ตอนที่ 3 ชนแก้ว

“ผมไม่รีบหรอกครับ ปกติผมก็ทำงานกลับดึกแบบนี้เกือบทุกวันอยู่แล้ว” ปกรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางก้าวเดินออกไปที่ระเบียงหน้าบ้าน เขาหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับจะซึมซับบรรยากาศรอบกาย “ผมว่าบ้านคุณหลินอากาศดีนะครับ สดชื่นอย่างบอกไม่ถูก”

“อ๋อ... ค่ะ วันนี้ฝนตกอากาศเลยพลอยเย็นสบายไปด้วย บางวันถ้าฝนไม่ตกจะร้อนและอบอ้าวกว่านี้มากค่ะ” รินลดาตอบขณะมองแผ่นหลังกว้างของเจ้านายหนุ่มที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัว

“ผมขอแก้วสักใบได้ไหมครับ อยากจะจิบไวน์รอเวลาให้ฝนซาลงกว่านี้อีกสักหน่อย”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวหลินหยิบให้นะคะ” เธอรีบเดินเลี่ยงเข้าไปในครัวเพียงครู่เดียวก็กลับออกมาพร้อมแก้วใสในมือ

“ขอบคุณครับ” ปกรณ์ยื่นมือไปรับแก้ว นิ้วมือแข็งแรงของเขาบังเอิญสัมผัสถูกปลายนิ้วเรียวของเธอเพียงแผ่วเบา แต่กลับสร้างกระแสไฟประหลาดแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของหญิงสาวจนต้องรีบชักมือกลับ

เขาวางแก้วลงบนโต๊ะก่อนจะบรรจงรินของเหลวสีแดงทับทิมลงไปอย่างชำนาญ ท่วงท่าที่ดูเป็นมืออาชีพนั้นบ่งบอกว่าเขาคือนักดื่มตัวยงที่มีรสนิยมไม่ธรรมดา

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หลินขอตัวไปอาบน้ำสักครู่นะคะ”

“ตามสบายครับคุณหลิน” เขาตอบโดยไม่หันกลับมามอง แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับผุดขึ้นอย่างมีเลศนัย

รินลดาเดินเข้าห้องน้ำด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอพิงแผ่นหลังกับบานประตูพลางพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก เขามีแผนการอะไรซ่อนอยู่กันแน่ ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มเตลิดไปไกลจนเธอต้องส่ายหน้าไล่มันออกไป

ถ้าเขาเมาขึ้นมาแล้วเกิดล่วงเกินเธอขึ้นมาจะทำยังไง ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งกังวล เพราะตอนนี้ในบ้านมีเพียงเธอและเขาแค่สองคนเท่านั้น รินลดาจึงรีบจัดการอาบน้ำอย่างรวดเร็ว หวังจะให้เสร็จก่อนที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์จะทำให้เจ้านายหนุ่มขาดสติ

แต่ด้วยความเคยชินเมื่ออาบน้ำเสร็จเธอก็คว้าชุดนอนตัวเก่งมาสวมทันที โดยลืมไปเสียสนิทว่าค่ำคืนนี้เธอไม่ได้อยู่เพียงลำพัง

รินลดาเดินพรวดออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนผ้าซาตินสีดำบางเบาแบบซีทรูที่เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งและผิวขาวเนียนละเอียดใต้แสงไฟอย่างชัดเจน

ปกรณ์ที่กำลังจิบไวน์อยู่หันมามองตามเสียงฝีเท้า นัยน์ตาคมกริบของเขาเปล่งประกายวาววับอย่างเปิดเผย แววตาที่เคยดูสุภาพกลับแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ลุกโชน

“คุณดูเซ็กซี่มากเลยครับ ไม่คิดว่าจะได้เห็นคุณใส่ชุดนอนเลย” เขาเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาไล้ไปตามเรือนร่างบอบบางอย่างถือวิสาสะ “ไม่คิดเลยว่าเลขาฯ ที่ดูเรียบร้อยในออฟฟิศ พออยู่ที่บ้านจะกลายเป็นสาวพราวเสน่ห์ได้ขนาดนี้”

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะบอส หลินลืมตัวไปหน่อย ปกติอาบน้ำเสร็จหลินก็ใส่ชุดนอนเลย” รินลดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ มือเรียวรีบยกขึ้นกุมหน้าอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ

แม้เธอจะไม่ได้ตั้งใจยั่วยวน แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวชายหนุ่มจนแทบคลั่ง ชุดนอนสายเดี่ยวคอลึกเผยให้เห็นเนินอกอิ่มสวยที่โผล่พ้นขอบผ้าออกมาท้าทายสายตา

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็นี่บ้านของคุณนี่นา คุณควรจะทำตัวตามสบายที่สุดสิครับ” ปกรณ์กล่าวพลางขยับกายเข้าหาเล็กน้อย

“เมื่อตะกี้รีบไปหน่อยค่ะ กลัวบอสจะรอนาน ถ้าอย่างนั้นหลินขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ จะได้ดูเรียบร้อยกว่านี้” เธอรีบหันหลังเตรียมจะวิ่งกลับเข้าห้องด้วยความอับอายจนหน้าแดงก่ำ

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณหลิน อย่าเสียเวลาเลย” เสียงทุ้มของเขาดังไล่หลังมา

“คุณบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าเราคนไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองอะไรให้มากนัก”

“แต่ว่า... ชุดนี้มันโป๊เกินไปค่ะ” เธอประท้วงทั้งที่ยังไม่กล้าหันกลับมาสบตา

“คุณหลินจะดื่มไวน์สักหน่อยไหมครับ” ปกรณ์ลอบยิ้มก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้เธอเตลิดไปมากกว่านี้

“ไม่เป็นไรค่ะ หลินดื่มไวน์ไม่ค่อยเก่ง” เธอตอบตามความจริง เพราะปกติเธอมักจะชอบจิบเบียร์เย็นๆ มากกว่า

“ลองดูสักนิดเถอะครับ ถือว่าดื่มเป็นเพื่อนผม ผมไม่อยากนั่งดื่มคนเดียวในบรรยากาศดีๆ แบบนี้” เขาโน้มน้าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ยากจะปฏิเสธ

รินลดาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ‘แค่แก้วเดียวคงไม่เป็นไรมั้ง’ เธอคิดในใจเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

“เดี๋ยวผมรินให้นะครับ” เขาบรรจงรินไวน์ลงในแก้วอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวที่ยืนหันหลังอยู่ ความใกล้ชิดทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นไวน์จางๆ จากตัวเขา ซึ่งมันช่างเย้ายวนใจอย่างประหลาด

เขายื่นแก้วให้เธอ รินลดารับมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย

“ชนแก้วครับ คุณหลิน” ปกรณ์สบตาเธอเนิ่นนาน แววตาของเขาดูเจ้าเล่ห์และกรุ้มกริ่มขณะลอบมองเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวอยู่ภายใต้ผ้าซาตินบางเบา

รินลดารู้ดีว่าเขากำลังมองอะไรอยู่ แต่บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสายฝนและรสชาติของไวน์กลับทำให้เธอเริ่มเคลิบเคลิ้ม

“หลินดื่มแก้วเดียวนะคะ ดื่มแอลกอฮอร์ตอนท้องว่างกลัวจะเมาน่ะค่ะ”

“ได้ครับ ผมเองก็ลืมไปเลยว่าเราซื้อของกินมาด้วย”

รินลดาตัดสินใจกระดกไวน์รสเลิศจนหมดแก้วในคราวเดียว ความร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วลำคอและแผ่ซ่านไปถึงทรวงอก

หลังจากทานเบอร์เกอร์เสร็จ ปกรณ์ก็ชวนเธอออกไปนั่งรับลมที่ระเบียงอีกครั้ง

ตอนนี้รินลดาเริ่มรู้สึกแปลกๆ ร่างกายของเธอร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฤทธิ์ของไวน์เพียงแก้วเดียวกลับส่งผลรุนแรงกว่าที่คิด หรืออาจเป็นเพราะบรรยากาศที่พาไปทำให้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาดที่ได้นั่งอยู่ใกล้ๆ เขา ความเขินอายในตอนแรกมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

สายตาที่ปกรณ์มองเธอท่ามกลางความมืดสลัวนั้นเต็มไปด้วยประกายแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด และรินลดาเองก็ดูเหมือนจะเริ่มตอบสนองต่อสายตานั้นโดยไม่รู้ตัว เธอรับไวน์แก้วที่สองมาดื่มต่ออย่างเต็มใจ อารมณ์ที่ถูกกดทับไว้เริ่มพรั่งพรูออกมา

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปกรณ์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ รินลดาจึงย้ายมานั่งพิงกายที่โซฟาด้านในเพราะเริ่มรู้สึกหนาวจากลมเย็นที่พัดผ่าน เมื่อเขาเดินกลับออกมา เขาก็พบกับภาพหญิงสาวที่กำลังหลับตาพริ้มพิงพนักโซฟาอย่างอ่อนแรง

“คุณหลินง่วงแล้วหรือครับ” เขาเอ่ยถามเบาๆ พลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มือหนาเอื้อมไปเสยเส้นผมที่ปรกหน้าสวยออกอย่างเบามือ สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นๆ ที่ลูบไล้ไปตามพวงแก้มทำให้รินลดาครางออกมาเบาๆ ในลำคอ

เขาโอบไหล่เธอให้ซบลงที่อกกว้างอย่างนุ่มนวล

“หลินขอนั่งตรงนี้นะคะ...” เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงพร่าเลือน

“ตามสบายครับ...” ปกรณ์กระซิบตอบพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

“หลินต้องขอโทษด้วยนะคะ สงสัยจะเมาไวน์แน่ๆ เลย...” เธอพยายามตั้งสติ แม้จะรู้ดีว่าสถานการณ์กำลังจะดำเนินไปในทิศทางใด แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับอยากรู้ว่าเจ้านายหนุ่มผู้นี้จะทำอย่างไรต่อไป

บทสนทนาที่เคยวนเวียนอยู่แต่เรื่องงานเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องส่วนตัวและความรู้สึกที่ซ่อนเร้น ความใกล้ชิดที่เพิ่มมากขึ้นทุกขณะและกำลังจะนำพาคนทั้งคู่ไปสู่ค่ำคืนที่เกินคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง