Chapter 7

ตกค่ำอีกวัน

ชะเอมทำความสะอาดเนื้อตัวเดินไปที่เตียงและปิดไฟลง เมื่อไฟจากห้องของเธอดับลง รอยยิ้มของใครคนหนึ่งก็ผุดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ มือพลางยกแก้วขึ้นดื่มและสูบบุหรี่ฟอดหนึ่งก่อนจะพ่นลมควันออกมายาว ๆ เสื้อคลุมสีขาวสะอาดที่อยู่บนตัวของชายหนุ่มเดินตรงไปที่หน้าห้องของหญิงบำเรอ

แอ๊ด~~(เสียงประตูถูกเปิดออก) ฝีเท้าเดินเข้ามาในความมืด หญิงที่นั่งอยู่ปลายเตียงเม้มปากด้วยความกังวล เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเริ่มเดินเข้ามาใกล้ ร่างบางดีดตัวลุกทันที เธอวิ่งไปที่หัวเตียงเปิด พรึ่บ!! (เเสงไฟที่หัวเตียงสว่างขึ้นสลัว) หญิงสาวหันขวับจ้องมองมาที่ด้านหลัง เธอเบิกตาโตเพราะนี่ไม่ใช่เสี่ยใหญ่ หญิงสาวตกใจก้าวถอยหลังโดยไม่ระวัง ร่างบางล้มนั่งที่เตียงนุ่ม ช้อนสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าที่เอาแต่จ้องมองเธอดังราชสีห์ที่ต้องการล่าเหยื่อ ไฟสลัวจากหัวเตียงทำให้ชะเอมได้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนนี้ ร่างสูงอกผายไหล่กว้าง จมูกโด่งริมฝีปากหยักได้รูป ดวงตาสีดำคมเข้มโหนกแก้มเป็นสันเห็นชัด ขนคิ้วเรียงตัวสวย แผงขนตาของเขางอนงามมากกว่าของเธอเสียอีก

"คะคุณเป็นใคร เข้ามาในนี้ได้ยังไง?" เสียงแหลมเอ่ยถามด้วยความกลัว สายตาดูเลิ่กลั่กจนทำให้ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ

"คุณเป็นใคร เสี่ยใหญ่ล่ะ เสี่ยไปไหน ทำไมวันนี้คุณเข้ามาแทน?" คิ้วหนากระตุกขึ้นเบา ๆ เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับหญิงที่เอาแต่ตั้งคำถาม ร่างสูงก้มลงมาใกล้เธอ ซึ่งใบหน้าตอนนี้ก็ห่างกันไม่ถึงคืบ ชะเอมเกร็งจนตะคริวกินตัว แต่ก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ทำไมหล่อจัง ไม่รู้ว่าจะตะลึงกับความหล่อหรือว่าเขาเดินเข้ามาในห้องดี

"ปกติเธอก็มีอะไรกับฉันนะ" เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูด้วยสายตาเรียบนิ่ง นั่นยิ่งทำให้ชะเอมตะลึงเข้าไปอีก ภายในใจคิดว่าเสี่ยขายเธอให้กับผู้ชายคนอื่น หรือว่าจะเป็นเหมือนในหนังฝรั่งที่เธอเคยดู ที่ปิดไฟไม่ให้เธอเห็นเพราะมีผู้ชายหลายคนเข้าออกห้องนี้งั้นเหรอ แต่ละวันที่เขามาหาเธอเรื่องบนเตียงแตกต่างกัน แต่กลิ่นที่เธอจำได้ก็เป็นกลิ่นของเสี่ย

"เฮือก!!! คุณเป็นคนที่เท่าไหร่?" เธอเอ่ยถามด้วยความตกใจ มือสองข้างยกขึ้นมาปิดปาก  ชายหนุ่มยิ่งแปลกใจก่อนจะอดยิ้มออกมาไม่ได้

"อะไรทำให้เธอคิดแบบนั้น?"

"กลิ่น…"

"กลิ่น!" เสียงทุ้มทวนคำพูดของชะเอมด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

"ถ้าคุณเป็นเสี่ย ต้องมีกลิ่นน้ำหอม นอกจากกลิ่นแอลกอฮอล์และบุหรี่แล้วสิ" เมื่อชะเอมพูดขึ้น เธอก็ได้นึกถึงตอนที่เดินไปโรงม้า เธอเดินสวนกับผู้ชายคนหนึ่งที่มีกลิ่นน้ำหอมเดียวกับเสี่ย แม้จะหันกลับไปมองก็เห็นเพียงแค่แผ่นหลังเท่านั้น

"คุณคือ…เสี่ยใหญ่เหรอคะ?" ชะเอมเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง "ทำไม…ทำไมคุณไม่แก่เหมือนที่คนเขาพูดกันเลย" ยิ่งพูดก็ยิ่งนึกถึงคำป้านุ่ม ในโรงม้า

"เห็นหน้าฉันแล้วสินะ" การันตีได้เลยว่าชายคนนี้คือเสี่ยใหญ่ที่ใคร ๆ ต่างพูดถึงว่าเป็นคนหยาบคายดิบเถื่อนและยังมีหน้าตาที่แก่มากด้วย

"ฉลาดกว่าที่คิดไว้ซะอีกนะเนี่ย! เธอจับต้นชนปลายได้เร็วดี" ร่างสูงยืนตรงทำท่าผ่อนคลายก่อนจะเดินไปหยิบบางสิ่งมาให้เธอ ชะเอมมองสิ่งที่เขายื่นให้ กุญแจที่เขามักสวมให้เธอ

"ฉันไม่ใส่ได้ไหมคะ?" เธอเอ่ยถามใสซื่อ ชายหนุ่มที่ได้ยินก็ถึงกับชอบใจมากขึ้นไปอีก เธอคนนี้ต่างจากทุกคนจริง ๆ ด้วย

"เหตุผล"

"เหตุผล…คือฉันไม่สะดวก"

"แค่นี้"

"จริง ๆ แล้วถ้าจะให้พูด การที่มีอะไรกับคุณมันคือประสบการณ์ครั้งแรกของฉัน ฉัน…ไม่อยาก...ใส่มัน"

"อืม…ผ่านมาก็เกือบอาทิตย์แล้ว ฉันคงสอนเธอไปหมดแล้ว คงมีประสบการณ์มากพอแล้วสินะ งั้นแสดงให้ฉันเห็นหน่อยว่าเธอได้อะไรจากฉันไปบ้าง" ชะเอมที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับกลืนน้ำลาย สายตาคมจ้องมองอย่างเจ้าเล่ห์ ใต้ไฟสลัวที่เพิ่มบรรยากาศชวนให้เนื้อแนบเนื้อก็ยิ่งเรียกร้องหากัน

คนร่างสูงเดินมานั่งข้างเธอ ชะเอมหันขวับกลับมาจ้องใบหน้าของเขาอย่างตกใจ เธอกลืนน้ำลายลงคอดังเอือกใหญ่ ยิ่งเห็นว่าเขาทำหน้าหยอกเย้าก็ยิ่งทำให้ชะเอมรู้สึกเกร็งมากขึ้นไปอีก วันนี้เธอรู้สึกประหม่ามาก เป็นเรื่องน่าอายหากจะแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายที่หล่อดังเทพบุตร ไม่คิดว่าตนจะมาถึงจุดนี้ มือเล็กกำแน่นที่หน้าตักของตัวเอง ก่อนจะเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งข้างกาย