บทที่ 2: บททดสอบของบอสน้ำแข็ง... กับเลขาจอมพยศ

"อุจาดตา!..อุจาดจริงหรือ..แล้วอย่าเก็บไปฝันเข้าล่ะ"

เสียงกระซิบพร่าเจือเสียงหัวเราะในลำคอ ทำให้หน้าร้อนผ่าว จังหวะนั้นเอง คิรากรเอื้อมมือไปข้างหน้าเพื่อจะหยิบกล่องขนม แต่ด้วยความใกล้ทำให้หลังมือของเขาเฉียดผ่านหลังมือของน้ำหนาวอย่างจัง สัมผัสอุ่นจัดราวกับกระแสไฟฟ้าสถิตทำเอาน้ำหนาวสะดุ้ง ชักมือกลับแทบไม่ทัน

"ตายแล้วตายๆๆ!...ยังไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยอีกเหรอ!"

เสียงคุณหญิงปภาดังขึ้นจากหน้าประตู ทำลายบรรยากาศน่าอึดอัด

(และน่าหวาดเสียว) ลงทันที

"คุณป้าคะ ขนมหนาววางไว้ตรงนี้นะคะ หนาวขอตัวกลับก่อนค่ะ ต้องไปเตรียมตัวไปสมัครงานพรุ่งนี้ สวัสดีค่ะ!" น้ำหนาวรัวคำพูดใส่คุณหญิงปภา โค้งตัวให้อย่างรวดเร็วแล้วติดสปีดวิ่งหนีออกจากคฤหาสน์ราวกับเห็นผี คิรากรมองตามแผ่นหลังเล็กที่วิ่งดุ๊กดิ๊กออกไปจนลับสายตา ก่อนจะหันมามองกล่องขนมไทยบนโต๊ะ เขาหยิบลูกชุบรูปสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาโยนเข้าปาก

"หวาน..." เขาพึมพำ ไม่รู้ว่าหมายถึงขนม หรือคนที่เพิ่งวิ่งหนีออกไปกันแน่เช้าวันจันทร์ อาคาร K-Grand Tower

น้ำหนาวในชุดกระโปรงทรงสอบสีดำและเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนดูสุภาพเรียบร้อย กำลังนั่งประสานมือแน่นอยู่บนเก้าอี้กลางห้องสัมภาษณ์ขนาดใหญ่ สิ่งที่ทำให้เธอกดดันจนเหงื่อซึม ไม่ใช่ความโอ่อ่าของบริษัทระดับประเทศ แต่เป็นรูปแบบการสัมภาษณ์งานที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เคยเจอมาแคมตัวเล็กๆ ที่กำลังจับภาพเธออยู่ เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลแจ้งว่า ‘ท่านประธาน’ จะเป็นผู้สัมภาษณ์ตำแหน่งเลขาผู้บริหารด้วยตัวเองผ่านระบบออนไลน์ โดยที่ผู้สมัครจะไม่มีสิทธิ์ได้เห็นหน้าท่าน!

"สวัสดีครับ ผู้สมัคร..." เสียงทุ้มต่ำและติดจะแหบพร่าดังขึ้นจากลำโพง น้ำเสียงนั้นฟังสบายๆ แต่กลับทำให้น้ำหนาวรู้สึกคุ้นหูอย่างประหลาด

"สวัสดีค่ะ ดิฉัน น้ำหนาว ค่ะ" ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ

"คุณคิดว่าตำแหน่งเลขาผู้บริหารระดับสูง ต้องมีคุณสมบัติอะไรบ้าง... นอกจากการเอาขนมไทยไปส่งตามบ้านลูกค้า"

น้ำหนาวสะดุ้ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที เขารู้ได้ยังไง?

"เอ่อ... ต้องมีความรับผิดชอบ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี และเก็บความลับของเจ้านายได้ค่ะ" เธอพยายามควบคุมเสียงให้เป็นมืออาชีพที่สุด

"แล้วถ้าเจ้านายของคุณ... เป็นคนชอบเรียกร้องล่ะ?" เสียงทุ้มนั้นเริ่มเจือความยียวนกวนประสาท

"เช่น สั่งให้ชงกาแฟดำตอนเช้าตรู่ หรืออาจจะให้ไปช่วยเหลืองานส่วนตัวที่บ้าน... ในวันอาทิตย์ ในสภาพที่เจ้านายอาจจะเพิ่งตื่นนอนและ... ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย คุณจะรับมือยังไง?" ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ภาพผู้ชายหน้ามึนเสื้อปลดกระดุมเมื่อวานซืนลอยเข้ามาในหัวทันที!

นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว ไอ้โรคจิตนั่นคือท่านประธานงั้นเหรอ!

"ดิฉันคิดว่าเจ้านายที่ดีควรมีวุฒิภาวะ และแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ค่ะ" น้ำหนาวกัดฟันตอบ พยายามข่มอารมณ์กรุ่นๆ ในใจ

"แต่ผมว่าเลขาที่ดีควรตามใจเจ้านายทุกเรื่องมากกว่านะ... โดยเฉพาะเจ้านายที่หน้าตาดีและรวยมาก"

คำพูดหลงตัวเองแบบหน้าไม่อาย บวกกับน้ำเสียงยียวนที่ส่งผ่านลำโพงมา ทำเอาเส้นความอดทนของน้ำหนาวขาดผึง! หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนทันที เลื่อนเก้าอี้ไปด้านหลังเสียงดังครืด เธอเชิดหน้าขึ้นจ้องมองกล้องเว็บแคมเขม็งราวกับจะทะลวงผ่านเลนส์ไปถึงคนฝั่งนู้น

"ขอโทษนะคะ! ถ้าการเป็นเลขาต้องมารองรับอารมณ์และคำถามไร้สาระแบบนี้ ดิฉันก็ไม่สนใจงานนี้ค่ะ! ดิฉันตั้งใจมาทำงานเป็นเลขา และการต้องไปบริกสนเจ้านายที่บ้านมันนอกเหนือหน้าที่ ฉันไม่ได้อยากมาปวดหัวกับเจ้านาย ปสด. ประสาทแดก!" พูดจบเธอก็เตรียมจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องแต่แล้ว... เสียงหัวเราะทุ้มกังวานก็ดังลั่นออกมาจากลำโพงอย่างไม่ปิดบังความชอบใจ

"ฮ่าๆๆ!" เสียงของคิรากรฟังดูอารมณ์ดีอย่างประหลาด

"เยี่ยม... คุณผ่านการสัมภาษณ์ พรุ่งนี้มาทำงานได้เลย"

"คะ!”.... น้ำหนาวชะงักเท้า หันขวับกลับมามองจอมอนิเตอร์ด้วยความงุนงง

"หวังว่าแปดโมงเช้าพรุ่งนี้ที่ฉันเดินเข้ามา คงจะเห็นเธอนั่งประจำโต๊ะทำงานหน้าห้องแล้วนะ" น้ำเสียงของเขากลับมาจริงจังและทรงอำนาจในประโยคสุดท้าย

"เอาล่ะ... ฉันสั่งคุณสมร เจ้าหน้าที่ธุรการไว้แล้ว เดี๋ยวเธอจะพาคุณไปรู้จักโต๊ะทำงาน ห้องชงกาแฟ และรายละเอียดทุกอย่างที่คุณควรรู้ก่อนเริ่มงาน... พรุ่งนี้พบกัน

คุณเลขา" ติ๊ด! สัญญาณไฟที่กล้องดับลง พร้อมกับระบบที่ถูกตัดไป ทิ้งให้น้ำหนาวยืนอ้าปากค้างอยู่กลางห้องสัมภาษณ์นี่เธอเพิ่งด่าเจ้านายระดับหมื่นล้านว่าประสาทแดก... แต่กลับได้งานงั้นเหรอ!?

เวลา 07.30 น. ณ ชั้นบนสุดของอาคาร K-Grand Tower อาณาจักรธุรกิจโรงแรมระดับประเทศ น้ำหนาวก้าวออกจากลิฟต์ผู้บริหารด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว หญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาจับคู่กับกระโปรงทรงสอบสีดำความยาวคลุมเข่า ท่วงท่าดูสุภาพเรียบร้อยและพร้อมสำหรับการทำงาน ทว่าในใจกลับกำลังทำสงครามกับตัวเองอย่างหนัก ภาพการสัมภาษณ์งานสุดประหลาดเมื่อวานยังคงฉายชัดในความทรงจำ เธอเพิ่งด่าเจ้านายตัวเองว่า ‘ประสาทแดก’ ไปหมาดๆ แต่เขากลับหัวเราะร่วนแล้วรับเธอเข้าทำงานทันที นี่มันบริษัทระดับประเทศ หรือโรงพยาบาลบ้ากันแน่!

"อ้าว น้องน้ำหนาวใช่ไหมจ๊ะ มาเช้าจังเลย"

เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใบหน้ายิ้มแย้มใจดี เธอคือ ‘คุณสมร’ เจ้าหน้าที่ธุรการอาวุโสที่ดูแลความเรียบร้อยของชั้นผู้บริหาร

"สวัสดีค่ะพี่สมร หนาวตั้งใจมาเตรียมตัวก่อนเริ่มงานน่ะค่ะ" น้ำหนาวยกมือไหว้พร้อมส่งยิ้มหวาน

"น่ารักจริงๆ มิน่าล่ะ... บอสถึงได้ล็อกสเปก สั่งพี่เตรียมโต๊ะทำงานไว้ให้ด่วนจี๋เลย" คุณสมรเดินนำน้ำหนาวไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าประตูบานสวิงอย่างหนากันกระสุน ซึ่งเป็นห้องทำงานของซีอีโอ