บทที่ 4 ได้รับการเทรนมาจากเลขารุ่นพี่

“ขอบพระคุณคุณท่านมากๆ นะคะ แต่... คือว่าที่พักของรัตน์ มันเป็นซอยแคบ รถของคุณท่านเข้าไปลำบากค่ะ แล้วมันก็... เป็นแค่ห้องแถวเล็กๆ ในชุมชนน่ะค่ะ”

เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม รู้สึกอับอายสภาพความเป็นอยู่ของตัวเองขึ้นมาจับใจ ได้ยินดังนั้น คุณพรรณษากลับไม่รู้สึกรังเกียจ ท่านสั่งให้นงลักษณ์ขับเข้าไปจนสุดทางที่รถพอจะเข้าได้ จากนั้นท่านประธานก็เปิดประตูลงจากรถ เดินตามหลังนิลรัตน์และนงลักษณ์ที่หอบถุงแบรนด์เนมพะรุงพะรังเข้าไปในซอยลึก

สภาพห้องแถวปูนเก่าๆ ไม่ได้ทาสี ประตูไม้อัดผุพัง ห้องติดๆ กันเรียงราย ผู้อาศัยส่วนใหญ่เป็นกรรมกรและสาวโรงงานที่หาเช้ากินค่ำ สภาพแวดล้อมไม่ต่างจากสลัม มีสุนัขจรจัดนอนหอบแฮ่กๆ อยู่หน้าห้อง เมื่อนิลรัตน์ไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป คุณพรรณษาถึงกับหดหู่ใจ ด้านในแม้จะกวาดถูจัดของจนสะอาดสะอ้าน แต่มันคับแคบ อากาศร้อนอบอ้าว มีเพียงพัดลมตัวเก่าส่ายไปมาช้าเป็นเต่าผู้หญิงสาวสวยตัวคนเดียวอย่างนิลรัตน์ มาอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมเสื่อมโทรมและอันตรายแบบนี้ได้อย่างไรกัน ท่านประธานไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาให้เด็กสาวอึดอัดใจ ท่านเพียงแต่เอื้อมมือไปลูบศีรษะนิลรัตน์อย่างเอ็นดู

“ฉันไปก่อนนะหนูรัตน์ พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัท ปิดประตูลงกลอนให้แน่นหนาล่ะ คุณพระคุ้มครองนะจ๊ะ”

คุณพรรณษาเดินกลับมาที่รถพร้อมนงลักษณ์ ทันทีที่ประตูปิดลงและรถเริ่มเคลื่อนตัวออกไป ท่านก็ถอนหายใจยาวเหยียด

“ฉันปล่อยให้เด็กคนนี้อยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกนะนงลักษณ์ อันตรายเกินไป”

“แล้วคุณท่านจะทำยังไงล่ะคะ?” นงลักษณ์ถามขณะจับพวงมาลัย

“คงต้องหาที่พักใหม่ให้... คอนโดหรูที่เธอพักอยู่ พอจะมีห้องว่างให้เช่าบ้างไหมนงลักษณ์?”

“น่าจะมีนะคะคุณท่าน”

“ถ้าอย่างนั้น พาฉันไปที่คอนโดเธอเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จภายในวันนี้”

แววตาของท่านประธานเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเอ็นดูเลขาคนใหม่ของลูกชายอย่างปิดไม่มิด

“เอ่อ... ถึงจะไม่ใช่ชั้นเดียวกัน ไม่ใช่ตึกเดียวกัน แต่ก็ยังอยู่ในโครงการเดียวกัน มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา คีย์การ์ดล็อกชั้น ฉันก็ค่อยหมดห่วงหน่อย นี่กี่โมงแล้วล่ะนงลักษณ์?” คุณพรรณษาเอ่ยถามเลขาคู่ใจ หลังจากที่ใช้เส้นสายและอำนาจเงินจัดการเซ็นสัญญาเช่าคอนโดหรูแบบสายฟ้าแลบเสร็จสรรพ

“บ่ายสามโมงแล้วค่ะคุณท่าน”

“โทรไปบอกหนูนิลรัตน์เดี๋ยวนี้ ว่าให้เตรียมตัว เก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่จำเป็น ข้าวของที่ไปซื้อมาวันนี้ด้วย บอกว่าเรากำลังจะส่งรถไปรับ ให้ย้ายออกทันที... อ้อ บอกด้วยนะว่าเป็นห้องพัก ‘สวัสดิการของบริษัท’ ไม่ต้องให้เด็กมันคิดมากหรือเกรงใจ”

“ค่ะท่านประธาน” นงลักษณ์รับคำเจ้านายแล้วรีบกดโทรศัพท์หานิลรัตน์ทันทีปลายสายตกใจจนแทบทำโทรศัพท์ร่วง เมื่อได้ยินคำสั่งย้ายด่วน

“ทำไมเหรอคะพี่นงลักษณ์ รัตน์เกรงใจคุณท่านมากเลยค่ะ รัตน์อยู่ที่นี่มาตั้งนาน รัตน์อยู่ได้จริงๆ นะคะ”

“ไม่ต้องเกรงใจจ้ะน้องรัตน์ มันเป็นสวัสดิการของบริษัทจริงๆ รีบเก็บของเลยนะ เดี๋ยวพี่ไปส่งคุณท่านที่บ้านก่อนแล้วจะวนรถไปรับมาที่คอนโดใหม่ พักที่โครงการเดียวกับพี่นี่แหละ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” การย้ายบ้านเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเสกมนตร์ นิลรัตน์เก็บของที่มีอยู่เพียงน้อยนิดใส่กระเป๋าผ้าใบเก่า ไม่นานนัก รถฮอนด้า ซีวิค สีดำสนิท ดีไซน์โฉบเฉี่ยวซึ่งเป็นรถส่วนตัวของนงลักษณ์ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าปากซอย นิลรัตน์ถูกพามายังคอนโดมิเนียมหรูหราใจกลางเมือง เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นห้องพักใหม่ มันเป็นห้องชุดแบบหนึ่งห้องนอน ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น มีโซนครัวบิลต์อินเล็กๆมี โต๊ะรับประทานอาหารกระจก โซฟาหนังนุ่มสบาย และทีวีจอแบนขนาดใหญ่ ที่สำคัญ... แอร์เย็นฉ่ำ ถือว่าเป็นที่พักที่สะดวกสบายที่สุดในชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้

เมื่อช่วยกันจัดของเข้าที่เสร็จ นงลักษณ์ก็นั่งพักดื่มน้ำเย็นๆ บนโซฟา การได้อยู่ลำพังกับผู้หญิงด้วยกันและมีอายุมากกว่า ทำให้นิลรัตน์กล้าที่จะเปิดอกคุย

“รัตน์ต้องกราบขอบคุณพี่นงลักษณ์และคุณท่านมากๆ เลยนะคะ ที่เมตตารัตน์ขนาดนี้” นิลรัตน์พนมมือไหว้อย่างซาบซึ้ง

“แต่... รัตน์แอบกังวลนิดหน่อยค่ะ พี่นงลักษณ์ก็เห็นว่าท่านรองประธานดูจะไม่ชอบ ขี้หน้ารัตน์เอามากๆ เลย ท่าทางเขาเหมือนจ้องจะจับผิดตลอดเวลา รัตน์กลัวจะทำงานได้ไม่ยืนยาวน่ะสิคะ” นงลักษณ์หัวเราะร่วน โบกมือไปมา

“โอ๊ย คุณพร้อมแกก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ เวลาแกถูกคุณท่านขัดใจ แกก็จะพาลเอาตีโพยตีพายไปเรื่อย แค่เราทำหน้าที่ของเราให้เป๊ะ ไม่มีช่องโหว่ให้แกตำหนิได้ก็พอ พี่จะบอกเคล็ดลับให้นะคะ... พรุ่งนี้เช้า พอคุณพร้อมเข้ามา รัตน์ก็ชงกาแฟดำไปเสิร์ฟ วางตารางงานที่พรินต์ออกมาให้เรียบร้อยบนโต๊ะ แล้วก็ถอยออกมารอรับคำสั่งหน้าห้อง ถ้าแกต้องการอะไร แกจะกดอินเตอร์คอมเรียกเอง ไม่ต้องไปต่อล้อต่อเถียงแกมาก ปล่อยให้แกบ่นไปเดี๋ยวแกก็เหนื่อยเองค่ะ”

“ขอบคุณค่ะพี่นงค์ รัตน์จะจำไว้และจะอดทนให้ถึงที่สุดค่ะ”

“รัตน์พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ต้องรับศึกหนัก ถ้ามีปัญหาอะไรโทรหาพี่ได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนะ”

นงลักษณ์ยื่นนามบัตรให้แล้วขอตัวกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเองซึ่งอยู่อีกตึกหนึ่ง ขณะเดียวกัน ที่เพนต์เฮาส์หรูอีกฝั่งของเมือง

‘พร้อมภัทร์’ กำลังเดินงุ่นง่านไปมาด้วยความหงุดหงิด มือหนายกแก้ววิสกี้ชั้นดีขึ้นสาดลงคอ ความร้อนผ่าวไหลบาดลำคอแต่ก็ไม่อาจดับความคุกรุ่นในใจได้

“คุณแม่นะคุณแม่... ไม่รู้ไปถูกชะตาอะไรกับยัยเลขาโหดนั่นนักหนา ท่าทางก๋ากั่น ปากคอเราะร้าย กล้าต่อปากต่อคำแถมยังภูมิใจที่ตีเข่าเจ้านายเก่าอีก ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง