บทที่ 5 : ดินเนอร์เปิดตัวกลายๆ

"คุณไปเอาข้อมูลราคาตลาดโลกของวัตถุดิบพวกนี้มาจากไหน?" คิรากรเงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"ดิฉันโทรเช็กกับซัพพลายเออร์เจ้าอื่นที่ไม่ได้ดีลกับบริษัทเราค่ะ และเทียบกับฐานข้อมูลนำเข้าสินค้าของกรมศุลกากร" เธอตอบฉะฉาน

"ถ้าบอสดูในหน้าสาม จะเห็นว่ามีบริษัทตัวแทนจำหน่ายชื่อ 'โกลบอลฟู้ดส์' ที่แผนกจัดซื้อของเราเพิ่งเปลี่ยนมาใช้บริการเมื่อสี่เดือนก่อน พวกเขาเสนอราคาวัตถุดิบสูงกว่าเจ้าเดิมเกือบยี่สิบเปอร์เซ็นต์ โดยอ้างเรื่องคุณภาพ แต่ดิฉันเช็กแล้ว... โกลบอลฟู้ดส์รับของมาจากแหล่งเดียวกับเจ้าเดิมเลยค่ะ"

คิรากรหรี่ตาลง มองตัวเลขส่วนต่างที่ทำให้บริษัทสูญเงินไปหลายล้านบาท เขารู้ระแคะระคายเรื่องการทุจริตในแผนกจัดซื้อมาสักพักแล้ว และกำลังให้คนสนิทตามสืบเงียบๆ แต่ไม่คิดเลยว่าเลขาคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานวันแรก จะใช้เวลาแค่ครึ่งวันในการมองเห็นรอยรั่วนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

"ไม่เลว..." บอสหนุ่มพึมพำ ปิดแฟ้มรายงานลงแล้วมองหน้าเธอตรงๆ

"มีความรอบคอบ และมีไหวพริบดีกว่าที่คิด"

"ขอบคุณค่ะ" น้ำหนาวยิ้มรับบางๆ รู้สึกภูมิใจลึกๆ ที่สามารถตอกหน้าเจ้านายจอมดูถูกได้

"แต่ยังเก่งไม่พอ" รอยยิ้มของน้ำหนาวหุบลงทันที

"หมายความว่ายังไงคะ? ดิฉันพลาดตรงไหน?"

คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธอช้าๆ ท่วงท่าคุกคามนั้นทำให้น้ำหนาวเผลอก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังบางไปชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้บานใหญ่ ไม่มีทางให้หนีอีกต่อไปร่างสูงตามมาประชิด ยืดแขนข้างหนึ่งยันกับชั้นหนังสือ กักขังเธอไว้ในวงแขนกว้าง กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยมากระทบจมูกอีกครั้ง

"บอสคะ... ถอยออกไปหน่อยค่ะ" น้ำหนาวพยายามเบี่ยงหน้าหลบ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก อาการปั่นป่วนแล่นพล่านจนมึนเบลอไปหมด

"คุณเก่งเรื่องตัวเลข น้ำหนาว... แต่คุณยังอ่อนหัดเรื่องคน" เสียงทุ้มกระซิบอยู่ใกล้ชิดจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน

"คุณคิดว่าผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อกล้าเซ็นอนุมัติงบประมาณสูงลิ่วขนาดนี้ โดยไม่มีคนระดับบริหารคอยหนุนหลังอยู่จริงๆ งั้นเหรอ?"

น้ำหนาวเบิกตากว้าง ความคิดแล่นปรู๊ดปร๊าด

"บอสกำลังจะบอกว่า... มีหนอนบ่อนไส้ระดับสูงอยู่ในบริษัท?"

"ฉลาดขึ้นมาหน่อย" เขายกยิ้มมุมปาก สายตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังตื่นตระหนก

"รายงานฉบับนี้ของคุณทำได้ดีมาก... ดีจนอาจจะทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย

ถ้าพวกมันรู้ว่าคุณกำลังขุดคุ้ยเรื่องนี้"

"ดิฉัน... ดิฉันแค่ทำตามที่บอสสั่ง"

เธอเถียงเสียงสั่น พยายามใช้มือดันแผงอกกว้างของเขาให้ขยับออกห่าง แต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็นผลเลย ร่างกายของเขายังคงตั้งตระหง่านราวกับกำแพงหิน

"เพราะฉะนั้น ในฐานะเจ้านาย... ผมมีหน้าที่ต้องดูแลความปลอดภัยให้เลขาของตัวเอง" คิรากรขยับใบหน้าออกห่างเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงแพรวพราวไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "เก็บกระเป๋าซะ เราจะออกไปข้างนอกกัน"

"คะ? ไปไหนคะ? นี่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลยนะคะ"

"ไปดินเนอร์... ถือซะว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับเลขาคนใหม่ และคุยเรื่องงานกันต่อในที่ปลอดภัย" เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรู "อ้อ แล้วก็ไม่ต้องคิดจะปฏิเสธนะ เพราะนี่คือคำสั่งของ 'บอส' "

พุดจบเขาก็ถอยห่างออกไป ปล่อยให้น้ำหนาวสูดอากาศเข้าปอดได้เต็มที่ คิรากรคว้าเสื้อสูทที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาสวมอย่างลวกๆ ทว่ากลับดูเท่และดูดีจนน่าหมั่นไส้

"อ้อ อีกอย่างนะ..." เขาหันกลับมามองเธอที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

"คืนนี้เรามีนัดทานข้าวกับ 'คุณพร้อมภัทร์' ประธานบริษัทพีเคอิมพอร์ตด้วย เขาจะพาเลขามาด้วย หวังว่าคุณจะเตรียมตัวรับมือกับการเข้าสังคมระดับผู้บริหารได้นะ คุณเลขา" ชื่อของพร้อมภัทร์ทำให้น้ำหนาวตาโต พี่นิลรัตน์กำลังจะมาด้วยงั้นเหรอ!

"รับทราบค่ะบอส ขอเวลาดิฉันเก็บของห้านาทีค่ะ!" หญิงสาวรับคำแข็งขัน รีบพุ่งตัวออกจากห้องทำงานเพื่อไปจัดการโต๊ะตัวเองทันที คิรากรมองตามร่างเล็กที่วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เขาส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับหลุดเสียงหัวเราะในลำคอ แผนการที่ตั้งใจจะชวนเลขาคนใหม่ไปทานข้าวเย็นถูกปูทางไว้อย่างเนียนกริบ โดยใช้เรื่องงานและเรื่องความปลอดภัยมาอ้าง

‘ไอ้พร้อม... แกต้องขอบใจฉันนะที่อุตส่าห์หาข้ออ้างพาเพื่อนคุยไปให้เลขาแกน่ะ’

คิรากรนึกถึงเพื่อนสนิทจอมกะล่อนในใจ เย็นนี้คงมีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารแน่นอน! รถสปอร์ตยุโรปคันหรูสีดำขลับแล่นทะยานไปตามท้องถนนยามเย็นของ

กรุงเทพมหานคร ภายในห้องโดยสารที่เงียบกริบและเย็นฉ่ำ อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของคนขับ

น้ำหนาวนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะหนังบุนุ่ม สองมือบีบเข้าหากันแน่นบนตัก สายตาเอาแต่จดจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนที่กำลังจับพวงมาลัย

"ทำตัวให้มันสบายๆ หน่อยน้ำหนาว เบาะรถผมไม่ได้ฝังเข็มเอาไว้หรอกนะ"

เสียงทุ้มของคิรากรทำลายความเงียบขึ้นมา