บทที่ 3: วันแรกของเลขาคนใหม่

"นี่โต๊ะของหนูนะจ๊ะ อุปกรณ์ทุกอย่างพี่เบิกมาให้ใหม่หมด ส่วนทางซ้ายมือเดินไปสุดทางจะเป็นห้องแพนทรีสำหรับชงกาแฟ"

"ขอบคุณมากนะคะพี่สมร"

"พี่ต้องขอบใจหนูมากกว่าที่มารับตำแหน่งนี้ รู้ไหมว่าบอสกรน่ะเปลี่ยนเลขามาสามคนแล้วในรอบครึ่งปี" คุณสมรลดเสียงลงกระซิบกระซาบ

"ภายนอกบอสดูดุ เนี้ยบ เจ้าระเบียบ ใครทำผิดนิดเดียวโดนสายตาพิฆาตฟันฉับเลยนะ แต่พี่เชื่อว่าคนเก่งๆ อย่างหนาวต้องเอาอยู่แน่ๆ สู้ๆ นะจ๊ะ พี่ไปทำงานส่วนของพี่ก่อน" น้ำหนาวยิ้มรับฝืนๆ มองตามหลังคุณสมรที่เดินจากไป ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

ติ๊ง! เสียงข้อความไลน์ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ หน้าจอแสดงชื่อ ‘พี่นิลรัตน์ (กูรูเลขา)’

นิลรัตน์: วันแรกสู้ๆ นะหนาว! ท่องไว้ว่าโบนัสๆๆ เจ้านายยิ่งหล่อยิ่งรวย มักจะมาพร้อมกับความเอาแต่ใจ พี่ผ่านมาแล้ว พี่เข้าใจดี (อีโมจิชูนิ้วโป้ง)

น้ำหนาวอมยิ้ม พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว น้ำหนาว: ขอบคุณค่ะพี่นิล แต่บอสหนูดูทรงแล้วน่าจะไม่ได้แค่เอาแต่ใจ แต่น่าจะโรคจิตด้วยค่ะ! ถ้าหนูไม่รอด จะขอไปสมัครเป็นลูกน้องคุณพร้อมภัทร์ด้วยคนนะคะ”

เธอกดส่งข้อความแล้ววางโทรศัพท์ลง ทว่ายังไม่ทันจะได้จัดเรียงเอกสารบนโต๊ะ เสียงสัญญาณเตือนจากลิฟต์ส่วนตัวของผู้บริหารก็ดังขึ้น

ติ๊ง...ประตูลิฟต์เปิดออก พร้อมกับร่างสูงสง่าที่ก้าวออกมา คิรากรในวันนี้อยู่ในชุดสูท สีเทาเข้มสั่งตัดเย็บอย่างประณีต ไหล่กว้างตั้งตรง ท่วงท่าการเดินเต็มไปด้วยอำนาจและความน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบบริเวณ ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่โต๊ะทำงานหน้าห้องของเขา น้ำหนาวรีบผุดลุกขึ้นยืน ตัวเกร็งอัตโนมัติ

"สวัสดีค่ะ บอส"คิรากรหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ เขากวาดสายตามองร่างเล็กตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางระแวดระวังตัวของอีกฝ่าย

"มาเช้าดีนี่ คุณเลขา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายเรียบๆ

"เป็นหน้าที่ของเลขาที่ต้องมาก่อนเจ้านายเพื่อเตรียมความพร้อมค่ะ" เธอตอบฉะฉาน แม้ในใจจะแอบด่าคนหน้ามึนตรงหน้าไปแล้วร้อยแปดคำก็ตาม

"ดี... หวังว่าความสามารถในการทำงานของคุณ จะจัดจ้านเหมือนฝีปากตอนสัมภาษณ์นะ" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด ลดระดับเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ชงกาแฟดำเข้ามาให้ผมที่ห้อง ขอรสชาติที่ทำให้ผมตาสว่าง... เหมือนตอนที่คุณทำให้ผมตื่นเต้นเมื่อวันก่อนนะ"

พูดจบเขาก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง หมุนตัวเดินเปิดประตูเข้าห้องทำงานไป ทิ้งให้น้ำหนาวยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าโต๊ะ

“ไอ้บอสบ้า! เรื่องวันอาทิตย์นั่นยังจะเอามาล้อเล่นอีก!โรคมันกลมจริงจริ๊งง!..แม่เจ้าประคุณเอ้ย”

หญิงสาวเดินกระแทกส้นเท้าไปยังห้องแพนทรี เธอจัดการชงกาแฟดำเอสเปรสโซ่แบบเข้มข้นพิเศษตามคำสั่ง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยเตะจมูก

น้ำหนาวจัดแก้วกาแฟลงบนถาดเงินอย่างประณีต ก่อนจะเดินกลับมาที่หน้าห้องทำงาน เคาะประตูสามครั้งแล้วเปิดเข้าไป ห้องทำงานของซีอีโอเครือ K-Grand กว้างขวางและหรูหราเกินบรรยาย ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองหลวงในมุมสูง คิรากรกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดพาดไว้กับพนักเก้าอี้ เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

"กาแฟค่ะบอส" น้ำหนาวเดินเข้าไปใกล้ วางถาดลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

"วางไว้ตรงนี้แหละ แล้วมาดูเอกสารนี่สิ" เขาใช้นิ้วเคาะลงบนแฟ้มสีดำตรงหน้าโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง น้ำหนาวขยับตัวเข้าไปยืนซ้อนอยู่ด้านข้างโต๊ะ ก้มลงมองตัวเลขในรายงานงบประมาณ ทว่าจังหวะนั้นเอง คิรากรกลับขยับเก้าอี้เลื่อนเข้ามาใกล้จนท่อนแขนของเขาเบียดชิดกับเอวบางของเธอ! หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง พยายามจะก้าวถอยหลัง แต่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ก็ขวางทางเอาไว้ ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้มากนัก

"บอสคะ... มันใกล้ไปค่ะ" เธอเอ่ยเตือนเสียงแข็ง พยายามรักษาระยะห่าง

"ใกล้ตรงไหน? ผมชี้ตัวเลขตรงนี้ให้คุณดูต่างหาก" คิรากรทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เอื้อมมือไปชี้เอกสาร ซึ่งการกระทำนั้นทำให้แผ่นอกกว้างของเขาแทบจะเบียดชิดกับแผ่นหลังของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นฟิโลโมนลอยมากระทบจมูก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดอยู่บริเวณลาดไหล่ ทำเอาน้ำหนาวรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต อาการปั่นป่วนแล่นพล่านไปทั่วร่าง จนมึนสมองเบลอไปหมด เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติสัมปชัญญะที่กำลังจะแตกกระเจิงให้กลับคืนมา

"ถ้าบอสจะให้ดูตัวเลข กรุณาขยับเก้าอี้ออกไปสักนิดเถอะค่ะ ดิฉันมองไม่ถนัด" เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบอย่างไม่ยอมแพ้ คิรากรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาพราวระยับด้วยความถูกใจ เขาไม่ได้ขยับเก้าอี้ออกตามที่เธอขอ แต่กลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกแขนขึ้นกอดอก มองดูแม่ไก่ตัวน้อยที่กำลังพองขนสู้ด้วยความขบขัน