Chapter 10 Nc

ในผับที่มีผู้คนอยู่มากมาย เสียงเพลงและทุกอย่างภายในนั่นเงียบลง หลังจากที่เสี่ยใหญ่เดินเข้ามา ทุกคนที่นั่นต่างแทบจะหยุดหายใจ ใคร ๆ ก็รู้ว่าจะยุ่งกับผู้หญิงคนไหนก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ผู้หญิงของเสี่ยใหญ่

ชายหนุ่มเดินตรงมาที่เสี่ยบ้ากาม ที่มันทำหน้ามึนงง บอกบอดี้การ์ดให้ถอยและปล่อยมือจากแขนชะเอมทันที แรงกระชากดึงร่างบางของชะเอมมาไว้ในอ้อมแขน พร้อมสบตากับเสี่ยบ้ากาม สายตาเย็นยะเยือกที่เหมือนมีอาวุธตัวร้ายกาจซ่อนอยู่ภายใน

"ผู้หญิงคนนี้เป็นของกู เสี่ย...มึงมีปัญหาอะไร?"

"ปะเปล่า…ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงของเสี่ยใหญ่ พะพอดีคงเมา…เมามากไปหน่อย"

"เมาแบบนี้คงต้องทำให้สร่างเมาสักหน่อยแล้วมั้ง"

"ขอโทษแทนเสี่ยเฮงด้วยครับ พวกผมจะรับผิดชอบแทนเอง" บอดี้การ์ดสองคนของเสี่ยบ้ากามเอ่ยขึ้น และแน่นอนว่าเสี่ยใหญ่ไม่ปล่อยผ่าน หากอยากรับผิดชอบก็แค่ทำตามความต้องการให้สาสม ชายหนุ่มพยักหน้าให้กับบอดี้การ์ดของตน

ชะเอมที่พึ่งเจอเหตุการณ์แบบนี้ครั้งแรกก็ได้แต่ยืนแข็งทื่อ

สายตาคู่หนึ่งหรี่ตาลงมองหญิงที่อยู่ในอ้อมแขน เห็นแบบนั้นก็ถึงกับส่ายหัวให้เลย ตอนแรกก็คิดว่าจะเอาอยู่แต่ไม่เลย ยังอ่อนหัดกับเรื่องภายนอกอยู่เลย "ไปกับฉัน" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูชะเอม นั้นยิ่งทำให้เธอขนลุกซู่ขึ้นทันที

"เสี่ยค่ะ หญิงเป็นคนพาชะเอมมา หญิงรับโทษเองค่ะ"

"หุบปาก!!แล้วทำงานตรงนี้ต่อให้ดี วันนี้ทำลูกค้าหวาดกลัวก็ลดให้เป็นโต๊ะ ๆ ไป" เสียงทุ้มเอ่ยอย่างจริงจัง ทำให้หญิงสาวที่ได้ฟังถึงกับหลับตา ในใจก็แอบหวั่นกลัว แต่ที่กลัวมากที่สุดคือชะเอมอาจจะโดนเสี่ยทำโทษสถานหนัก ไม่น่าพาเธอมาเลย

"หญิง ปกติเสี่ยจะไม่ยุ่งกับเด็กนี่นา"

"เงียบไปเลย เสี่ยไม่ได้เป็นกับเรา แต่อย่าลืมสิว่ากับยัยนารินเสี่ยก็เป็นแบบนี้"

ตัดมาภายในห้องทำงาน

ชะเอมกลัวเสียจนหน้าเสีย เธอประหม่าแทบทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าของเสี่ยใหญ่ในตอนนี้โกรธเธอเป็นจริงเป็นจังเหลือเกิน ชายตัวโตเดินมาที่ชะเอมมองด้วยสายตาเย็นยะเยือก ร่างบางรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องยิ่งเขายื่นหน้ามาใกล้ก็ยิ่งทำให้เธออึดอัด

"ขอโทษค่ะเสี่ย ต่อไปฉันจะระวังตัวให้มากกว่านี้นะคะ"

"เป็นผู้หญิงของฉัน มันน่าเบื่อมากหรือไงถึงต้องมานั่งให้ไอแก่มันล้วงแบบนี้!"

"มะไม่ใช่…ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำ"

"ไม่คิดเหรอ… ฉันเห็นว่ามันโอบไหล่เธอ จับแขนเธอ ก็ยังเห็นนั่งหัวเราะชอบใจอยู่เลย"

"ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะเสี่ย" ชะเอมรู้สึกกลัวขึ้นมาจริง ๆ ด้วยความที่เธอพึ่งอายุ20 จึงไม่แปลกที่จะกลัว เธอไม่เคยเจออะไรแบบนี้ หมายถึงไม่เคยเจอใครที่เวลาดุแล้วน่ากลัวเท่าเสี่ยใหญ่มาก่อน ปากชะเอมก็จัดพอตัวแต่กับเสี่ยใหญ่แล้วเธอไม่กล้าจริง ๆ

"รู้ไหมว่าทำให้ฉันโกรธ แล้วเธอจะต้องเจอกับอะไร" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปาก สายตาเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้กับเธอ ชะเอมรู้ชะตากรรมทันที แต่ว่าในนี้คงไม่ได้ ดวงตากลมโตมองผ่านร่างชายหนุ่มไปที่กระจกใสบานใหญ่ เธอถึงกับร้องห้ามปรามขึ้นในทันที

"เสี่ยค่ะ เราไปที่บ้านได้ไหมในนี้คงไม่สะดวก"

"ไม่สะดวกยังไง?"

"ก็ถ้าทำในนี้ ทุกคนคงเห็นท่าพิเรนทร์ของเราสองคนแน่ ฉันอายที่จะเปลือยกายต่อหน้าผู้คนเยอะ ๆ นะคะ" ฟังจากปากของชะเอมก็ทำให้เสี่ยใหญ่ถึงกับอมยิ้มขึ้นมาทันที เขาเหลือบมองด้านหลังด้วยหางตา ใช่…กระจกใสที่มองเห็นผู้คนที่อยู่ด้านนอกแต่แท้จริงแล้ว มันเป็นกระจกทึบที่ภายนอกไม่สามารถมองทะลุเข้ามาด้านในได้ จะเห็นเป็นเพียงกระจกทึบสีดำสนิทแม้แต่ไฟส่องโดนก็มองไม่เห็นคนภายใน อย่าว่าแต่แก้ผ้าเลยแม้แต่จะตีลังกาเล่นท่าพิสดารก็ไม่มีคนเห็น ชายหนุ่มยังแกล้งชะเอมต่อ เขากระชากเสื้อผ้าของเธอออกโดยไม่กลัวว่าเธอจะเจ็บ

ว๊าย!! "เสี่ย!!…ใจเย็น ๆ หน่อยสิคะบอกแล้วไงว่าอายคน" ชะเอมร้องเสียงหลง ทำท่าน่ารักใส่เสี่ยใหญ่อีกแล้ว เขายังคงยกยิ้มชอบใจ ก่อนจะกระชากแขนเธอมาไว้ในอ้อมแขน ร่างสูงพาชะเอมมานั่งที่โต๊ะทำงาน ชายหนุ่มกดร่างหญิงสาวให้นั่งลงที่พื้น โดยที่จับเธอหันหน้าไปทางผู้คน ชะเอมหน้าแดงพยายามจะดิ้นสู้แต่ก็สู้แรงไม่ไหว หญิงสาวทรุดกายนั่งลงที่พื้น ฝ่ามือหนาจับที่ศีรษะของชะเอมพร้อมรูดซิปกางเกงที่มีบางอย่างแข็งทื่อนูนขึ้นเสียจนรู้ว่าอะไรอยู่ในนั้น

"สะเสี่ย…เดี๋ยวสิคะ บอกแล้วไงให้ไปที่บ้าน"

"ดูนะ" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเสียงแหบพร่า สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมาที่หญิงสาวที่นั่งอยู่ระหว่างขาทั้งสองของตน ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจเสียจนตัวแข็ง บุรุษเพศของชายหนุ่มที่ตั้งชี้โด่เด่ต่อหน้าเธอ

"เสี่ยโอ๊ย…เก็บเข้าไปเดี๋ยวนี้ อายคนบ้างสิคะ" ชะเอมพยายามดิ้นหนี แต่มือของชายหนุ่มก็จับหัวเธอไว้ซะแน่น ดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุด

"เธอคิดว่าฉันเป็นคนยังไง…คงไม่คิดว่าฉันจะเล่นหนังสดให้ลูกค้าในผับดูหรอกนะแต่ แบบนี้ก็ตื่นเต้นดีออก" สิ่งที่เสี่ยใหญ่พูดทำให้ชะเอมถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเลยทีเดียว นี่มันโรคจิตชัดๆ! ไม่น่าทำให้เสี่ยโกรธเลย

"ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของเธอ ที่จะทำให้ฉันหายโกรธ"

ชะเอมถอนหายใจพร้อมกับรู้สึกเกร็ง คิดเพียงในใจว่าไปทำที่บ้านจะดีกว่าไหมหรือไม่ก็ไปทำในที่ ที่มันมิดชิดกว่านี้แต่นี่เล่นเอาซะเธอไม่กล้าขยับตัวเลย ถึงคนด้านนอกจะมองไม่เห็นแต่เธอมองเห็นไง จะให้ทำเรื่องอย่างว่ากันแบบนี้ กลั้นหายใจตายไปเลยซะดีกว่า

"อื้ม~~~~" เสียงทุ้มครางในลำคอเชิงบอกชะเอมให้รีบทำเพราะเขากำลังต้องการมัน  ตึกสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าเธอ หญิงสาวทำได้เพียงกลืนน้ำลายก่อนจะกลืนกินเจ้าสิ่งนั้นเข้าไปในปาก  โพรงปากเล็กที่มีไรฟันกระทบยิ่งทำให้เขารู้สึกอ่อนระทวย มือพลางกดบังคับชะเอมในบางครั้ง ปลายลิ้นนุ่มตวัดที่หัวเห็ดของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยนและดูเหมือนเธอก็อยากจะเเก้แค้นเขาเช่นกัน คงมีแค่วิธีนี้แล้วสินะ

ปลายลิ้นหยอกเย้ากับเจ้าหัวเห็ดนั้นอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกนั่งไม่ติด เสียงครางเซ็กซี่ร้องดังขึ้นในลำคอ หญิงสาวที่ได้ยินก็ชอบใจเหมือนได้ชัยชนะมาในครั้งนี้ ปากเล็กค่อย ๆ กลืนเจ้าสิ่งนั้นเข้าออกพร้อมเร่งจังหวะมือของเธอรูดขึ้นลงตามขนาดและความยาว อ่า~~~~เสียงครางทุ้มยิ่งทำให้ชะเอมเร่งจังหวะ ชายหนุ่มรู้สึกไม่ไหว กล้ามท้องเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดว่าหากชะเอมเร่งจังหวะกว่านี้ แน่นอนว่าเขาคงปล่อยเชื้อพันธุ์ใส่ปากเธอเป็นแน่