นเพราะต้องการย้ายไปตั้งรกรากกับลูกชายคนที่สี่หรือก็คือซ่งเหอซีที่กำลังจะย้ายไปรับตำแหน่งนายอำเภอทางใต้ ส่วนซ่งเหอฉางนั้นนางฉีกุ้ยเถียนอ้างว่ารอให้ตั้งหลักได้เสียก่อนแล้วค่อยให้เขาย้ายตามไป ตอนนี้ครอบครัวไม่มีกำลังที่จะจัดหาที่อยู่และที่ทำกินสำหรับสามครอบครัวได้

แต่ใครจะไม่รู้ว่านางฉีกุ้ยเถียนพูดไปเช่นนั้นเอง ความจริงแล้วชาวบ้านต่างรู้ว่านางไม่พอใจครอบครัวลูกชายคนที่สามเพราะไม่ชอบที่ลูกสะใภ้ยากจน และที่สำคัญ ซ่งเหอจือเองไม่ต้องการให้ซ่งเหอฉางมีส่วนแบ่งในทรัพย์สินที่ผู้เฒ่าซ่งทิ้งเอาไว้มากกว่า จึงหาทางกำจัดน้องชายของตัวเองออกไป ถึงอย่างไรแบ่งสองส่วนก็ดีกว่าแบ่งเป็นสามส่วน

ซ่งเหอฉางคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะถูกแม่และพี่ชายทอดทิ้งเช่นนี้ เขารู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก ถึงจะเสียใจแต่ก็ไม่ได้พูดหรือถามอะไรให้มากความ เขาไม่โต้แย้งอะไร ส่วนฟางซินผู้เป็นภรรยากลับดีใจเป็นอย่างมาก ในที่สุดนางก็สามารถหลุดพ้นจากคนพวกนี้ได้เสียที บ้านสามเป็นแรงงานหลักเพราะพี่ใหญ่กับพี่รองของสามีทำงานได้ไม่เต็มที่ หลบบ้าง อู้บ้าง งานในแปลงนาล้วนแล้วแต่เป็นนางกับสามีทำทั้งนั้น แต่เวลากินกลับได้กินไม่อิ่มเลยแม้แต่น้อย ยังดีที่แม่สามียอมให้ลูกชายของนางได้เรียนหนังสือ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงโรงเรียนส่วนตัวในหมู่บ้านข้าง ๆ ไม่ใช่สถานศึกษาในเมืองดังเช่น ลูกชายของบ้านใหญ่และบ้านรอง

สิบวันให้หลังนางฉีกุ้ยเถียนเดินทางออกจากหมู่บ้านพร้อมด้วยครอบครัวของลูกชายทั้งสองคน ซ่งเหอฉางมองตามขบวนเกวียนและรถม้า ที่ออกไปจากหมู่บ้านจนลับตา เขาคิดว่าต่อจากนี้ไปคงไม่มีโอกาสได้พบกับท่านแม่และพี่ชายทั้งสองอีก ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะทิ้งตัวเองและครอบครัวเอาไว้ข้างหลัง ที่ผ่านมาถือว่าเขากตัญญูต่อมารดาผู้ให้กำเนิดแล้ว จากนี้ไปเขาจะใช้ชีวิตให้ดีและดูแลครอบครัวของตัวเองให้ดี การที่ถูกทิ้งเอาไว้ที่ บ้านเกิดก็ดีเช่นเดียวกัน ภรรยาของเขาจะได้ไม่ต้องตกอยู่ภายใต้แรงกดดันของพี่สะใภ้ทั้งสองและผู้เป็นแม่ของเขา ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาจะได้ไม่ต้องถูกสอนให้เสียคนไปมากกว่านี้

“ท่านแม่ เหตุใดท่านย่าไม่ให้ครอบครัวของพวกเราย้ายไปด้วยเล่าเจ้าคะ” ซ่งลี่จู

“ลี่จู ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าเจ้าไม่รู้ว่าสถานะของพวกเราในบ้านนั้น แทบไม่มีที่ยืน ต่อไปนี้เจ้าอย่าได้ทำตัวไม่ดี เย่อหยิ่งและพูดจาไม่ดีอีก แม่อยากให้เจ้าปรับปรุงตัวเสียใหม่”

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ที่ผ่านมาข้าก็หาได้อยากเป็นเช่นนี้ แต่หากข้าไม่ทำ ท่านย่าก็จะทุบตีข้า บางครั้งข้าเองก็อยากให้บ้านเรา แยกออกไปเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ”

“พวกเราแค่ใช้ชีวิตให้ดีก็พอ แล้วนี่พี่ชายเจ้าไปไหนเสียแล้ว ตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียนแม่ยังไม่เห็นเลย”

“พี่ใหญ่ไปบ้านหลินเจ้าค่ะ บอกว่าจะไปหาพี่ชายหลินตงหยาง”

“เมื่อก่อน สามแม่ลูกนั้นก็น่าเวทนามากจริง ๆ แต่แม่กับพ่อของเจ้าก็ไม่สามารถช่วยเหลืออันใดได้ ดูเหมือนว่า ทั้งสามคนจะผ่านลมฝนไปได้ ตอนนี้มีชีวิตที่ดีแล้ว พี่ชายของเจ้านั้นรักหลินตงหยางเหมือนน้องชายแท้ ๆ มาโดยตลอด”

“ท่านพี่ ท่านอย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าคะ บางทีการที่เราถูกทิ้งให้อยู่ที่นี่ อาจจะดีกว่าย้ายตามพวกเขาไปก็เป็นได้”

“ข้ารู้ ถึงจะบอกว่าไม่เสียใจก็เหมือนจะเป็นการโกหก เพียงแต่ข้าสงสัยเหตุใดจึงย้ายกันไปแบบเร่งด่วน หรือว่าจะมีอันใดเกิดขึ้น หรือว่าจะเป็นภัยสงครามหรืออะไร เรื่องนี้ทำให้ข้าไม่สบายใจอย่างมาก”

“ท่านพี่ ไม่ใช่ว่าเรื่องสงครามกับต่างแคว้น จะเกิดขึ้นวันสองวันนะเจ้าคะ หากเกิดขึ้นจริงก็น่าจะมีข่าวคราวบ้าง ผู้ใหญ่บ้านยังไม่แจ้งอันใดเลย ท่านอย่าเพิ่งคิดไปก่อนเลยเจ้าค่ะ”

“เจ้าไปทำอาหารเย็นเถอะ นี่ให้เจ้า”

“อันใดหรือเจ้าคะ ท่านพี่เงินนี่มาจากที่ใดเจ้าคะ”

“ข้าแอบเก็บเอาไว้ส่วนตัวมานานแล้ว ข้าไม่คิดว่าจะได้เอาออกมาใช้เร็วขนาดนี้ พวกเขาไม่แบ่งเงินให้เราจริง ๆ ยังดีที่เหลือที่ทำกินให้ 2 หมู่ ในสายตาของท่านแม่ไม่เคยมีข้าอยู่จริง ๆ”

“ท่านพ่อ ยังมีข้ากับท่านแม่และพี่ใหญ่นะเจ้าคะ”

“เอาละ เจ้าไปซื้อเนื้อกับแม่ของเจ้ามาทำอาหารฉลองกันสักมื้อเถอะ”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ”

ทางด้านซ่งลี่ฉุนที่มักจะไปมาหาสู่กับหลินตงหยางอยู่เสมอนั้น วันนี้ก็เช่นกันเขาตามหลินตงหยางเข้าไปในป่าด้วย และทั้งสองได้มีการพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในตระกูลซ่งไม่ว่าจะเป็นการแยกบ้าน การย้ายออกจากหมู่บ้าน และทิ้งครอบครัวของซ่งเหอฉางเอาไว้

“นี่ตงหยางข้าดีใจมากเลยที่พวกท่านย่า กับบ้านใหญ่และบ้านรองย้ายไป”

“เหตุใดท่านไม่เสียใจที่พวกเขาทิ้งครอบครัวของท่านเอาไว้ข้างหลังเล่า”

“เหตุใดข้าต้องเสียใจด้วยเล่า กลับกันข้าคิดว่าดีเสียอีก ที่ผ่านมาเมื่อก่อนพวกเจ้าอยู่ก็ทำงานเป็นวัวเป็นม้า เช่นเดียวกับครอบครัวของข้า พอท่านย่าขับไล่พวกเจ้าออกจากบ้าน ก็เหลือท่านพ่อท่านแม่ของข้าทำงานเป็นวัวเป็นม้าเลี้ยงดูบ้านใหญ่บ้านรอง เจ้าเองไม่ใช่ไม่รู้นี่ ตอนนี้ก็ดีแล้ว ท่านพ่อท่านแม่ของข้าจะได้ไม่ต้องลำบากอีก น้องสาวของข้าจะได้ไม่ต้องเสียคนไปมากกว่านี้ เป็นเช่นนี้มีอะไรไม่ดีเล่า ข้าคิดว่าดีมากเลยละ”

“ท่านคิดได้เช่นนั้นก็ดี เอาละพวกเรารีบไปหาเงินกันเถอะ ข้าคิดว่ายายแก่หนังเหนียวนั่นคงไม่แบ่งเงินเอาไว้ให้ลุงสามหรอกกระมัง”

“เป็นเช่นที่เจ้าว่ามา ตอนนี้ข้าคงต้องหาเงินเอาไว้เป็นค่าเล่าเรียนของตัวเองเสียแล้ว”

“ข้าเชื่อว่าท่านทำได้”

ทั้งสองคนเดินเข้าป่าไปด้วยกัน หลินตงหยางคิดว่าเขาจะสอนให้พี่ชายคนนี้ได้ฝึกฝนลมปราณและค่อย ๆ สอนวรยุทธ์ให้ ในวันข้างหน้าจะได้ไม่ลำบากมากนัก ที่สำคัญ ซ่งลี่ฉุนเป็นคนเดียวที่ดีกับเขาและท่านแม่ กับน้องสาวเสมอมา ลุงสามและป้าสะใภ้สามเอง ถึงแม้จะไม่ได้รังแกพวกเขาสามแม่ลูกแต่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เช่นเดียวกัน ซ่งลี่ฉุนเป็นคนเดียวที่แบ่งอาหารมาให้เขาและน้องสาวได้กินตลอด เรื่องนี้หลินตงหยางจดจำเอาไว้ในใจเสมอ