Chapter 9

หลังจากที่มีคำพูดของหญิงคนหนึ่งแทรกขึ้นมา บรรยากาศภายในห้องกลับอึดอัดขึ้นทันที ทั้งสามหันไปมองที่ต้นเสียง หญิงและเตยทำหน้าเอือมระอาเหมือนจะไม่ลงรอยกับผู้หญิงตรงหน้า ตอนนี้เธอมีหน้าตาไม่พอใจเดินเข้ามาราวจะประกาศให้รู้ว่าตนนั้นเป็นเมียของเสี่ยใหญ่

"จะยืนให้เหน็บกินหรือไง ยังไม่มานั่งอีก" เสียงทุ้มเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

ครืดด(เสียงเลื่อนเก้าอี้ที่ฟังแล้วถึงกับแสบแก้วหู) ชะเอมมองกิริยาของนารินหรือรินหญิงสาวที่เธอเจอในโรงม้า

"ไง…เจอกันอีกแล้วนะ" รินทักทายชะเอมอย่างห้วน ๆ หน้าตาของเธอบ่งบอกว่าไม่เป็นมิตร แต่ชะเอมกลับไม่สนใจและตักอาหารเข้าปากอย่างอร่อย ป้านุ่มนี่มีฝีมือเรื่องทำอาหารจริง ๆ ทำอะไรก็อร่อยไปหมดถูกใจเธอทุกอย่างเลย นาน ๆ จะได้นั่งทานอาหารอย่างไม่ต้องเร่งรีบ เธอไม่สนใจว่าบนโต๊ะจะมีศึกของหญิงทั้งสาม คำพูดทะลุหูซ้ายของชะเอมเหมือนกับว่า เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

"นี่เธอ!!" เสียงตวาดของหญิงคนหนึ่งเอ่ยดัง จนชะเอมถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมามองทั้งที่ในปากก็มีอาหารอยู่

"เห็นหรือเปล่าว่าเขาทะเลาะกันอยู่ ทำไมเอาแต่กินอยู่ได้ ทำเหมือนไม่เคยได้กินของดี ๆ แบบนี้" นารินเอ่ยด้วยความโมโหทำเอาชะเอมถึงกับกลืนข้าวลงคอทั้งที่ยังเคี้ยวไม่ละเอียด หญิงสาวทำหน้านิ่งจ้องไปที่นาริน

"เธอนี่พูดมากจริง ๆ " ชะเอมเอ่ยออกมาด้วยความเบื่อหน่าย ทำให้หญิงสาวที่ได้ยินถึงกับหน้าเสียไม่เข้าใจว่าชะเอมหมายถึงอะไร "ทำหน้าแบบนี้ไม่เข้าใจที่พูดเหรอ? เธอน่ะพูดมาก พูดแต่เรื่องที่ไม่เข้าท่า รู้ไหมบนโต๊ะอาหารไม่ควรเอาเรื่องเครียดมาพูดเพราะจะทำให้อาหารเช้าไม่อร่อย จริงไหมคะเสี่ย" ชะเอมหันหน้ามาถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ก็ถึงกับยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ  ชะเอมเป็นผู้หญิงที่ต่างจากทุกคน ถึงแม้เธอจะมีอายุที่น้อยกว่าและมีหน้าตาที่ดูใสซื่อไม่มีพิษมีภัย แต่เอาเข้าจริงเธอกลับมีพิษเเรงเสียยิ่งกว่าอื่นใด อยากรู้จริง ๆ ว่าถ้าถึงขีดจำกัดชะเอมจะแสดงท่าทางออกมายังไง เหมือนจะฉลาดกว่าที่คิดไว้ซะอีก แบบนี้คงต้องให้รางวัลหนัก ๆ ซะแล้ว…

"แกด่าฉันเหรอ!!" นารินชี้หน้าถามชะเอมพร้อมเตรียมจะเดินเข้ามาทำร้ายเธอ "ถ้าไม่หยุดก็เดินออกไปจากโต๊ะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำให้ร่างบางถึงกับนิ่งชะงัก สายตาอาฆาตที่มองชะเอมทำให้เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้น่ากลัวแต่น่ารังเกียจ

"เสี่ยขา แต่นางพวกนี้ด่ารินอยู่นะ" คำพูดออเซาะทำเอาชะเอมเผลอเบะปากใส่ให้กับความตอแหล…ที่นารินมี ก็เห็น ๆ อยู่ว่ายัยนี่เดินเข้ามาก็แหกปากเลย กลัวเขาจะไม่รู้หรือไงว่ามีตัวตน

หลังจากทานอาหารเสร็จ สิ่งแรกที่ชะเอมแปลกใจคือนารินเป็นผู้หญิงคนที่เท่าไหร่และทำไมเธอถึงได้ไปทำหน้าที่ดูแลคอกม้า ใช่ว่านารินจะขี้ริ้วขี้เหร่อะไร หากแต่งตัวเธอก็เป็นผู้หญิงที่สวยและเซ็กซี่เลยทีเดียว ผู้หญิงของเสี่ยแต่ละคนสไตล์ไม่เหมือนกันจริงด้วย อีกคนดูเป็นผู้ใหญ่ และอีกคนดูสุขุม ส่วนนารินก็ดูเซ็กซี่ ถ้าให้เปรียบไปนารินน่าจะมีหน้าตาที่ดี...ดีกว่าสองสาวเสียอีก ส่วนชะเอมก็คงเป็นผู้หญิงทั่วไปที่เขาหาเจอได้ตามท้องถนน (แต่จริง ๆ แล้วชะเอมคือสวยมากเพราะความสวยนี่แหละที่ทำให้นารินไม่ชอบเธอ) แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชะเอมมั่นใจว่าเธอมีดีกว่านารินคือ หน้าอกที่ตูมใหญ่ล้นเสื้อในเลยก็ว่าได้

"เอ่อ…นารินเป็นใครเหรอ? เป็นคนที่เท่าไหร่ของเสี่ยคะ?"

"เป็นคนแรก...ยัยนั้นเป็นคนแรกของเสี่ย ก็เลยวางท่าว่าตัวเองมาก่อน" เตยเอ่ยพร้อมทำหน้าเหมือนชินชากับการกระทำของนาริน

"เธอก็อย่าไปยุ่งกับมันมากนะ ยัยนั่นเป็นพวกหลงตัวเอง คิดว่าเสี่ยชอบมาก...แต่เปล่าเลย"

"ทำไมคะ?"

"ฉันกับเตยเป็นเด็กเสี่ย แปลกไหมทำไมเราถึงมายืนตรงนี้แต่นารินไปทำงานในคอกม้า?"

"คะ...สงสัยตั้งแต่ที่โต๊ะอาหารแล้ว"

"เพราะยัยนั่นทำให้เสี่ยไม่พอใจไงล่ะ ส่วนเรื่องอะไรน่ะเหรอ…ฮ่าๆ" หญิงและเตยมองหน้ากันพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักยิ่งทำให้ชะเอมงงมากขึ้นไปอีก

"ก็เพราะยัยนั่นก่อเรื่องสร้างปัญหาให้เสี่ยนะสิ เธอเห็นไร่ตรงข้ามฝั่งนู้นไหม" เตยเอ่ยพร้อมชี้นิ้วไปที่ท้ายไร่ซึ่งเป็นไร่ของลูกพี่ลูกน้องเสี่ยใหญ่ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยลงรอยกันนัก ชะเอมเข้าใจทันทีถึงแม้จะไม่หมดแต่ก็คงไม่ถามอีกเพราะการที่อยู่ในฐานะนางบำเรอไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่อง เธอมีหน้าที่ทำให้เสี่ยพอใจเท่านั้น แต่สิ่งเดียวที่ค้างคาใจชะเอมมาตลอด

"ผลัดกันยังไงเหรอคะ?" ชะเอมถามเอาเสียโต้ง ๆ ทำให้หญิงทั้งสองหันขวับกลับมามองด้วยความตะลึงงัน ทั้งคู่เข้าใจในสิ่งที่ชะเอมถามแต่ไม่คิดว่ายัยเด็กนี่จะกล้าถามออกมาตรง ๆ หญิงเองก็ไม่กล้าตอบบางทีก็เขิน ส่วนเตยก็เป็นหน่วยกล้าตายพูดในสิ่งที่ชะเอมต้องการจะรู้

"เราไม่ผลัดกันหรอก"

"ห๊ะ!!อย่าบอกนะว่า…" มือชะเอมยกขึ้นมาปิดปากตะลึงกับสิ่งที่เตยพึ่งพูดออกมา ในหัวของเธอตอนนี้คิดเพียงว่าพวกเธอสองคนสนิทกันมากก็เพราะตอนมีอะไรกับเสี่ยคง มีการฟิต…อร๊ายยย!! อะไรกันเนี่ยมีเรื่องแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย เขินกันบ้างหรือเปล่าเนี่ย!!

"ป้องกันบ้างไหมคะ?"

"นี่หยุดความคิดของเธอเลยนะ ยัยเด็กบื้อ…ที่ฉันบอกว่าไม่ผลัดกันเพราะฉันกับหญิงไม่เคยมีอะไรกับเสี่ย... เสี่ยเลี้ยงดูพวกเราเพราะเอ็นดูแค่นั้นแหละ"

"ใช่…พวกเราทำงานแลกกับการที่ให้เสี่ยหักหนี้ออกไปบางส่วน"

"งานอะไรเหรอคะ?"

"กลางวันก็เป็นงานดูไร่ ส่วนกลางคืน…"หญิงเอ่ยพร้อมหันหน้าไปมองเตย ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย

ตกดึกในคืนนั้น ณ. ผับบาร์เตอร์

หญิงสาวทั้งสามเดินลงจากรถหรูราคาแพง ใบหน้าถูกแต่งเติมให้ดูมีสีสันอย่างสวยงาม ชุดเดรสรัดรูปที่เผยให้เห็นหุ่นของสาว ๆ อย่างเซ็กซี่ โดยเฉพาะชะเอม หญิงสาวแรกแย้มที่ดูน่าค้นหา เธอแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ยิ่งเดินผ่านกลุ่มผู้ชาย ก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นทันทีบางคนมองเสียจนชะเอมถึงกลับอยากหันไปด่า

"นี่แหละงานที่พวกเราทำ คือดูแลเอาใจลูกค้า...พอได้ทิปก็เอาไปใช้หนี้เสี่ย"

ที่ชะเอมมาโผล่ที่นี่ได้เพราะวันนี้เสี่ยใหญ่มีงาน เขาบอกกับเธอเพียงเท่านั้น นี่จึงเป็นโอกาสที่จะหนีออกมาดูงานของเตยและหญิง ที่จริงชะเอมก็เคยเห็นพวกสาวสวยแต่งตัวกันตอนที่เธอทำงานกับเจ๊กุ้ง แต่ผับของเสี่ยใหญ่คงมีมาตรฐานที่สูงพอตัวไม่ว่าจะขนาดหรือแม้แต่ผู้คนฐานะ ทำงานหนึ่งคืนคงได้ทิปไม่น้อยเลย

"อยากลองดูไหม งานนี้เงินดีมากนะ" หญิงเอ่ยถามชะเอม จริง ๆ วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ ที่เธออายุ20ปี บริบรูณ์ หญิงสาวเองก็อยากลองสักครั้งเพราะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน ไหน ๆ ก็แต่งตัวมาแล้ว ลองดูสักหน่อยคงไม่เป็นไร

ชะเอมเริ่มเรียนชงเหล้าจากเตย และดูแลลูกค้าที่เป็นถึงระดับเสี่ย เธอหัวเราะคิกคักสนุกกับงานนี้เป็นอย่างมาก แต่เหมือนจะเมาได้ที่ มือปลาหมึกของตาเสี่ยก็เริ่มเลื่อยเข้ามาใต้กระโปรงของเธอ หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที มือพลางยกแก้วเหล้าขึ้นมาสาดใส่หน้าของเสี่ยที่เอาแต่จะล้วงใต้กระโปรง

"เห้ย…!!อีนางนี่ มึงกล้าดียังไงสาดเหล้าใส่หน้ากู ห๊ะ!!" เสียงตวาดทำเอาหญิงและเตยต่างหันกลับมามองยังจุดที่เกิดเรื่อง หญิงทั้งสองมองหน้ากันด้วยความตกใจ ก่อนจะปรี่ตรงไปที่ชะเอม

"เอมมีอะไรเหรอ?"

"ก็ตาแก่เนี่ย...พยายามจะล้วงใต้กระโปรงฉัน"

"ว่าไงนะ?! เสี่ยเราตกลงกันแล้วนี่คะว่าน้องเขาไม่รับงานนอกสถานที่" หญิงมองค้อนไปที่เสี่ยบ้ากามด้วยสายตาตวาด

"แล้วไงวะ ก็มันมาทำงานแบบนี้จะหวงตัวไว้ทำไม ถ้าไม่อยากให้ล้วงจะมาทำ...ทำไมวะ" ชายแก่ตวาดเสียงดัง ด้วยความเมาจึงคิดจะเข้ามาฉุดชะเอม

"มาอยู่กับเสี่ยนะหนู เสี่ยมีทุกอย่างให้แน่นอน อยากได้อะไรขอแค่บอก"

กรี๊ดด!! "ปล่อยนะ…ปล่อยฉัน" หญิงและเตยต่างเรียกบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านนอกและด้านในให้เข้ามารากตัวเสี่ยบ้ากามผู้นี้ แต่ดูเหมือนว่ามันก็มีบอดี้การ์ดส่วนตัวมาเช่นกัน ดูท่าคงมีอำนาจอยู่ใช่น้อย เตยคิดเพียงในใจจะทำยังไงดี เสี่ยใหญ่ไม่อยู่แบบนี้ชะเอมคงโดนฉุดไปจริง ๆ แน่

"เสี่ยขาใจเย็น ๆ นะคะ ปล่อยเด็กใหม่เถอะค่ะ ฉันหาเด็กให้เสี่ยใหม่ได้นะ เอาแบบสวย ๆ ขาว ๆ อึ๋ม ๆ หาให้ได้เลยค่ะ" หญิงพยายามแก้ปัญหา แต่ดูเหมือนเฒ่าหัวงูจะเป็นประเภท เสียเงินไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้

"กูต้องการนางนี่ ทำไมมันเป็นเด็กใคร?"

"เด็กกูเอง" เสียงทุ้มเย็นยะเยือกเอ่ยดังจากด้านหลัง คนที่นั่นต่างหันกลับไปมองเป็นจุดเดียวกัน ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าเกรงขาม สายตาดุดันส่องประกายอำมหิตมาที่ไอแก่บ้ากามอย่างเอาเรื่อง ทำให้เสี่ยบ้ากามรู้สึกเหมือนถูกอะไรแหลมคมบาดเข้าที่ตามตัว