บทที่ 5

ดิน น้ำ ลม ไฟ ทายสิฉันคืออะไร?

เช้าวันใหม่....ที่ฉันตื่นสาย

ประตูจ๋า อย่าเพิ่งปิดดดดดดด~

ปัง!

โฮ~ ไม่ทันซะแล้ว ประตูเหล็กใหญ่ยักษ์อันเลื่องชื่อถึงเรื่องความร้ายกาจที่ว่าไม่มีผู้ใดสามารถปีนป่ายข้ามเข้าไปในอ่ณาเขตของโรงเรียนหรือว่าเล็ดรอดออกมาได้นั้นปิดลงเฉียดสันจมูกฉันไปเส้นยาแดงผ่าแปด โฮกกก~ ฉันล่ะอยากจะร้องไห้เป็นภาษางูดินซะจริงๆ

ความซวยที่สิบเนื่องจากเมื่อวานทำไมมันถึงได้ต่อยอดออกดอกมาจนถึงเช้าที่สดใสแบบนี้ด้วยนะ เคยได้ยินแต่โทรทางไกลข้ามประเทศแต่นี่อะไรกัน..ซวยข้ามวันข้ามคืน!

พูดถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วฉันยังไม่หายตกใจ จะว่าความฝันมันก็ไม่ใช่ จะว่าความจริงมันก็ยากที่จะเชื่อ

แล้วตกลงเรื่องบัดซบที่บังเกิดขึ้นกับฉันเมื่อคืนมันเป็นความฝันหรือเรื่องจริงกันแน่ล่ะเนี่ย ชักจะไม่แน่ใจซะแล้วสิ

“ชิบเอ้ย! ทำไมอากาศมันถึงได้ร้อนอบอ้าวชนคิดถึงนรกแบบนี้วะเนี่ย แล้วไหนจะไอ้ประตูเหล็กเวรๆ นี่อีก จะรีบปิดไปทำซากเงาะอะไร หงุดหงิดโว้ยยยย~”

“แกจะบ่นไปหาพระแสงอะไรวะไอ้บิงโก...ก็แกเองไม่ใช่รึไงที่นอนตื่นสายแถมยังถ่ายไม่หยุดจนพวกฉันต้องวิ่งไปขอยืมห้องน้ำของยัยป้าโรคจิตข้างบ้านอาบน้ำน่ะ”

“แกหุบปากไปเลยไอ้ซันเดย์ ถ้าแกไม่ลงมือเข้าครัวทำยำมาม่านรกแตกนั่นให้ฉันกิน ฉันก็คงไม่ท้องเสียแบบที่เห็นหรอกโว้ยยยย~”

“พอกันเลยแกทั้งคู่ กัดกันเป็นหมาแย่งกระดูกไก่ไปได้!!”

ตี๊ดดดดดดดดดดดด!~

สัญญาณรับรู้ความเคลื่อนไหวข้างกายของฉันกลับเข้าที่เข้าทางทันทีที่ชายหนุ่มเสียงเข้ม หนึ่งในชายหนุ่มอีกหลายคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังฉัน

ขณะที่ฉันกำลังยืนไว้อาลัยให้กับชีวิตที่น่าอนาถแท้ของตัวเองอยู่เงียบๆ เพียงคนเดียวอยู่นั้น ก็ดันมีเสียงประหลาดที่ไม่พึงประสงค์อยากจะได้ยินของใครแล้วก็ใครอีกหลายคนดังขึ้น ทำให้ฉันรับรู้ด้วยสัมผัสแห่งความซวยที่มีเยอะแบบไม่รู้จบ

ว่า...ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น ที่นอนตื่นสาย

“เฮ้! ยัยเตี้ยข้างหน้านั่นน่ะ ไปบอกให้ใครก็ได้มาเปิดประตูให้พวกฉันทีสิ” ชายหนุ่มที่คาดว่าน่าจะเป็นคนที่อึราดเพราะยำมาม่าพูดขึ้นดังลั่นท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดบวกกับความร้อนที่โคตรร้อน

เขาคุยกับใครกันนะอยากรู้จัง แถวนี้นอกจากฉันแล้วยังมียัยเตี้ยที่ไหนอีกเหรอเนี่ย หรือจะแอบอยู่ข้างถังขยะหน้าประตูเหล็กกันนะ ฉันถึงได้มองไม่ยักเห็นน่ะ

“จะหันซ้ายหันขวาหาบรรพบุรุษของเธอรึไงยัยโง่...ฉันกำลังพูดอยู่กับเธอนั่นแหละยัยเตี้ยที่ยืนตัวสั่นเป็นลิงตกน้ำคลองอยู่ข้างหน้าพวกฉันน่ะ!” ยัยเตี้ยที่กำลังยืนตัวสั่นเป็นลิงตกน้ำอยู่อย่างนั้นเรอะ

คุ้นๆ เหมือนจะเป็นฉันแฮะ

ให้ตายสิการที่ฉันเกิดมาขาสั้นมันจะทำให้โลกร้อนขึ้นเกิดปรากฏการณ์ข้างขึ้นข้างแรมจนกลายอุทกภัยน้ำท่วมโลกเลยรึไงนะ ทำไมทุกคนถึงชอบหยิบเอาข้อด้อยที่ว่านี้มาด่าฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันไม่สูงขึ้นก็ให้มันรู้ไปสิ

“ทะ...ทำไมฉันจะต้องทำตามที่นายบอกด้วยล่ะ” ฉันตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่ยังคงยืนหันหลังให้พวกเขาอยู่

และที่สำคัญ ถ้าฉันสามารถเดินไปเรียกใครก็ได้มาเปิดประตูเหล็กนี่ให้พวกเขาตามที่สั่งล่ะก็...ฉันคงทำไปนานแล้วล่ะย่ะ

“เธอว่าไงนะ!” อ๊ายยย~ไอ้ผู้ชายโหดร้าย พูดกันดีๆ ก็ได้ ทำไมต้องมาตะโกนใส่หลังฉันด้วยล่ะเนี่ย คิดว่าฉันสะดุ้งไม่เป็นรึยังไงกัน ฉันเป็นคนนะโว้ยย~

“เฮียล่ะก็สุภาพบุรุษต้องไม่รังแกผู้หญิงนะคร้าบ” เสียงหนึ่งที่ไม่คุ้นหูเพราะเขาเพิ่งจะเปิดปากพูดดังขึ้นพร้อมสัมผัสอุ่นๆ ที่หัวไหล่ด้านซ้ายของฉัน

โฮกกก!~ โอเล่คำรามค่ะ ฉันถูกผู้ชายแตะเนื้อต้องตัวแต่เช้าเลยคร้าคุณผู้โช้มมมม!~

จะเป็นลมซะให้ได้ ให้ตายสิ

“แกสุภาพบุรุษมากเลยนะไอ้โมบาย เผลอแปบเดียวเข้าไปประชิดยัยเตี้ยนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย และเธอ!! ลองหันหน้ามานี่หน่อยสิ ฉันว่าเสียงเธอมันดูคุ้นๆ ยังไงชอบกลแฮะ” อย่าว่าแต่นายคิดเหอะ ฉันเองก็คิดเหมือนกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงค่อยๆ กลับหันหลังไปมองชายหนุ่มปริศนาไม่ทราบนามสกุล และฉันก็เข้าใจในสัจธรรมของโลกใบเล็กๆ อันกว้างใหญ่นี้ในทันที

“เธอ!” > > เสียงเขา ดูตกใจเล็กน้อยถึงปานกลางคิ้วหนาขมวดเป็นย่อมๆ

“นาย!” >> เสียงฉัน ตกใจกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

ไอ้บ้านั่น!! ไอ้โจรขโมยจูบ ไอ้หน้าหล่อที่บังเอิญเป็นเนื้อคู่พันชาติของฉ้านนน~ กว่าฉันจะทำใจให้เชื่อว่าเขาคือเนื้อคู่ตัวจริงเสียงจริงก็ปาไปตีสี่กว่าๆ แน่ะ ทำเอาฉันไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยสักนาที พอตั้งท่าว่าจะหลับสักสองชั่วโมงพระอาทิตย์ก็ดันโผล่พรวดออกมา...หลักฐานมันคาตาตรึงใจซะขนาดนั้นถ้าไม่เชื่อก็คงจะโง่เต็มกลืนแล้วล่ะ อะชิ อะชิ ~

“อะไรกัน สองคนนี้รู้จักกันด้วยเหรอฮะ” จู่ๆ ก็มีมารผจญหน้าหล่อวิ่งเข้ามาเจ๋อคั่นระหว่างเรา

“แกยุ่งไรด้วยวะไอ้โมบาย” นายเนื้อคู่หันไปโวยใส่เพื่อนสุดรักก่อนจะหันมาจ้องหน้าฉันตามเดิม

ส่วนฉันน่ะเหรอ…ตอนนี้ฉันละทางโลกไปบำเพ็ญศีลภาวนาที่ป่าช้าวัดหมาเก็บเกิบเรียบร้อยแล้ว สายตาคู่สวยของฉันกำลังจับจ้องไปยังร่างสูงสง่าราวเทวดามาพักร้อนบนโลกมนุษย์ที่กำลังยืนแน่นิ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลรัศมีสายตาของฉันเท่าไหร่นัก

หล่อเจ้าขา หล่อสุดๆ ไปเลยนายคนนั้นน่ะ!! ผู้ชายเจ้าของเรือนผมสีเทาอ่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ นายอึมาม่านั่น เขาเป็นใครกันนะอยากรู้จัง

“ยัยนี่เป็นบ้าอะไรวะ ทำหน้าตาน่ากลัวชะมัด!!”

จบประโยคของนายอึมาม่าพวกเขาทั้งห้าก็กระทำกับฉันราวกับว่าฉันคืออากาศธาตุหรือผงธุลีก็ไม่ปาน จากนั้นพวกเขาก็ถือวิสาสะเดินชนไหล่ฉันเรียงคนไปยังประตูเหล็กเบื้องหน้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ทันที

“ยืนเซ่ออยู่ทำไมล่ะยัยโง่ จะรอให้พวกฉันจุดธูปอันเชิญรึไงถึงจะเสด็จได้น่ะ” นายเนื้อคู่พันชาติพูดขึ้นก่อนจะจัดการฉุด กระชาก ลากถูฉันไปร่วมวงกับพ้องเพื่อนที่มีหน้าตาหล่อเหลาของเขาทันที

“แกจะพายัยโง่นี่มาด้วยทำไมวะไอ้ชีโร่ เป็นภาระเปล่าๆ” นายบิงโกพูดขึ้นไม่สิ หมอนี่ไม่ได้พูด แต่เขาตะโกนดังลั่นต่างหาก จะแหกปากให้ไอ้ลุงยามหน้าโหดเอากระบองมาฟาดหัวรึไงกันย่ะ แต่ว่านะ...

“ชะ...ชีโร่น้อย”

“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าไงนะ!”

“นะ...นายชื่อเหมือนเจ้าชีโร่น้อยของฉันเลยล่ะ มันเป็นหมาน้อยที่น่ารักแต่ดันโชคร้ายถูกสิบล้อทับตาย แถมวันที่มันตายน่ะ...”

“นี่ยัยบ้า! เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าไงนะ!” โอ๊ววว~ หูฉัน

“กะ...ก็นายดันชื่อเหมือนเจ้าชีโร่น้อยหมาแสนรักที่ฉันเคยเลี้ยงเอาไว้เลยล่ะ มันเป็นหมาตัวเล็กๆ ที่น่ารักแต่ดันโชคร้ายถูกสิบล้อทับตะ...”

“ถ้าขืนเธอยังเรียกฉันด้วยไอ้ชื่อบ้าๆ นั่นอยู่อีกล่ะก็ ฮึ้ม...” นายชีโร่พูดขึ้นด้วยเสียงที่มหาดังจนฉันแทบสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

“ฮ่าๆๆๆ โชคดีจังเลยนะครับเฮีย ชื่อเหมือนอะไรไม่เหมือน ดันชื่อเหมือนหมา”

“นั่นน่ะสิวะ! เผลอๆ อาจไม่ได้เหมือนแค่ชื่อ หน้าตาก็เหมือน ปากก็เหมือน ฮ่าๆๆๆ”

“พวกแกสองคนหุบปากไปซะ!” ฉันเชื่อแล้วล่ะว่าอีตานี่มันโหดของแท้จริงๆ ขนาดเพื่อนก็ยังไม่เว้นเลย

ตึก ตึก ตึก

และขณะที่ชายทั้งสามจะกระโจนฟัดกันจู่ๆฉันก็รู้สึกถึงออร่าพิเศษบางอย่างเดินเฉี่ยวหน้าไปจนฉันต้องหันไปมองตามแสงสว่างที่กระจ่างอยู่ตรงหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้...และสิ่งที่เห็นตรงหน้ามันแทบจะทำให้ฉันตาถลนออกจากเบ้า เพราะอะไรน่ะเหรอ...

เพราะว่า...กรี๊ดดดด! ผู้ชายหล่อคนนั้นนั่นเอง ยิ่งมองใกล้ๆ ในระยะเผาขนเขายิ่งดูหล่อมากๆ หล่อเหลือเกิน หล่อโคตรๆ พระเจ้า ไม่นึกไม่ฝันมาก่อนเลยว่าฉันจะได้มาพบเจอเทวดาเดินดินตัวเป็นๆ ก็วันนี้แหละ ดูดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นสิ เพียงแค่แวบเดียวที่เขาเหล่ตามองมาที่ฉัน ใจฉันก็แทบจะเต้นไม่เป็นจังหวะ วินาทีที่เราทั้งคู่สบตากันมันทำให้ฉัน...

ป๊าบ!