บทเรียนที่ 1 เด็กมีปัญหา [5/6]

"นะ นะคร้าบ... คุณครูปิ่นคนสวย นะ"

แล้วทำไมต้องไปหัวใจของเธอต้องเต้นแรงด้วยเนี่ย ปิ่นพยายามผลักใบหน้าหล่อเหลาของเขาให้ออกห่าง ...เธอพอจะมีทางเลือกบ้างไหม

"เออ ปล่อยได้แล้ว จะไปก็รีบไปจะได้ล็อคห้อง"

"เย้ ครูปิ่นใจดีที่สุดเลย"

ฟอด…

ธีกดจมูกโด่งลงกับแก้มนุ่มปล้นความหอมจากแก้มของหญิงสาวแล้วรีบวิ่งออกไปด้วยความเร็ว

"นี่..."

...ไม่ทันเด็กคนนี้จริงๆ เธอรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนฉ่าจนรู้สึกได้

“อย่าคิดอะไรบ้าๆ เด็ดขาดนะปิ่น” ครูสาวเตือนตัวเองก่อนจะสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดแล้วพ่นมันออกมาเพื่อเรียกสติ

...ครูกับนักเรียน? เป็นไปไม่ได้หรอก

รถยนต์ MG สีขาวเคลื่อนตัวช้าๆ ออกไปจากโรงเรียนอันดับ 1 ประจำจังหวัดโดยมีครูปิ่นเป็นคนขับ ส่วนเด็กหนุ่มนั่งอยู่ข้างๆ ก็เอาแต่เล่นโทรศัพท์พลางพูดขึ้นลอยๆ

"ครู ผมหิว แวะห้างก่อนนะ"

"นี่ ธีระ ครูคิดว่าแค่มาส่งเธอมันก็เกินหน้าที่ของครูแล้วนะ อีกอย่างครูไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น" ครูคนสวยพูดด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง

"ก็ผมหิวอ่ะ นะๆ เนี่ยท้องร้องจ้อกๆ เลยอ่ะ"

น้ำเสียงออดอ้อนเจือปนความน่าสงสาร แถมมือหนาก็ลูบท้องของตนเองราวกับว่าเขาอดอยากมาหลายวัน

"เออๆ รีบกินรีบกลับนะ"

หญิงสาวตบไฟเลี้ยวเข้าห้างสรรพสินค้ากะทันหัน หากมีรถตามมาด้านหลังในระยะใกล้เธอคงโดนคนในรถด่าพ่อไปเรียบร้อยแล้ว

...ทำอย่างไรได้ล่ะก็เด็กวัยกำลังกินกำลังนอน ถ้าจะไม่ให้กินก็ออกจะใจร้ายเกินไปหน่อย และหลังจากบังคับให้ครูสาวเดินตามลงมาได้แล้ว ธีก็เลือกร้านอาหารญี่ปุ่นร้านหนึ่ง ภายในร้านตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่นเรียบๆ แต่ดูหรูหราในแบบญี่ปุ่นโบราณ

การเดินมากับเด็กหนุ่มแบบนี้มันออกจะประเจิดประเจ้อเกินไป หากมีคนเห็นเข้าคงได้เป็นเรื่องใหญ่แน่ ปิ่นจึงหยิบเสื้อแจ็คเก็ตยีนคลุมทับชุดที่ออกจะเป็นทางการ และเปลี่ยนจากรองเท้าส้นสูงให้เห็นรองเท้าแตะธรรมดาๆ ถึงจะช่วยอะไรไม่ค่อยได้แต่ก็ยังดีกว่าเดินมาทั้งชุดทำงานล่ะนะ

"เอาข้าวหน้าปลาซาบะ กับยำสาหร่ายครับ ครูกินอะไรไหม? "

ธีหันไปสั่งอาหารกับพนักงานแล้วถามปิ่น เธอแอบสังเกตสายตาพนักงานที่มองเธอสลับกับธีอย่างมีคำถาม

"ไม่อ่ะ" ปิ่นตอบแค่นั้น

"ตามใจ"

ไม่นานอาหารก็ยกมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมฟุ้งของปลาซาบะย่างลอยเตะจมูก ...ของชอบเธอซะด้วย ตอนนี้ท้องเจ้ากรรมเริ่มส่งเสียงประท้วง

จ้อก…

เด็กหนุ่มที่นั่งตรงข้ามมองเงยหน้าขึ้นจากข้าวหน้าปลาซาบะทันที

"หิวหรอครู? "

"เปล่า"

ทั้งที่ความจริงปรากฏออกมาแล้ว แต่ปิ่นกลับทำตัวราวกับนักโทษที่ไม่ยอมรับความผิดของตนเองเสียอย่างนั้น จะว่าอายก็อาย แต่จะให้ทำอย่างไรล่ะ

"อ่ะ ให้ชิมคำหนึ่ง"

ธียื่นช้อนที่มีข้าวญี่ปุ่นเม็ดสวยและปลาซาบะย่างหอมฉุยคำใหญ่มาจ่อที่ปากอิ่ม กลิ่นปลาซาบะย่างด้วยเตาถ่านสูตรเฉพาะของร้านช่างหอมเย้ายวนเหลือเกิน แต่หญิงสาวกลับเบี่ยงหน้าหลบ

"ไม่เอา"

"อย่าดื้อ กิน" เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ

ปิ่นจำต้องอ้าปากรับอาหารที่ธีป้อน ถึงจะมีสีหน้าไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไร แต่ปลาซาบะเนื้อแน่น กับข้าวญี่ปุ่นนุ่มๆ มันช่างเป็นสิ่งที่เข้ากันเสียจริง

"อร่อยมั้ย? "

ใบหน้าสวยพยักหน้าหน่อยๆ ไม่อร่อยได้อย่างไรก็ในเมื่อมันคือของโปรด และปิ่นก็ชอบมาทานอยู่บ่อยๆ แถมที่พิเศษกว่าทุกวันคือ มีหนุ่มน้อยหน้าตาดีป้อนให้ถึงปากยิ่งอร่อยคูณสอง หลังจากเด็กน้อยทานอาหารตรงหน้าจนเกลี้ยงก็ถึงเวลากลับบ้านกันเสียที

"ธีระ อย่าทำแบบนี้อีกได้ไหม" หญิงสาวเอ่ยขึ้นในขณะกำลังเคลื่อนรถไปบนถนนใหญ่ ดวงตาเซ็กซี่ยังจ้องมองถนน

"ทำอะไรครับ" ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ แต่เด็กหนุ่มก็ยังถาม

"ก็ทุกอย่างที่ทำไปวันนี้.."

"ทำไม? "

"ฉันเป็นครู ส่วนเธอก็คือนักเรียน ...มันไม่เหมาะ" และมันไม่ดีต่อหัวใจของเธอด้วย

“...”

"นายธีระ ครูไม่รู้นะว่าเธอต้องการอะไร แต่สิ่งที่เธอทำมันจะทำให้ครูอยู่ในสังคมนี้ต่อไปไม่ได้ เธออาจจะสนุก แต่ครูไม่สนุกด้วย”

ปิ่นต้องตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม เหตุการณ์ในวันนี้มันเสี่ยงเกินไป เสี่ยงต่ออะไรหลายๆ อย่างไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบเด็ก แต่นี่คือเด็กนักเรียนที่เธอสอน ...นี่คือลูกศิษย์

“ทำไม? ถ้าผมจีบครูติด เราก็แค่คบกันเหมือนคู่รักทั่วไป”

“หึ ถ้าเธอเป็นคนอื่น เธอจะคิดอย่างไรถ้าหากเห็นลูกศิษย์กับครูมีพฤติกรรมเชิงชู้สาว หรือเธออาจจะคิดว่านี่แค่เล่นสนุกไปวันๆ แต่สำหรับครูมันไม่ใช่”

“...มันจะยุ่งยากตรงไหน?”

เด็กหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาคมกริบจับจ้องที่ใบหน้าสวยตลอดเวลา ที่เขาทำก็เพราะชอบ ถ้าไม่ชอบก็คงไม่เข้าหาแบบนี้หรอก ...บางทีผู้ให้กำเนิดเขาน่าจะทำให้เขาเกิดเร็วกว่านี้สักห้าหกปีก็คงดี

“ครูขอร้องล่ะ อย่าทำให้ครูลำบากใจอีกต่อไปเลย ครูไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษกับเธอมากกว่าความเป็นครูและลูกศิษย์หรอกนะ เพราะฉะนั้นอย่าทำให้ครูต้องโดนไล่ออกเพราะความคิดโง่ๆ ของเธอ”

ตราบใดที่เธอยังแทนตัวเองว่า ...ครู

“เข้าใจแล้วครับ”

มือหนาเอื้อมไปเปิดประตูแล้วลงจากรถไป ใบหน้าของเขาบึ้งตึง

สายตาที่ว่างเปล่าทำให้ปิ่นรู้สึกไม่ดีที่พูดแบบนั้นออกไป แต่แบบนี้มันก็คงจะดีกว่าเธอถลำลึกไปมากกว่านี้

...อย่าให้ความชอบ หรืออาการใจเต้นแรงมาทำให้ตัวเองลำบาก